Category Archives: AzhwArs

மதுரகவி ஆழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

madhurakavi

திருநக்ஷத்ரம் : சித்திரையில் சித்திரை

அவதார ஸ்தலம் : திருக்கோளூர்

ஆசாரியன் :  நம்மாழ்வார்

அருளிச்செயல் : கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு

திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளியது :  ஆழ்வார் திருநகரியில்

நம்பிள்ளை தனது  ஈட்டு வ்யாக்யான அவதாரிகையில் மதுரகவி ஆழ்வாரின் வைபவத்தைத் திறம்பட சாதித்தருளியுள்ளார்.  அவற்றில் சிலவற்றை அனுபவிப்போம்.

ரிஷிகள் எல்லோரும் சாமான்ய சாஸ்திரத்தில் கவனம் செலுத்தினார்கள். அப்படி அனுஷ்டித்து, மூன்றுவிதமான பலன்களுக்காக பகவானைப் பணிந்தார்கள். சாமானிய சாஸ்திரம் அறுதியிடுவது ஐஸ்வர்யம், கைவல்யம், மற்றும் பகவத் கைங்கரியங்களாகிற  புருஷார்த்தம் (ஆத்மா அடைய வேண்டிய இலக்கு). ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு அன்புத்தொண்டு செய்யும் உத்தம புருஷார்த்தத்திலே நோக்கத்தோடு ஆழ்வார்கள் இருந்தார்கள்.  ஆனால், இவர்களுக்கு மாறாக இருந்தவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  பகவானுடைய கைங்கர்யத்தைக் காட்டிலும், பாகவத கைங்கர்யமே உயர்ந்தது என்றும், ஆசார்யனே உயர்ந்த புருஷார்த்தம் ஆவார் என்றும் கொண்டு, நம்மாழ்வாரின் திருவடிகளைத் தஞ்சமாகப் பற்றி, ஆசார்யன் திருவடிகளே உய்யும் வழி என்பதை ஸ்தாபித்து அருளினார்.  தனக்குச் செய்யும் தொண்டைக் காட்டிலும், தன் அடியவர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டே உயர்ந்தது என்று (மதுரகவிகள் கொண்ட சிந்தையை) எம்பெருமானும் ஏற்றுக்கொள்கிறான் .

இதையே நாம் ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும் காணலாம்.  இராமாயணமானது உபப்ருஹ்மணம் (வேதத்தின் உட்பொருளை விளக்குவது) ஆகையால், நான்கு வேதங்களில் காட்டப்பட்டுள்ள விஷயங்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கின்றது. நான்கு வேதங்களும் எம்பெருமானைத்தான் உயர்ந்தவனாகக் காட்டிற்று. இராமபிரான் தர்மத்தின் மறுவடிவமாகவே தோன்றியவர் ஆவார். சாமான்ய தர்மத்தை அனுஷ்டித்துக் காட்டி, உலகத்தாருக்கு உயர்ந்த வழிகாட்டியாக இருந்தவர் இராமபிரான். தந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு நடப்பதே பித்ரு வசன பரிபாலனம் என்று வழங்கப்படுகிறது.

இளையபெருமாளான லக்ஷ்மணர் விசேஷ தர்மமான சேஷத்வத்தை (சேஷன்- சேவகன்; சேஷத்வம் – தன எஜமானன் எங்குச் சென்றாலும் பின் சென்று சேவை புரிவது)  நிலைநாட்டி அருளினார்; “அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி” (உனக்கு நானே எல்லாவற்றையும் செய்வேன்) என்று சேஷத்வத்தை நிலைநாட்டி அருளினார்.

பரதாழ்வான் (பரதன்) பாரதந்திரியத்தில் ஊற்றம் கொண்டவராய் இருந்தார்.  அதாவது பகவானின் விருப்பப்படி நடந்து, அதற்குப் பிரதிபலன் எதையும் எதிர்பாராமல் இருப்பதே பாரதந்த்ரியமாகும். இதுவே ஜீவாத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம், அதாவது லக்ஷணம் ஆகும்.  நீ அயோத்திக்குச் சென்று, அந்த நகரத்தை நன்கு ஆண்டு, மக்களைக் காப்பதில் கண்ணாக இரு என்று இராமபிரான் இட்ட கட்டளையை ஏற்று, அதன்படி நடந்து காட்டியவர் பரதன். இவ்வாறே அயோத்தி மாநகருக்கு வெளியேயே 14 ஆண்டுகள் இருந்துகொண்டு, இராமபிரான் வனவாசத்தில் எந்தவிதமான உடைகளை (வஸ்திரங்கள்) அணிந்திருந்தாரோ, அதேபோன்று தானும் அணிந்து, அதே அனுஷ்டானத்தில் ஒழுகி, தன்னுடைய கடமைகளை ஆற்றினார் பரதாழ்வான்.

இப்படி இளைய பெருமாள் சேஷத்வத்திலும், பரதாழ்வான் பாரதந்த்ரியத்திலும் சிறந்து நிற்க, சத்ருக்நாழ்வான்(சத்ருக்நன்) ஆத்மாவின் உயர்ந்த நிலையான பாகவத சேஷத்வத்தைக் காட்டி அருளினார்.  அதாவது, பகவானுக்கு அடியவராக இருப்பவருக்கு அடியவராக இருக்கும் நிலை.  பரதனையே தனக்கு ஸ்வாமியாகக் கொண்டு, அவருக்குத் தொண்டாற்றுவதையே தனக்குப் பேறாகக் கொண்டு, வேறு எதிலும் விருப்பமற்றவராய் இருந்தவர் சத்ருக்நாழ்வான்.

“பகவானுக்கு அடியவர்களாக இருந்த இளையபெருமாளைக் காட்டிலும், பரதாழ்வானைக் காட்டிலும், இராமன் உகந்தது சத்ருக்நாழ்வானையே   என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்) அருளிச் செய்துள்ளதை  நம்பிள்ளை ஈட்டில், மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.  சத்ருக்நாழ்வான் எப்படி பரதனிடத்தில் அடிமைப் பட்டிருந்தாரோ, அதேபோன்று, நம்மாழ்வாரிடத்தில் அடிமைப்பட்டிருந்தவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  தனக்கு ஸ்வாமியான நம்மாழ்வாரையே உபாயமாகவும், உபேயமாகவும் கொண்டு, அவருக்கு அடிமைப்பட்டிருந்தவர் மதுரகவிகள்.  அப்படித் தான் அனுஷ்டித்துக் காட்டியதைத்தான், தன்னுடைய திவ்யப் பிரபந்தத்தில் (கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு) அருளிச்செய்தார்.

பிள்ளைலோகாசார்யருடைய படைப்புகளில் தலை சிறந்ததான ஸ்ரீவசனபூஷணத்தின் கடைசி ப்ரகரணத்தில் ஆசார்ய அபிமான நிஷ்டையின் பெருமைகளையெல்லாம் விளக்கும்போது, தனக்கு ஸ்வாமியான நம்மாழ்வாரே அனைத்தும் ஆவார் என்று அவரிடத்தில் மதுரகவி ஆழ்வார் கொண்ட பக்தியை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார்.  எட்டாவது ப்ரகரணத்தில் எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுகமான கருணையைப் பற்றி (அதாவது எந்தக் காரணமுமின்றி, நமக்குக் கிருபை செய்பவன் எம்பெருமான் என்று) விவரித்துள்ளார்.  அதேசமயம், ஒரு ஜீவனின் கர்ம பலன்களைக் கொண்டே அவனுக்கு அருள் செய்யவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றான் எம்பெருமான் என்றும் தெரிவிக்கிறார்.  ஆதலால், எம்பெருமான் தன்னை ஏற்பானோ மாட்டானோ என்று ஒருவர் சங்கை (சந்தேகம்) கொள்ளலாம்.  அந்த சந்தேகத்தையும் தீர்க்கும் வண்ணம், 9ஆவது ப்ரகரணத்தில் உபாயத்தின் ஏற்றத்தைக் (இறுதி வழி) காட்டி அருளியுள்ளார் பிள்ளைலோகாசார்யர். சரம உபாயமானது ஆசாரியனையே சார்ந்து இருத்தல். அதாவது, பகவானை நமக்கு எளிதில் அடைவித்துத் தருபவர் ஆசாரியனே; இந்த உபாயம் எவ்வாறு ஜீவாத்மாவை வாழ்விக்கும் என்று தெரிவிக்கிறார் பிள்ளைலோகாசார்யர்.  இதனைச் சற்று அனுபவிப்போம்.

ஸூத்ரம் 407இல், ஒருவருக்கு  “எம்பெருமான் ஸ்வாதந்த்ரியம் (சுதந்திரம்) உடையவன் என்பதால் அவன் நம்மை ஏற்பானோ அல்லது புறந்தள்ளுவானோ என்ற ஐயம் (சந்தேகம்) ஏற்படும்.  அவனது ஸ்வாதந்த்ரியமானது எப்படிப்பட்டது என்றால், ஒருவரது கர்மாவைக் கொண்டு அவரைப் புறம் தள்ளக்கூடிய உரிமையும், அல்லது, தன்னுடைய க்ருபையால் ஒருவர் எப்படிப்பட்டவரானாலும் அவரை ஏற்பதும் ஆகும்.  இதற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்துள்ள ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள், “நாம் பரதந்திரனான (பரதந்திரன் – பகவானையே சார்ந்து இருப்பவன்) ஆசாரியனைத் தஞ்சமாகப் பற்றினால் (புகலிடமாகக் கொண்டால்)  கருணைக்கு இருப்பிடமாகத் திகழும் அவர் (அந்த ஆசாரியர்) தன்னுடைய கருணையைக் கொண்டு, எம்பெருமானிடத்தில் நம்மை சேர்த்து வைத்து நம்மை உயர்ந்த கதிக்கு ஆளாக்கி, அந்த ஜீவனின் முக்திக்கு வழிகாட்டிவிடுவார் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை” என்று இந்தச் ஸூத்ரத்தின் வியாக்யானத்தைத் தலைக்கட்டுகிறார்.

ஸூத்ரம் 408இல், இதை எம்பெருமானையே சரணமாகப் பற்றிய மற்ற பத்து ஆழ்வார்களின்  (மதுரகவி ஆழ்வார் மற்றும் ஆண்டாளைத் தவிர) பாசுரங்களைக் கொண்டு நிரூபிக்க இயலாது. ஏனென்றால் அந்தப் பத்து ஆழ்வார்களும் எம்பெருமானே எல்லாம் என்று இருந்தவர்கள்.  மேலும், இவர்கள் எம்பெருமானால்  மயர்வற மதிநலம் அருளப்பட்டு நேரே கடாக்ஷிக்கப்பட்டவர்கள்.  “உண்டபோது ஒரு வார்த்தை; உண்ணாதபோது ஒரு வார்த்தை பேசுபவர்கள் அந்தப் பத்து ஆழ்வார்கள்” என்று விளக்கி அருளுகிறார் பிள்ளைலோகாசார்யர்.    அதாவது, பகவத் அனுபவம் கிட்டப்பெற்றால், அவனது அடியவர்களாக இருப்பவர்களின் பெருமையைப் பேசி, அவர்களைக் கொண்டாடுவார்கள்;  அதேசமயம், பகவத் அனுபவம் கிட்டவில்லை என்றால் பாகவதர்களின்  மீது வருத்தம் கொள்வார்கள். இதற்கும் மாமுனிகள், “பத்து ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களைக் கொண்டு ஆசார்ய வைபவத்தின் மகிமையை நம்மால் ஒருபொழுதும் முழுமையாக அனுபவிக்கமுடியாது; ஆனால், மதுரகவிகளின் பாசுரங்களைக் கொண்டு, ஆசார்யரின் மகிமைகளை நன்கு அனுபவிக்கலாம் என்று காட்டி இந்தச் ஸூத்ரத்தின் வியாக்யானத்தைத்  தலைக்கட்டுகிறார்.

அதேபோன்று, ஸூத்ரம் 409லும், ஆசார்யனைச் சரணமாகப்பற்றி உய்யும் சாஸ்திரத்தைக் காட்டித்தந்த மதுரகவி ஆழ்வாரே மற்ற பத்து ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்!   ஏனென்றால், அவர்களைப் போல் இவர், உண்டபோது ஒருவாறும், அல்லாதபோது ஒருவாறும் பேசியவர் அல்லர்.   எல்லா நிலைகளிலும், நம்மாழ்வாரே தனக்கு எல்லாம் என்று ஆசார்ய அபிமானத்தில் சிறந்து விளங்கியவர் மதுரகவி ஆழ்வார் என்பதை அவர் (பாசுர) வார்த்தைகளைக் கொண்டே அறியலாம் என்று இதற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்துள்ளார் மாமுனிகள்.

மதுரகவி ஆழ்வார் பெருமைகளை பேசும் வண்ணம் இரண்டு பாசுரங்களை மாமுனிகள் உபதேசரத்தினமாலையில் அருளிச்செய்துள்ளார் :

பாசுரம் 25இல், மதுரகவி ஆழ்வார் திரு அவதரித்த “சித்திரையில் சித்திரையானது” ப்ரபன்னர்களின் (சரணாகதர்கள்) ஸ்வரூபத்தை (லக்ஷணத்தை) உணர்த்தும் மகத்தான நாளாகும் என்றும், ஆகையால், இந்த நாளுக்குரிய ஏற்றமானது, மற்ற ஆழ்வார்கள் திரு அவதரித்த நாள்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது என்று அருளிச்செய்துள்ளார்.

பாசுரம் 26இல், மதுரகவி ஆழ்வாரின் மகிமைகளையும், அவர் அருளிச்செய்துள்ள பிரபந்தத்தின் (“கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு”) பெருமையையும் உரைக்கின்றார் மாமுனிகள்:

வாய்த்த திருமந்திரத்தின் மத்திமமாம் பதம் போல்
சீர்த்த மதுரகவி செய் கலையை
ஆர்த்த புகழ் ஆரியர்கள் தாங்கள் அருளிசெயல் நடுவே
சேர்வித்தார் தாற்பரியம் தேர்ந்து

பிள்ளைலோகம் ஜீயர் இந்தப் பாசுரத்திற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்கையில், கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு பிரபந்தத்தை, அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தின் (திருமந்திரம்) மத்திய பதமாக அமைந்துள்ள “நம:” சப்தத்திற்கு ஈடாகக் காட்டியுள்ளார்.  திருமந்திரமானது, இந்த ஜீவாத்மாவிற்குப் பேறானது “ஆத்மாவால்” என்று உபதேசிக்கின்றது.  ஆத்மாவை பகவானுக்கு உரியதாகக் கொண்டு, அவனுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதே அதற்கு (ஆத்மாவிற்கு) உண்டான லக்ஷணமாகும் என்பதே திருமந்திரத்தால் உணரப்படவேண்டிய ஞானமாகும்.  இதில் “நம:” பதமே முக்கியமானதாகும்  – இது  ஜீவாத்மாவுக்கு தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் (இரட்சித்துக் கொள்ளும்) சுதந்திரம் (உரிமை) கிடையாது; நம்மை இரட்சிக்கும் பொறுப்பு எம்பெருமான் ஒருவனுக்கே உள்ளது என்று தெளிவிக்கிறது . ஆனால், இதற்கு சற்றே மாறாக, இந்த ஆத்மாவானது, எம்பெருமானுக்கு ஆட்பட்டு இருப்பதைக் காட்டிலும், ஆசார்யனுக்கு உரியது என்று கொண்டு, அவருக்கு ஆட்பட்டு, அதோடு, அவரே நமக்கு ரக்ஷகர் ஆவார் என்று உரைக்கும் பிரபந்தமாகும் மதுரகவிகள் அருளியுள்ள கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு. ஆகையாலேயே, சாஸ்திரங்களில் ரஸமாக இருக்கும் ஆசார்ய நிஷ்டையை உரைக்கும் இவரது பிரபந்தத்தை, மற்ற ஆழ்வார்கள் அருளிச்செய்துள்ள நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்களில் ஒன்றாகச் சேர்த்து, மதுரகவி ஆழ்வாருக்கு ஏற்றத்தை அளித்துள்ளார்கள் நம் பூர்வாசார்யர்கள். இவ்வாழ்வார் திரு அவதரித்த நக்ஷத்திரமான சித்திரையும் 27 நக்ஷத்திரங்களில் மத்யமாக அமைந்தது போல இவர் அருளிச்செய்துள்ள கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு திவ்யப் பிரபந்தமானது 4000 திவ்விய பிரபந்த ரத்தின ஹாரத்தின்  நடு நாயகக் கல்லாக இவர் அருளிச்செய்துள்ள பிரபந்தமும் அமைந்துள்ளது என்பது இவருடைய பிரபந்தத்திற்கும் உள்ள பெருமை ஆகும்.

ஆக. மதுரகவி ஆழ்வாரைக் கொண்டே எம்பெருமானார் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்), நம்பிள்ளை, பிள்ளை லோகாசார்யர், மணவாள மாமுனிகள் மற்றும் பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஆகியோர் ஆசார்ய நிஷ்டையின் மகிமையை விதம் விதமாக விவரித்து அருளியுள்ளார்கள் என்பதை இவற்றைக் கொண்டு அனுபவித்தோம்.

இவற்றின் மூலமாகக் கொண்டே, இவ்வாழ்வாரின் சரித்திரத்தை இனி நாம் மேலும் அனுபவிப்போம்:

மதுரகவி ஆழ்வார் சித்திரை மாதம், சித்திரை நக்ஷத்ரத்தில் தோன்றியவர் ஆவார். இவர் திரு அவதரித்தது திருக்கோளூர் என்னும் திவ்ய தேசமாகும்.   சூர்யோதயத்திற்கு முன் கிழக்கில் காணப்படுகின்ற அருணோதயம் போல, பராங்குசர் (நம்மாழ்வார்) உதிப்பதற்கு முன் தென் தேசத்தில் தோன்றியவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  ஆழ்வார்கள் அனைவரும் எம்பெருமானுடைய அருளால் தெய்வீகத்தன்மை பெற்று, ஸம்ஸார ஸாகரத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டவர்களானாலும், வயதில் தனக்கு இளையவரான நம்மாழ்வாரின் தாள் பணிந்து நின்ற இவரது பெருந்தன்மையைப் பார்த்து, கருடவாஹன பண்டிதர், மதுரகவி ஆழ்வாரை ஸூரி கணங்களுக்குத் தலைவரான குமுதருடைய அம்சமும், கருடாழ்வாருடைய அம்சமுமாய்த் தோன்றியவர் என்று காட்டுகிறார்.

இவ்வாழ்வார், ஸாம வேதத்தை ஓதும் பூர்வ சிகை பிராம்மணர் குலத்தில் தோன்றியவர் ஆவார்;   உரிய பருவத்தில், ஜாத கர்ம, நாமகரணங்கள் சூட்டப்பெற்று, தக்க வயதில் உபநயன இத்யாதிகள் நடத்தப்பட்டு வேத சாஸ்திரங்களோடு, இதிஹாச புராணங்களையும் இளமையிலேயே பயின்று நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்.  கடவுள் அருளால் உண்மை உணர்வு  கொண்டு, உலகப் பற்றை அறவே துறந்தார்.  அவருக்கு இன்ப துன்பங்களில் அகப்பட்டு துன்புறும் மக்களுடன்  வாழவும் பழகவும்  பிடிக்கவில்லை. அதனால் அவர் அயோத்தி, வடமதுரை, மாயை, காசி, காஞ்சி அவந்தி, துவாரகை என்னும் ஏழு திருத்தலங்களுக்குச் சென்று புண்ணிய நீராடி, பரந்தாமனைத் தரிசித்து வரவேண்டும் என்று  விரும்பினார். உடனே அவர் தன் யாத்திரையைத் தொடங்கினார். வடநாட்டிலுள்ள பல திவ்யதேசங்களையும் தரிசித்துக்கொண்டு, அயோத்தி மாநகரை  வந்தடைந்தார்.  விக்கிரக வடிவில் அங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் இராமபிரானை வணங்கிச் சில காலம் அங்கேயே தங்கி  வாழ்ந்துவந்தார்.

nammazhwar-madhurakavi-nathamuniமதுரகவி ஆழ்வார், நம்மாழ்வார், நாதமுனிகள் – காஞ்சிபுரம்

மதுரகவி ஆழ்வாருக்குப் பின்னே அவதரித்த நம்மாழ்வார் உலக நடைக்கு உள்ள இயல்பான பால் குடித்தல், அழுதல் போன்றவற்றைச் செய்யாதவராக இருந்தார். ஆழ்ந்த யோகத்தில் ஈடுபட்டவராக இருந்தார் நம்மாழ்வார்.  அவருடைய பெற்றோர்கள் காரி (தந்தை) மற்றும் உடைய நங்கை (தாய்) ஆவர்.  நம்மாழ்வார் பிறந்த 12ஆம் நாள், தங்களுக்குப் பிறந்த இந்தக் குழந்தை இப்படி உலக இயல்புக்கு மாறாக இருக்கின்றதே என்று அவரது பெற்றோர்கள். தென்திசையில் குளிர்ந்த தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் உள்ள திருக்குருகூரில் எழுந்தருளியுள்ள பொலிந்து நின்ற பிரான் ஸந்நிதிக்கு எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு வந்தனர்.  இந்த எம்பெருமான் தெய்வீகமான சங்கையும் சக்கரத்தையும் தன்னுடைய திருக்கைகளில் தாங்கியவனாவான்.  தாமரைக் கண்களை உடையவான இருந்தான்; நானே உனக்கு ரக்ஷகன்! ஆகையால் அஞ்சேல் என்று காட்டும் அபயஹஸ்தத்தை உடையவன்; ஸ்ரீதேவி, பூதேவி மற்றும் நீளாதேவி நாச்சிமார்களோடு எழுந்தருளியிருப்பவன்.  இப்படித் தங்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையானது, உலக இயற்கைக்கு மாறாக இருந்ததால், அக்குழந்தைக்கு “மாறன்” என்ற திருநாமத்தைச் சூட்டி, அந்தக் குழந்தையை அந்த ஸந்நிதிக்கு வெளியே இருக்கின்ற புளியமரத்துக்கு அடியில் விட்டுவிட்டு, அதன் தெய்வீகத் தன்மையை அறிந்தவர்களாக, அந்தக் குழந்தையை அடிக்கடி வந்து தரிசித்துவிட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.  அப்போது, பரமபதநாதனான எம்பெருமான், தன்னுடைய தளபதியான விச்வக்ஸேனரை அழைத்து, கீழே சென்று, நம்மாழ்வாருக்குப் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் முதலியவற்றைச் செய்துவைத்து, திராவிட வேதங்களை உபதேசித்துவிட்டு வாரும் என்று பணித்து அருளி, விச்வக்ஸேனரும் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் பற்றியவராய், அதனைச் செவ்வனே செய்யும் வண்ணனும், ஆழ்வாருக்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்துவித்து, ரஹஸ்ய மந்த்ரங்களை அதன் அர்த்தங்களுடன் ஓதி, திராவிட வேதங்களையும் உபதேசித்து அருளினார் (இதிலிருந்து நாயனார் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் கூறியபடி த்ராவிட வேதமும் அநாதி என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம்).

அதன் பின்னே, நம்மாழ்வார் அந்த தெய்வீகத்தன்மையுடைய புளியமரத்தின் கீழேயே 16 ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார்.  இதைப் பார்த்த அவரது பெற்றோர்கள் ஆழ்வாரது பெருமைகளை நன்கு அறிந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.  ஆனால், அதை ஊராருக்கு எடுத்துச்சொல்லி, புரியவைத்தாலும், அவர்களால் அதைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாது என்று அறிந்து, ஆழ்வாரின் பெருமைகளைத் தங்களுக்குள்ளே அனுபவித்துக் கொண்டு, திருக்குறுங்குடி நம்பி எம்பெருமானை தியானித்தும், வணங்கியும் நின்றார்கள்.  (வடதேசத்தில் இருந்த பொழுது) மதுரகவி ஆழ்வாரும் இதைப்பற்றி கேள்விப்பட்டார், அங்கிருந்த ஆற்றங்கரையைக் கடந்து சென்றபோது, தென்திசையில் ஒரு அதிசயமான பேரொளி தோன்றியது.  அதைப் பார்த்த இவர், அருகில் இருக்கும் கிராமங்களில் ஏதாவது ஒன்று தீக்கரையாகி இருக்கும் அல்லது காட்டில் மூண்ட தீயாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்.

ஆனால், அடுத்தடுத்து மூன்று நாட்களிலும், இரவுப் பொழுதுகளில் இப்படிப்பட்ட வெளிச்சம் தோன்றுவதை கவனித்தார் மதுரகவிகள்.  அதை மேலும் ஆராய முற்பட்டு, அந்த இரவுப் பொழுது முடிந்து, விடிந்தவுடன், அந்த ஒளி தோன்றிய திசையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.  அப்படிச் சென்றபோது, வழியில் பல திவ்யதேசங்களைத் தரிசித்துக் கொண்டு, ஸ்ரீரங்கத்தை அடைந்தார். அங்கும் அந்த திவ்யமயமான ஒளி தோன்றவே, அந்த ஒளி வரும் தென்திசையை நோக்கி  மேலும் நகர, இறுதியாக திருக்குருகூரை (ஆழ்வார் திருநகரி) அடைந்தார்.  திருக்குருகூரை அடைந்தவுடன், அவரது கண்களிலிருந்து அந்த ஒளி விலகியது.  ஆகவே, அந்த ஒளியானது இங்கிருந்துதான் தோன்றியிருக்கிறது என்று அறிந்துகொண்டார்.  பின்னர், திருக்குருகூர் எம்பெருமானின் கோயிலுக்குள் நுழைந்து, அங்கே இருக்கும் திருப்புளியாழ்வாருக்குக் (புளியமரம்) கீழே, ” திவ்யமயமான திருமேனியோடே., அதாவது, ஞானமே வடிவெடுத்தவராய், பொலிந்த (பிரகாசாமான) கண்களை உடையவராய், 16 ஆண்டுகள் நிரம்பிய யௌவனனாய், அமாவாசை நாளிலும் வெளிச்சத்தைத் தரக்கூடிய முழுநிலவாய், பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த யோகியாய், எம்பெருமானைத் தொழுது எழவேண்டிய உபதேச முத்திரையை உடையவராய், ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்துக்கே ஆசாரியராய்” நம்மாழ்வார் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்.   இப்படி, பகவத் அனுபவத்தில் முற்றும் ஆழ்ந்து அருகில் நடக்கும் விஷயங்கள் எதையும் அறியாதவராய் இருக்கின்ற இவரை சோதிக்கும் வண்ணம், அருகில் இருந்த ஒரு கல்லை எடுத்து அவர்முன் போட, உடனே நம்மாழ்வார் கண்விழித்து, தன் முன்னே நிற்கும் மதுரகவி ஆழ்வரைப் பார்த்தார்.  ஓ! இவருக்குக் கண்கள் இருக்கின்றன என்று அறிந்துகொண்ட மதுரகவிகள், இவருக்குப் பேச வருமா? என்பதை சோதிக்க விரும்பி, அவரிடம், “செத்தத்தின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்?” என்று கேட்டார்.  அதன் உட்பொருளாவது, “ஞானமற்ற பிரகிருதியினால் உருவான உடம்பில், ஞானத்தை உடைய, அணு வடிவமான ஜீவாத்மா பிறந்தால், எதை அனுபவித்துக் கொண்டு, எங்கே (இன்பம் உண்டென்று) கிடக்கும்?”  என்று பொருள்படக் கேட்டார்?    அதற்கு சடகோபர், “அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும்”  என்று பதில் கூறினார்.  அதாவது, “மெய்ஞான உணர்வு நினைவு பெற்ற ஜீவாத்மாவாக இருந்தால், அத்தை (பரமாத்மாவை) தின்று (அனுபவித்துக் கொண்டு) அங்கே (பரமாத்விலேயே) கிடக்கும்.  ஒருவேளை அப்படிப்பட்ட ஞானத்தைப் பெறாத ஆத்மாவாக இருந்தால், அத்தைத் தின்று, அதாவது, உடலின் தொடர்பால் உருவாகும் ஐம்புலன் இச்சைகளின் நல்வினை தீவினைகளை அனுபவித்துக் கொண்டு அங்கேயே கிடக்கும்.  இதனால், அந்த ஆத்மாவானது பிறவிச் சுழலிலேயே கட்டுண்டு கிடக்கும்” என்று விடை கொடுத்தார்.   இதைக் கேட்ட மதுரகவிகள் இவர் “ஸர்வஞ்ஞர்” அதாவது, முற்றும் உணர்ந்த ஞானி என்று உணர்ந்து, எழுந்து, ஆழ்வாரின் திருவடித்தாமரைகளில்  சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி, அதுமுதலாக, ஆழ்வாருடனேயே நிரந்தரமாகத் தங்கி, அவருக்கு சகல கைங்கர்யங்களும் செய்துகொண்டு, அவரது பெருமைகளை பாடிக் கொண்டிருப்பதையே பொழுதுபோக்காகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

அதன்பின்னே, அனைத்துக்கும் காரணனும் (ஆதியும்), அனைத்துக்கும் நிர்வாஹகனும், அனைத்தையும் தன் கட்டுக்குள்ளே வைத்துக் கொண்டிருப்பவனும், அனைத்து ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்து பொருள்களிலும் பரமாத்மாவாய் நிறைந்திருப்பவனும், அழகிய கருநீல நிறத்தோடே கூடிய திருமேனியை (உடல்) உடையவனுமான ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் (பரமபதநாதன்) நம்மாழ்வாரை சந்திக்க முற்பட, உடனே பெரிய திருவடியான கருடாழ்வான் எம்பெருமானுக்கு முன்னே வந்து நிற்க, எம்பெருமான் பிராட்டியோடு சேர்ந்து கருடாழ்வானின் மீது ஏறி அமர்ந்துகொள்ள, அவர்கள் திருக்குருகூரை அடைந்து, ஒருமுறை ஆழவாருக்குத் தங்கள் தெய்வீகமான தரிசனத்தை அருளி, அவரை போரக் கடாக்ஷித்து, வாழ்த்தி, அவருக்கு மயர்வற மதிநலத்தை அருளினான். இப்படி திருமாலால் அருளப்பட்ட நம்மாழ்வார், மேலும் பகவத் அனுபத்தில் மூழ்க, அந்த அனுபவம் கட்டுக்கடங்காத ஆறாய், பெருக்கெடுத்த வெள்ளமாய் ஓட, அதன் விளைவாக நான்கு வேதங்களின் அம்சங்களாக, எம்பெருமானின் தெய்வீக லக்ஷ்ணம், தெய்வீக வடிவம், தெய்வீகத் தன்மைகள், அதாவது, ஸ்வரூப, ரூப, குண விபூதிகளை உடையவன் எம்பெருமான் என்பவற்றை உணர்த்தும்  நான்கு திவ்யப் பிரபந்தங்கள் ஆழ்வாரின் திருவாயிலிருந்து புறப்பட்டு வெளிவந்தது. அவை முறையே, திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி ஆகியவைகள் ஆகும். அதன் பின்னர், நம்மாழ்வார் அவற்றையெல்லாம் மதுரகவிகளுக்கும்,  தன்னைச் சரணமாகப் பற்றிய மற்றவர்களுக்கும் உபதேசித்து அருளினார்.  அனைத்து திவ்யதேசத்து எம்பெருமான்களும் நம்மாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த அந்தப் புளியமரத்துக்கு அருகில் வந்து, ஆழ்வாருக்குத் தங்கள் தரிசனங்களைத் தந்தருளி, மங்களாசாசனத்தைப் பெற்றுச் சென்றார்கள்.  அதன்பின்னர், நம்மாழவார் எல்லோரையும் போரக் கடாக்ஷித்து, அனைவரும் தன்னைப் போலவே பகவத் பக்தியில் திளைத்து,  எம்பெருமான் ஒருவனிடத்திலே மட்டும் பற்றுவைத்து, உயரவேண்டும் என்று வாழ்த்தினார்.

பின்னர், பரமபதத்திலிருந்து நித்யஸூரிகளும்,  ச்வேத த்வீப வாசிகளும் (திருப்பாற்கடலில் வசிப்பவர்கள்) நம்மாழ்வார் எழுந்தருளியிருக்கும் இடத்துக்கு வர, நம்மாழ்வார் தன்னைக் காணவந்த  அந்த உயர்ந்தவர்களின் பெருந்தன்மைக்குத் தோற்று, அவர்களுக்கும் மங்களாசாசனங்களை அருளிச்செய்து, அவர்கள் இங்கு வந்து தன்னை வாழ்த்தியதால், எம்பெருமானின் அருள் பெற்றதால், தான் உயர்ந்தவன் என்ற  ஸாத்வீக அஹங்காரம் தலைக்கேற  நின்று, அளவற்ற பெருமைகளுடனே, எப்பொழுதும் கண்ணன் எம்பெருமானையே தியானித்துக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.  ” பரமாத்ம ஸ்வரூபம், ஜீவாத்ம ஸ்வரூபம், உபாய ஸ்வரூபம், உபேய ஸ்வரூபம், விரோதி ஸ்வரூபம்”  ஆகியவற்றைக் கொண்ட அர்த்த பஞ்சகத்தை வெளியிட்டு, த்வய மஹாமந்திரத்தின் ஆழ்ந்த அர்த்தங்களையும் தன்னுடைய சரமப் பிரபந்தமான (கடைசிப் பிரபந்தம்) திருவாய்மொழியில், வெளியிட்டு, பரம பாகவதர்களுக்கு அமிர்தமாக கொடுத்து அருளினார்.  32 ஸம்வத்ஸரங்கள் வாழ்ந்த இவர்,  இந்த ஸம்ஸார பந்தத்தை அறுத்துக் கொண்டு., எம்பெருமானின் திவ்யமயமான அருளோடு திருநாட்டுக்கு (பரமபதம்)  எழுந்தருளினார்.

அதன் பின்னே, ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தர் (ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் முதல்வர்) என்று போற்றப்படும் நம்மாழ்வாரின் பிரதான சிஷ்யரான மதுரகவி ஆழ்வார் ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்துக்கே தலைவராகத் திகழ்ந்தார்.   நம்மாழ்வாரைப் போற்றி பக்திப் பரவசத்துடன் 11 பாசுரங்கள் கொண்ட “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு” என்னும் பிரபந்தத்தை  அருளிச்செய்து, அதை பஞ்சமோபாய நிஷ்டர்களான முமுக்ஷக்களுக்கு (மோக்ஷத்தில் இச்சை உடையவர்களிடத்தில்) அளித்தார்.  அதாவது, ஐந்தாவது நிஷ்டையான ஆசார்ய நிஷ்டையிலேயே இருப்பவர்கள். அதாவது, ஆசார்யனே உயர்ந்த புருஷார்த்தம் என்று ஆசார்ய அபிமானத்தால் உயர்ந்த கதியைப் பெற்றவர்கள்.  மற்ற நான்கு புருஷார்த்தங்கள் யாவை என்றால், ஸாத்யோபாயமான கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்களாகிய மூன்று உபாயங்களும் ஸித்தோபாயமான சரணாகதியும் ஆகும்.

பிறகு மதுரகவியார் நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா திருவுருவத்தை அப்பெருமான் கோயிலினுள்ளே எழுந்தருளச் செய்து, அதற்கான திருமண்டபத்தையும், மதிள்களையும், விமானத்தையும் தோற்றுவித்தார்.  நாள்தோறும், பலவகை மலர்களைக் கொண்டு மாலை தொடுத்து, சூட்டி மகிழ்ந்தார்.  நம்மாழ்வார் பாடிய பாசுரங்களையெல்லாம் உலகெங்கும் பரவுமாறு பக்தியுடன் பாடினார். நம்மாழ்வாரின் விக்கிரகத்திற்கு மாலைகள் சூட்டி வழிபாடுகள் செய்து, திருவிழாக்களையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டாடினார்.  அப்பொழுது அழகிய பொன் விமானத்தில் அத்தெய்வ உருவை எழுந்தருளச் செய்து, வீதிகள் தோறும் வலம் வரச் செய்தார்.  விமானத்தின் முன்னே அடியார்களுடன் அவரும் சேர்ந்து, “நம்மாழ்வார் வந்தார் நற்குணச் சீலர் வந்தார், தமிழில் வேதம் பாடிய பெருமான் வந்தார், திருக்குருகூர் நம்பி வந்தார், திருவாய்மொழி ஈந்த அருளாளர் வந்தார், திருவழுதி வளநாடர் வந்தார், வகுளாபரணர் வந்தார், காரி மாறர் வந்தார், சடகோபர் வந்தார், பராங்குசர் வந்தார், பவனிநாதர் வந்தார்” என்று விருதுகள் உரைத்து திருவுலா வருவார்.  இவற்றின் அர்த்தங்களானது “வேதங்களின் சாரங்களை வெளியிட்டவர் வந்தார்; திருவாய்மொழி பாடிய நாவீரர் வந்தார்; திருநகரிக்குத் தலைவர் வந்தார்; திருவழுதிவளநாடு (ஆழ்வார் திருநகரி) மற்றும் அதைச் சூழுந்துள்ள இடத்தில் இருப்பவர்  வந்தார்; அனைவரையும் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பவர் வந்தார்”.

அச்சமயம், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்திலே புலவர்களாக இருந்த சிலர் அங்கே வந்து, நம்மாழ்வாரின் புகழ் பாடுபவர்களைப் பார்த்து, உங்களுடைய ஆழ்வார் பக்தர் அன்றி (தவிர) பகவான் இல்லை.  இவர் சங்கமேறிய புலவரோ? (சங்கத்தால் அங்கீகரிப்பட்டவரோ? என்றார்கள்). இவர் பாடிய திருவாய்மொழி சங்கமேறிய செய்யுள் அல்லவே!  இவரைப் போய் வேதம் தமிழ் செய்தவர் என்று போற்றுவது தகுதி அல்லவே! என்று குதர்க்க (இழிவான) வார்த்தைகளை பேசி, ஆழ்வார் புகழ் பாடுவதைத் தடுத்தனர்.  இதனைப் பொறுக்காத மதுரகவிகள் மனம் வருந்தி, இவர்கள் கர்வத்திற்குப் பங்கம் (அழிவு) ஏற்படும்படி தேவரீர் (நீர்) செய்தருள வேணும் என்று பிரார்த்திக்க,  நம்மாழ்வார் “கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே” என்ற திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தை ஒரு சிற்றேட்டில் எழுதிக் கொண்டுபோய் சங்கப் பலகையில் வைத்திட்டால், அவர்களது செருக்கு (அகம்பாவம்) அடங்கும் என்று கூறி அருள, அதன்படியே மதுரகவிகள் செய்து, அதைச் சில சங்கத் தமிழ் புலவர்களிடம் கொடுத்தார்.  அப்படிக் கொடுத்துவிட்டு, இதை உங்கள் சங்கப் பலகையில் ஏற்றுங்கள்; அப்படி ஏற்றப்பட்ட இந்தப் பாசுரத்தை சங்கப் பலகை ஏற்றுக்கொண்டால், ஆழ்வாரின் பெருமைகள் நிரூபிக்கப்பட்ட படியாகும் என்று கூறினார்.  சங்கப் புலவர்களும் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.  பின்னர் அவர்கள் அதை எடுத்துக் கொண்டுபோய், மதுரையில் இருந்த தமிழ் சங்கத் தலைவரிடம் கொடுத்து, மதுரகவிகள் சொன்னதைச் சொல்ல, அந்தத் தலைவரும், ஏற்றுக் கொண்டு, ஆழ்வாரது அந்தப் பாசுரத்தை ஒரு சிற்றேட்டில்  எழுதி, சங்கப் பலகையில் வைத்து, அதோடே 300 சங்கத் தமிழ் புலவர்களின் பாடல்களையும் அந்தப் பலகையில் ஏற்றினார்.  அந்த சங்கப் பலகையும், ஆழ்வார் பாசுரத்தை மட்டும் அங்கீகரித்து, அதோடே சேர்ந்து நின்ற 300 புலவர்களின் பாடல்களையும் கீழே தள்ளி, ஆழ்வாரின் பெருமைகளை நிரூபித்தத்து.

பிறகு அச்சங்கப் புலவர்களுக்கெல்லாம் தலைவராகிய அவர்,

ஈ ஆடுவதோ கருடர்க்கு எதிரே? இரவிக்கு எதிர் மின்மினியா ஆவதோ?
நாய் ஆடுவதோ உருவம் புலிமுன்? நரி ஆடுவதோ நரகேசரி முன்?
பேய் ஆடுவதோ அழகர் வசிமுன்? பெருமான் வகுளாபரணன் அருள்கூர்ந்து
தோலா துரையர் வீரமா மறையின் ஒரு சொற் பெறுமோ உலகிற் கவியே?

என்று நம்மாழ்வார் என்னும் பெரியவருக்கு முன், மற்ற அனைத்தும் தாழ்ந்தவைகளே என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் வண்ணம் பாடினார்.   அதாவது, கருடனுக்கு எதிரே ஈ ஆடுமோ?  சூரியனுக்கு எதிரே மின்மினிப் பூச்சி பிரகாசிக்குமோ?  புலியின் முன்பு நாய் ஆடுமோ?  நரி ஆடுமோ சிங்கத்தின் முன்? பேய் ஆடுமோ ஆழ்வாரின் அழகான தோற்றத்தின் முன்?  நம்மாழ்வார் என்னும் தெய்வம் அருளிய தெய்வப் பாசுரங்களுக்கு முன் வேறு எந்தச் சொல்லும் ஏற்றம் பெறுமோ? என்று அர்த்தம்.

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மதுரகவிகளிடமும் தங்கள் செயலுக்கு வருந்தி மன்னிப்பு கேட்டு, உங்கள் ஆழ்வாரின் மேன்மையை நாங்கள் உணர்ந்து கொண்டோம்.  தங்களால் எங்கள் அகந்தையும் அழிந்தது.  இனி நீங்கள் ஆழ்வாருடைய புகழை வான் முட்டும் அளவு கூறுங்கள்.  இவ்வுலகம் முழுதும் அவருடைய அருட்புகழ் சென்று பரவட்டும்.  திக்கெட்டும் அவருக்குத் திருவிழா நடைபெறட்டும்.  நாங்களும் அவ்விழாவிலே கலந்து கொள்கிறோம்.  உடனே சென்று விழா நடத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.   அவர்கள் மனம் திருந்தியதைக் கண்டு மதுரகவிகளும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, அங்கிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றார்.

நம்மாழ்வார் பாடிய பாசுரங்களின் பொருள்களையெல்லாம் மக்களுக்கு எடுத்துக்கூறி, நல்வழிப்படுத்தி நெடுங்காலம் மதுரகவி ஆழ்வார் வாழ்ந்து, இறுதியில் ஆசாரியன் திருவடியை அடைந்து, பரமபதத்திலும் ஆசார்யனுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்ய விழைந்தார்.

மதுரகவிகளின் தனியன்

அவிதித விஷயாந்தரஸ் சடாரேர்
உபநிஷதாம் உபகான மாத்ர போக:
அபி ச குண வசாத் ததேக சேஷி
மதுரகவிர் ஹ்ருதயே மமாவிரஸ்து

அடியேன் வேங்கட க்ருஷ்ண ராமாநுஜ தாஸன்
அடியேன் லக்ஷ்மி நரஸிம்ஹ ஸ்ரீவைஷ்ணவ தாஸன்

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/17/madhurakavi-azhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

Advertisements

திருமங்கை ஆழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

thirumangai-azhwarதிருநக்ஷத்ரம்: கார்த்திகை, கார்த்திகை

அவதாரஸ்தலம்: திருக்குரையலூர்

ஆசார்யன்: விஷ்வக்சேனர்

சிஷ்யர்கள்: ஆழ்வாரின் மைத்துனர் இளையாழ்வார், பரகால சிஷ்யர், நீர்மேல் நடப்பான், தாளூதுவான், தோரா வழக்கன், நிழலில் மறைவான், உயரத் தொங்குவான்

பிரபந்தங்கள்: பெரிய திருமொழி, திருக்குறுந்தாண்டகம், திருவெழுகூற்றிருக்கை, சிறிய திருமடல், பெரிய திருமடல், திருநெடுந்தாண்டகம்

பரமபதம் அடைந்த இடம்: திருக்குறுங்குடி

பெரியவாச்சான் பிள்ளை தம் பெரிய திருமொழி வ்யாக்யான அவதாரிகையில் திருமங்கை ஆழ்வாரைத் தன நிர்ஹெதுக க்ருபையால் திருத்திப் பணிகொண்ட எம்பெருமான் ஆழ்வார்மூலம் ஜீவாத்மாக்களைக் கரைஏற்றுகிறான் எனும் சாஸ்த்ரார்த்தத்தை அழகாகக் காட்டினார்.

ஆழ்வார் தம் ஆத்மாவை வெயிலில்போட்டு, உடம்பை நிழலில் வைத்தார். ஆத்மாவை வெயிலில் வாட விடுவதாவது பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபாடின்றி இருத்தல், சரீரத்தை நல்ல குளிர் நிழலில் வைப்பதாவது லௌகிக விஷயங்களில் ஈடுபட்டு அநு பவித்து அவற்றையே லக்ஷ்யமாகக் கொள்தல்.”வாசுதேவ தருச் சாயா” என்பதில் சொன்னாப்போலே உண்மையான நிழல் தரும் மரம் வாசுதேவனே. கிருஷ்ணனாகிய இம்மரம் உண்மையில் நல நிழல் தந்து ஆத்மாவைக் காக்கும்.அதி சீதளமும் அத்யுஷ்ணமும் இன்றிப் புலன்களாலும் இந்த்ருய போகங்களாலும் உண்டாகும் தாபம் தீர்க்கும். ஆழ்வார் விஷயாந்தரங்களில் மிக ஆழ்ந்து கிடந்தவர் திவ்ய தேசத்தெம்பெருமான்களின் சௌந்தர்யத்தில் கண்களையும் மனதையும் திருப்பி, அவ்வனுபவம் இன்றேல் க்ஷணமும் தரிக்கவொண்ணாது  என்ற நிலை எய்தினார். எம்பெருமான் அவர்க்கு இவ்வுலகிலே நித்ய முக்தரின் அனுபவங்களைத் தந்து, பரமபதத்தில் ஆசையைக் கிளர்த்தி, பரமபதமும் தந்தருளினான்.

ஆழ்வாரின் விஷயத்தில் எம்பெருமான் தன்  திறத்தில் முதலில் அத்வேஷத்தைக் கிளப்பி அதாவது ஈஸ்வரன் மீது சேதனனுக்குள்ள வெறுப்பை மாற்றி அவனுக்கு விஷயங்களில் உள்ள பற்றைத் தன்புறம் திருப்பி, பின் ஆபிமுக்யம் விளைத்து அதாவது ஈஸ்வரனே முக்கியம் பிற புலன் அனுபங்கள் யாவும் வீண் என உணர்த்தி திருமந்திர அர்த்தம் ஆழ்வார் மனதில் இருத்தி ஈஸ்வரனின் ஸ்வரூப ரூப குண விபவங்களில் ருசி ஏற்படுத்தி இந்தஞானம் இன்றேல் தன ஸ்வரூபம் தெரியாது என்பதால் மயர்வற மதிநலம் அருளினான். ஆனதுபற்றி எம்பெருமான் திறத்தில் தம் நன்றி/க்ருதஞதையை வெளிப்படுத்தவே  ஆழ்வார் பிரபந்தங்கள் அமைந்தன.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஆழ்வாருக்கு எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுக கிருபையால் இது விளைந்தது  என ஆழ்வாரே பாடிய பெரிய திருமொழிப் பாசுரம் 4.9.6 “நும்மடியாரோடும் ஒக்க எண்ணியிருந்தீர்” என்பதற்கான வ்யாக்யானத்தில் அழகாகக் காட்டுகிறார்.

இராமானுச நூற்றந்தாதி இரண்டாம் பாசுரத்தில் அமுதனார்,  இராமானுசரைப் பற்றி, “குறையல் பிரான் அடிக்கீழ் விள்ளாத அன்பன்”என எம்பெருமானாரின் அசைக்கமுடியாத கலியன் பக்தியைப் பாடுகிறார்.

மாமுனிகள் திருவாலித் திருநகரி திவ்யதேசங்களுக்குச் சென்ற பொழுது, ஆழ்வாரின் திவ்ய திருமேனி ஸௌந்தர்யத்தில் மிகவும் ஈடுபட்டு, அந்தத் திருமேனி அழகு நம் கண்ணுக்கும் அழகாகப் புலப்படும்படி ஒரு பாசுரத்தை உடனே ஸமர்ப்பித்தார். அதை இப்பொழுது அனுபவிப்போம்.

thiruvali_kaliyan

அணைத்தவேலும், தொழுதகையும், அழுந்திய திருநாமமும், ஓம் என்றவாயும், உயர்ந்த மூக்கும், குளிர்ந்த முகமும், பரந்த விழியும், பதிந்த நெற்றியும், நெறித்த புருவமும், சுருண்ட குழலும், வடித்த காதும், அசைந்த காது காப்பும், தாழ்ந்த செவியும், சரிந்த கழுத்தும், அகன்ற மார்பும் திரண்ட தோளும், நெளிந்த முதுகும், குவிந்த இடையும், அல்லிக்கயிறும், அழுந்திய சீராவும், தூக்கிய கருங்கோவையும், தொங்கலும் தனிமாலையும், தளிருமிளிருமாய் நிற்கிற நிலையும், சாற்றிய திருத்தண்டையும், சதிரான வீரக்கழலும் தஞ்சமான தாளிணையும், குந்தியிட்ட கனணக்காலும் குளிரவைத்த திருவடி மலரும், வாய்த்த மணங்கொல்லையும், வயலாலி மணவாளனும், வாடினேன் வாடி(என்று) வாழ்வித்தருளிய, நீலக்கலிகன்றி, மருவலர்தம் உடல்துணிய வாள்வீசும் பரகாலன், மங்கைமன்னனான வடிவே.

உறை கழித்த வாளையொத்த விழிமடந்தை மாதர்மேல்,
உருகவைத்த மனமொழித்திவ்வுலகளந்த நம்பிமேல்,
குறையைவைத்து மடலெடுத்த குறையலாளி திருமணங்
கொல்லைதன்னில் வழிபறித்த குற்றமற்ற செங்கையான்,
மறையுரைத்த மந்திரத்தை மாலுரைக்க, அவன்முனே
மடியொடுக்கி மனமடக்கி வாய்புதைத்து, ஒன்னலார்
கறைகுளித்த வேலணைத்து நின்றவிந்தநிலைமை, என்
கண்ணைவிட்டு கன்றிடாது கலியனாணை ஆணையே.

காதும் சொரிமுத்தும் கையும் கதிர்வேலும்,
தாதுபுனை தாளிணையும் தனிச்சிலம்பும்
நீதுபுனை தென்னாலி நாடன் திருவழகைப்போல,
என்னாணை ஓப்பாரில்லையே.

வேலணைத்தமார்பும், விளங்கு திருவெட்டெழுத்தை
மாலுரைக்கத்தாழ்த்த வலச்செவியும்
தாளினிணைத் தண்டையும், தார்க்கலியன் கொண்ட நன்முகமும்
கண்டு களிக்குமென்கண்.

இதுவோ! திருவரசு இதுவோ! திருமணங்கொல்லை
இதுவோ! எழிலாலி என்னுமூர்
இதுவோ தான்வெட்டும் கலியன் வெருட்டி நெடுமாலை
எட்டெழுத்தும் பறித்தவிடம்

பரகாலனின் இந்த திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் எப்போதும் என் நெஞ்சில் உள்ளது.திருத்தோள் தாங்கிய வேலும், எம்பெருமானைத்தொழுத திருக்கரங்களும், அழகிய ஊர்த்வ புண்ட்ரமும்.ஓம் என்னும் திருப்பவளமும், கூர்த்த சிறிது தூக்கிய நாசியும், குளிர நோக்கும் விழிகளும்,சுருண்டு இருண்டுகருத்த குழலும்,எம்பெருமானிடம் திருமந்த்ரம் கேட்ட செவ்விய செவி மடல்களும், வட்டமான கழுத்தும், அகன்ற திருமார்வும், வழிய திருத்தோள்களும், வனப்பான மேல்முதுகும், குறுகிய இடையும், எழிலார் மாலைகளும்  மனங்கவர் கைவளையங்களும், வீரம் செறிந்த திருக்கழல்களும், மறம் செறிந்த கணைக்கால்களும், பகைவர்களை அழித்து ஒழிக்கும் ஒள் வாளும்  மாமுனிகளின் வர்ணனை.

ஆழ்வார்க்கு பரகாலன், கலியன், நீலன், கலி த்வம்சன், கவிலோக திவாகரன், சதுஷ்கவி சிகாமணி ஷட் பிரபந்தக் கவி, கலி வைரி, நாலு கவிப் பெருமாள், திருநா வீறுடைய பெருமான், மங்கையர்கோன், அருள்மாரி, மங்கைவேந்தன், ஆலிநாடன், அரட்டமுக்கி, அடையார் சீயம், கொங்கு மலர்க் குழலியர் வேள், கொற்ற வேந்தன், கொற்றவேல் மங்கை வேந்தன் என்னும் பல பெயர்களால் ப்ரசித்தி உண்டு.

ஆழ்வாருடைய சரித்திரத்தை இப்பொழுது அனுபவிப்போம்.

ஆழ்வார்  திருவாலி திருநகரி அருகே திருக்குறையலூரில் சதுர்த்த வர்ணத்தில் கார்முக அம்சமாய்  தம் நிறத்துக்கேற்ப நீலன் எனும் பெயருடன் அவதரித்தார் என கருட வாஹன பண்டிதரின் திவ்ய ஸூரி சரிதை கூறுகிறது. பால்யத்தில் பகவத் விஷயத்தில் ருசியின்றியே வளர்ந்த இவர் வாலிபத்தில் வழிய திருமேனியும் பொருள் ஆர்வமும் போர்க்கலையில் தேர்ச்சியும் பெற்றுத் திகழ்ந்தார். இவர்தம் போராற்றலறிந்த சோழ பூபதி இவரைத்தன் சேனாபதிகளில் ஒருவர் ஆக்கிக்கொண்டனன்,

அப்போது திருவாலியில் விளையாடவந்த அப்சரசுகளில் திருமாமகள் (குமுதவல்லி) என்பாளை அவள் தோழிகள் ஆட்டமுடிவில் மறந்து விட்டுச் செல்ல, அம்மானிட உடல்தாங்கிய அப்சரசை அவ்விடம் வந்த ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவ வைத்தியன் பரிவினால் காக்கவும், அவள் அழகுபற்றிக் கேள்வியுற்ற நீலன் அவளை மனம் புணர விரும்பினாராக, அவள் ஓர் ஆசார்யனிடம்  பஞ்ச சம்ஸ்காரம் ஆன ஸ்ரீவைஷ்ணவனையே மணப்பேன் என்ன அவரும் உடனே திருநறையூர் நம்பியிடம் ஓடி இரக்க எம்பெருமான் மிக்க கருணையோடு சங்க சக்கர முத்திரை செய்து திருமந்தரம் ஒதுவித்தான். பாத்ம புராணத்தில் இது பற்றி

ஸர்வைச் ச்வேதம்ருதா தார்யம் ஊர்த்வபுண்ட்ரம் யதாவிதி
ருஜுநி ஸாந்தராளாநி  ஹ்யங்கேஷு த்வாதசஸ்வபி

என்று சொல்லப்படுகிறது.

பன்னிரு ஊர்த்வபுண்ட்ர  தாரணத்தோடு வந்த நீலன் குமுதவல்லியை மணம் புரியக் கேட்க, குமுதவல்லி, தான் யவர் ஒருவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு ஓராண்டு காலம் ததீயாராதனம் செய்கிறார்களோ, அவரையே மணப்பேன் என்று சொல்ல, ஓராண்டு காலம் அவர் 1008 ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்க்குத் ததீயாரதனம் செய்ய வேணும் என்றனள். இதுவும் நிறைவேறின பின்பே திருமணம் ஆயிற்று.

ஆராதநாநாம் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணோர் ஆராதநம் பரம்
தஸ்மாத் பரதரம் ப்ரோக்தம் ததீயாராதநம் ந்ரூப

என்று பாத்ம புராண வசனமுண்டிறே.  ஒ அரசனே விஷ்ணு ஆராதனத்திற் காட்டிலும் விஷ்ணு பக்த ஆராதனமே மேலானது என்பதை அறிந்து ஆழ்வார் அதில் ஊன்றித் தம் பொருள் முழுதும் அதிலேயே செலவழிக்கலானார்.

இது கண்ட சிலர் அரசனிடம் பரகாலன் அரசுப் பணம் முழுதும் அடியார்க்கு  உணவளிப்பதில் ஒழிதுவிடுவதாகப் புகார் சொல்ல, அரசன் அவரை அழைத்துவர ஆள்களை அனுப்ப, அவர் அவர்களிடம் ஹிதம்மாகப் பேசவும் அந்த வீரர்களின் தலைவன் அவரிடம் பணங்கேட்டுப் பேருஞ்சேநைகோடு பொருதனன். சினமுற்ற ஆழ்வார் அவர்களைத்தோ ற்கடித்து  அனுப்ப அரசன் மீண்டும் அனுப்பிய பெரும் சேனையும் தோற்க அவர் வீரங்கண்டுகந்த அரசன் தானே வந்துசமாதானம் ஆகினான் என ஆழ்வார் அவனிடம் செல்ல அவன் அவரை வளைத்துப் பிடித்து ஒருகொயிலில் சிறையிட அவர் மூன்றுநாள்கள் உணவின்றி, திருவேங்கடத்தானையும் பெரிய பெருமாளையும்  தொழுது மறுபடி அவர்களை வென்றார். தேவப்பெருமாள் இவர் கனவில் வந்து  காஞ்சீபுரம் அருகே பெரும் செல்வம் உண்டென்ன, அவர் அரசனிடம் சொல்ல அவன் ஆள்களோடு அவரைக் காஞ்சீபுரம் அனுப்பினான். அங்கு செல்வம் இல்லாதபோது அடியாரை விடாத தேவப்பெருமாள் மீட்டும் அவர் கனவில் வந்து வேகவதிக்கரையில் தோண்டச் சொல்ல அவர்கள் தோண்டி அவர் தந்த வெறும் மணல் நெல்லானது  கண்டு அவ்வீரர்கள் வியந்து அரசனிடம்கூறினர். ஆழ்வார் பெருமை உணர்ந்த அவன் தன பிழையுணர்ந்து அவரிடம் க்ஷமாபனம் வேண்டி. தானும் அறம்  செய்யத் தொடங்கினான். தேவப்பெருமாள் தெரிவித்தபடியே வேகவதிப் படுகையில் ஆழ்வார் பெரும்புதையல் கண்டெடுத்து, அரசனின் கப்பமும் கட்டித் தம் கைங்கர்யமும் திருக்குறையலூர் திரும்பித் தொடர்ந்தார்.

ததீயாரதனம் தொடர்ந்த ஆழ்வார் மீண்டும் பொருள் செலவாகிவிடவே மேல்செலவுக்குப் பொருள் களவில் சேர்க்க எண்ணிச் செல்வர்களைக் கொள்ளையடித்தார். இவ்வளவில் இவரைத் திருத்திப்பணிகொள்ள நினைத்த எம்பெருமான் ஏற்கெனவே சரம புருஷார்த்த நிலை நின்ற இவர் விஷயமாக ஒரு திருவிளையாடல் நிகழ்த்தத் திருவுளம் பற்றினானாக, திருநகரியில் திருமணம் ஆகிய புதுமண மக்களாக அவனுன் பிராட்டியும் வர, நிறையப்போருளோடு இவர்கள் வருவதைச் சிஷ்யர்கள் மூலமறிந்த நீலன் அவர்களைத் திருமணங்கொல்லையில் வழிப்பறிக்கு ஆளாக்கினார். எல்லாப் பொருள்கள் அணிகலன்களையும் எடுத்துக்கொண்ட ஆழ்வாரால் பெருமாளின் திருவடியில் இருந்த மோதிரத்தைக் கழற்ற அவன் திருவடியைப்பிடித்த அளவில் அவர்க்கு மெய்ஞானம் ஸ்வரூபம் பிறந்ததாக, “நீர் யார்” எனக் கேட்க அவன் “நீர் நம் கலியனோ” என்றான். கலியன் எனில் பெருவீரன், ஆனால் அவர் வீரம் அவன் முன் தோற்றுக் காதலாகியது.

thirumangai-adalma

நகைகளை மூட்டை கட்டியவரால் அவற்றைத் தூக்க முடியவில்லை. அவனிடம் நீ மந்த்ரம் போட்டாயோ என்று வினவ அவன் ஆம் என்று அவர் காதில் திருமந்தரம் சொல்ல அவரது மீதி பிரகிருதி மாயைகளும் விலக மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவராய், அந்த ஆனந்த ப்ரகர்ஷத்தை “வாடினேன் வாடி வருந்தினேன்” என்று தொடங்கி அவன்பால் தம் க்ருதஜ்ஞதையை அங்கேயே அப்போதே வெளியிட்டாராயிற்று.

வ்ருத்த ஹாரீத ச்ருதி

ருசோ யஜும்ஷி ஸாமாநி ததைவ அதர்வணாநி ச
ஸர்வம் அஷ்டாக்ஷராந்தஸ்த்தம் யச்சாந்யதபி வாங்மயம்

என்றாப்போலே எல்லாம் அஷ்டாக்ஷர மந்தரப் பொருளே என்ற தத்துவம் உணர்த்தினார்.

நாரதீய புராணம்

ஸர்வவேதாந்த ஸாரார்த்தஸ் ஸம்ஸாரார்ணவ தாரக:
கதிர் அஷ்டாக்ஷரோ ந்ருணாம் அபுநர்பவகாங்க்ஷிணாம்

என்றாப்போலே மோக்ஷம் பெற இச்சித்தானுக்கு வேதாந்த சாரம் அதுவே என உறுதிப்படுத்தினார்.

நாராயண உபநிஷத்

ஓமித்யக்ரே வ்யாஹரேத், நம இதி பச்சாத், நாராயணாயேத்யுபரிஷ்டாத், ஓமித்யேகாக்ஷரம், நம இதி த்வே அக்ஷரே, நாராயணாயேதி பஞ்சாக்ஷராணி

என்றாப்போலே ஓம் என ஓர் எழுத்திலே தொடங்கி நம என்கிற ஈரெழுத்து நடுவாகி நாராயணாய எனும் பஞ்சாக்ஷரம் ஈறாகி இது அமைந்துள்ளது.என்று சாஸ்திரம் இதன் வடிவை வர்ணிக்கிறது.

நாரதீய புராணம்

மந்த்ராணாம் பரமோ மந்த்ரோ குஹ்யாநாம் குஹ்யமுத்தமம்
பவித்ரஞ்ச பவித்ராணாம் மூலமந்த்ரஸ் ஸநாதந:

மந்த்ரங்களில் பரம பவித்ரமானது, ரஹஸ்யங்களில் பரம ரஹஸ்யம், மிகத் தொன்மையானது மூல மந்த்ரமும் ஆனது அஷ்டாக்ஷரம்.

“பேராளன் பேரோதும் பெரியோர்” என ஆழ்வார் திருநாம மகிமை சொன்னார். “பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்” என்றார். எம்பெருமான் பிராட்டிமாரோடும் தன் திவ்ய ஸ்வரூபம் காட்டி நிர்ஹேதுக க்ருபையடியாக அவர்க்கு அருள் செய்தான்.

எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுக க்ருபையால் திருமந்த்ரோபதேசம் பெற்று மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்ற ஆழ்வார் அவனருளால் திவ்ய மஹிஷிகளோடு கருடாரூடனான அவன் திவ்ய தர்சனம் பெற்று ஆனந்தக் களிப்பில் ஆறு ப்ரபந்தங்களில் நம்மோடு தம் பாவநாப்ரகர்ஷத்தைப்பகிர்ந்துகொண்டார். அவை பெரியதிருமொழி, திருக்குறுந்தாண்டகம், திரு எழுகூற்றிருக்கை, சிறிய திருமடல், பெரிய திருமடல், திருநெடுந்தாண்டகம் என்பன. அவ்வாறு திவ்ய பிரபந்தங்களும் நம்மாழ்வாரின் நான்கு வேதங்களுக்கு ஆறங்கமாய் அமைந்தன. பிராட்டியின் புருஷகாரத்தால் தாம் பெற்ற பேற்றை ஆழ்வார் நாமுமடையத் திருவுளம் பற்றி இத்திவ்ய பிரபந்தங்களை அருளினார்.

ஆசுகவி, விஸ்தாரகவி, மதுரகவி, சித்திரகவி என நால்வகைக் கவிதைகள் யாப்பதில் வல்லவரானதால் ஆழ்வாருக்கு நாலுகவிப் பெருமாள் வந்தார் என சிஷ்யர்கள் முழங்க. அங்கு வந்த சைவ அடியார் திருஞான சம்பந்தரடியார்கள் ஆக்ஷேபிக்கவும், ஆழ்வார் சம்பந்தர் விரும்பியபடியே  “ஒரு குறளாய் ஈரடியால்” என்று தொடங்கிப் பாடிய பாசுரங்கள் கேட்டு சம்பந்தர் உகந்து நீரே நாலு கவிப் பெருமாள் எனப் பாராட்டித் தம் கை வேலையும் அளித்துச் சென்றனர். ஆழ்வாரும் எல்லாதிவ்ய தேசங்களுக்கும் ஆவலோடு சென்று மீதூராக் காதலோடு எம்பெருமானை மங்களாசாசநம் செய்து வந்தார்.

ஆழ்வார் திருவரங்கம் செல்ல விழைந்தார். விமாநம் ப்ரணவாகாரம் வேதச்ருங்கம் மஹாத்புதம் ஸ்ரீரங்கசாயீ  பகவாந் ப்ரணவார்த்த ப்ரகாசக:…… எனும்படியான திருவரங்கத்தை சேவிக்க ஆழ்வார் திருவுளம் பற்றி ஆங்கே கைங்கர்யமும் செய்ய ஆவலுற்றார்.

ஆச்சர்யகரமான ஸ்ரீரங்க விமானம் ஓங்கார வடிவானது, அதன் முடி வேத ஸ்வரூபம், அங்குள்ள ஸ்ரீரங்கநாதனே ப்ரணவப் பொருள்.

ஆழ்வார் அரங்கன் சன்னிதியைச் சுற்றித் திருமதில் எடுக்க விரும்ப, சிஷ்யர்கள் அதற்காம்  பெரும் செலவுக்கு, நாகப்பட்டினத்து புத்த விஹாரத்துள்ள பொன் விக்ரஹம் சரியாயிருக்கும் என, அந்த விக்ரஹத்தைக் களவாட அவர் விக்ரஹத்தின் பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டைச் செய்த ஸ்தபதி வேறு தீவில் இருப்பதைக் கேள்விப்பட்டு உடனே அவர்களோடு அங்கே செல்ல முற்பட்டு, அங்குச் சென்ற அளவில் அவ்விடத்து ஸ்தபதி தன் ஆகாராதிகளை முடித்துவர அவனிடம் இவர், “நாகைக் கோயிலில் களவு போயிற்றாம்” என்று வருந்துவதுபோல் சொல்ல அவன் “ஐயோ யார் குறும்போ இது. நான் விமானத்தில் வழியே பூட்டுப் போட்டேனே, இதுபோல்” என்று திறக்கும் வழியைச் சொல்லிக் காட்ட அதைக் கிரஹித்துக்கொண்ட இவர் அக்கோயிலை உடைத்து உள்ளே புகும் வழி அறிந்துகொண்டார். அங்கே அப்போது ஒரு கப்பல் கிளம்ப, இவர் அந்த மாலுமியிடம் ஒரு கொட்டைப் பாக்கில் பாதியை வெட்டித் தந்து “இதை வைத்துக்கொள்ளும், பயணம் முடிந்து நான் வாங்கிக்கொள்வேன் அதற்கு ஒரு சீட்டு மட்டும் கொடும்” என்ன அவன், “ஆழ்வாரிடம் இக்கப்பலின் அரைப் பாக்குப் பெற்றேன்” என எழுதித் தர, பயணம் தொடங்கியது. நாகப்பட்டினம் சேர்ந்த அளவில் இவர் அவனிடம் கப்பல் சரக்கில் பாதியைத் தமக்குத் தரக் கேட்க, அவன் மறுக்க அவ்விடத்து வணிகர்களிடம் இவர் முறிச்சீட்டுக் காட்டவும் அவர்கள் இவர்க்கு ஸாதகமாகத் தீர்ப்பு சொல்லிப் பொருள் சேர்ந்ததும், மீண்டும் ததியாரதனம் தொடங்கியது.

பின் ஆழ்வார் சிஷ்யர்களோடு அப்புறமதக் கோயிலில் நுழைந்து பளபளக்கும் ஸ்வர்ண விக்ரஹம் கண்டு எடுக்கப்போக, அது “ஈயத்தால் ஆகாதோ இரும்பினால் ஆகாதோ, பூயத்தால் மிக்கதொரு பூதத்தால் ஆகாதோ, தேயதேய் பித்தளை நற்செம்புகளாலாகாதோ, மாயப்பொன் வேணுமோ மதித்தென்னைப் பண்ணுகைக்கே” என்று வினவ, ஆழ்வார் தன் மைத்துனனைக் கொண்டு அந்த விக்ரஹத்தை எடுத்தார். ஆழ்வார் அவ்விக்ரஹத்தை எடுத்து சிஷ்யர்களோடு அருகிலுள்ள சிற்றூரில் அப்போதே உழுது ஈரமாயிருந்த ஒரு நிலத்தில் பாதுகாப்புக்காகப் புதைத்துச் சென்றனர்.  பின்னர் அவர் அதைத் தோண்டப் போகவும் உழவர்கள் எங்கள் நிலம் நீர் யார் இதில் என்று சினக்க, ஆழ்வார் இது நம் நிலம் நாளை நாம் நிரூபகம் காட்டுவோம் என்று போக, விக்ரஹக் களவறிந்த ஊரார் அறியாமல் அதை உத்தமர் கோயிலில் சென்று சேர்ப்பித்தார்.  அவர்கள் வந்து கேட்க முதலில் ஏதும் அறியேன் என்றவர் பின் பங்குனியில் மழை நின்றபின் விரலளவும் தருகிறேன் என்று எழுதிக் கொடுத்தார். அவர் உடனே அதை உருக்கி விற்றுக் காசாக்கி, பெரிய கோயிலின் பெரு மதில் கட்டலானார். இடையில் தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார் திருநந்தவநம் வர, அங்கு சுவரை வளைத்து நந்தவனத்தோடே சேர்த்துக் கட்டினார். தொண்டரடிப்பொடிகள்பால் தம் ஆதரத்தால் தம் பூக்குடலைக்கு அருள்மாரி என்று பேரிட்டுக் க்ருதஜ்ஞதானுசந்தானம் பண்ணினாராயிற்று.

மழைக்காலத்துப்பின் அவர்கள் மீளவும் வந்து விக்ரஹத்தைக் கேட்க, வாக்குவாதம் முற்றி அவர்கள் நீதிபதியிடம் சென்று முறையிட, நீதிபதியின் முன்னால் விரலளவும் தருகிறேன் என்று எழுதிக் கொடுத்துள்ளதால் தன் விரலைத் தருகிறேன் என்கிறார். நீதிபதியும் அதை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு அவர்களுக்குச் சொல்ல, அவர்கள் ஆழ்வாரின் ஸாமர்த்தியத்தைப் புரிந்து கொண்டனர். பின்னர், ஆழ்வார் அந்தக் கட்டிடத் தொழிலாளிகளை அழைத்து, ஒரு தீவில் தன் சொத்து உள்ளதாகவும், அங்கு வந்து வாங்கிக்கொள்ளுமாறும் கூறுகிறார். அவர்கள் படகில் செல்லும் பொழுது படகோட்டியிடம் சொல்லி அவரகளை மூழ்கடித்துவிடுகிறார். இறந்தவர்களின் பேரன்கள் ஆழ்வார்மீது சந்தேகப்பட்டு அவர்கள் தம் மூத்தோர் என்னாயினர் என்றும் கேட்க இவர் கவலையுற்றார். பெரிய பெருமாளின் ஆணைப்படி, அவர்களிடம், காவிரியில் நீராடி ஊர்த்வ புண்ட்ர தாரணம் செய்து பெரிய பெருமாளை சரண் புகுருங்கோள் என்ன அவர்களும் அவ்வாறே செய்து எம்பெருமான் திருமுன்பே வர, பெரிய பெருமாள் அவர்களை நோக்கி “உங்கள் பாட்டனார்களின் பெயர்களைக் கூப்பிட்டு அழையும்” என, அவரகளும் அவ்வாறு செய்ய, இறந்த ஒவ்வொருவரும் பெருமாளின் பின்புறம் இருந்து வெளி வன்து “நாங்கள் ஆழ்வார் ஸம்பந்தத்தால் மோக்ஷம் பெற்றோம், நீங்களும் அவ்வாறே செய்யுங்கோள்” என, அவர்களும் அவரை ஆசார்யனாய் ஏற்று ஊர் திரும்பினர்.

பெரியபெருமாள் இவரை, உமக்கு ஏதும் ஆசையுண்டோ என வினவ, ஆம் உம் தசாவதாரம் சேவிக்க வேணும் என்றாராய் அவர் “ஆகில் நீரே ஒரு தசாவதார சந்நிதி கட்டுவியும்” என்ன அவ்வாறே கட்டினார்.

பெரியபெருமாள் ஆழ்வாரின் மைத்துனரை அழைத்துத்  திருக்குறையலூர்க் கோயிலில் ஆழ்வார் அர்ச்சையை எழுந்தருளப் பண்ணுவித்தார், ஆழ்வாரும் எப்போதும்போல் சேதனர்களை உஜ்ஜீவிப்பித்துக் கொண்டு எம்பெருமானே உபாய உபேயம் என உபதேசித்து எழுந்தருளியிருந்தார்.

திருமங்கை ஆழ்வார் தனியன்

கலயாமி கலித்வம்ஸம் கவிம் லோக திவாகாரம்
யஸ்ய கோபி: ப்ரகாசாபிர் ஆவித்யம் நிஹதம் தம:

திருமங்கை ஆழ்வார் அர்ச்சாவதார அனுபவம்: http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-thirumangai.html

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/23/thirumangai-azhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

thondaradipodi-azhwar-mandangudi

திருநக்ஷத்ரம்: மார்கழி, கேட்டை

அவதாரஸ்தலம்: திருமண்டங்குடி

ஆசார்யன்: விஷ்வக்சேனர்

பிரபந்தங்கள்: திருமாலை, திருப்பள்ளியெழுச்சி

பரமபதம் அடைந்த இடம்: ஸ்ரீரங்கம்

நஞ்சீயர் தம் திருப்பள்ளியெழுச்சி வ்யாக்யானத்தில் “அநாதி மாயயா ஸுப்த:” என்கிற கணக்கிலே சம்சாரத்திலே கிடந்த ஆழ்வாரை எம்பெருமான் மயர்வற மதிநலமருளி விழிப்பித்தான் என்கிறார். ஆழ்வாரே, பின்பு யோக நித்ரையிலிருக்கும் எம்பெருமானைத் திருப் பள்ளியெழுச்சி பாடி எழுப்பினார்.

பெரியவாச்சான்பிள்ளை ஆழ்வாரின் பெருமைகளை அவரது பாசுரங்களாலேயே , தம் திருப்பள்ளியெழுச்சி வ்யாக்யான அவதாரிகையில்  காட்டுகிறார். ஆழ்வார் உணர்ந்து பெரிய பெருமாளை சேவிக்கச் செல்கையில் அவர் இவரது க்ஷேம லாபங்களைப் பேசாது, திருக்கண் வளர்ந்திருந்தார். ஆனது பற்றி எம்பெருமானுக்கு ஆழ்வார்பால் ஆதாரம் இல்லை என்றாகாது, ஆழ்வார் அவனுக்கு மிக உகந்தவராதலால்.  ஆகில் சரீர உபாதையால் எம்பெருமான் உபேக்ஷித்திருந்தான் எனவும் ஆகாது, அவன் சரீரம் தமோ குணங்களற்ற திவ்ய தேஜோமய பஞ்சோபநிஷத்மய  திவ்ய சரீரம். பெரியபெருமாள் இந்த ஆழ்வாரைப் போன்றே சேதனர் அனைவரையும்  எங்கனம் நெறிப்படுத்துவம் என நினைந்தே விழிகள் மூடியிருந்தனன். ஆழ்வாரிடம் இக்குணங்களிருந்தன:

  • அவர் பிரக்ருதி சம்பந்தம் ஜீவனுக்குத் தகாது என்று உணர்ந்திருந்தார்,,,,எனவேதான் “ஆதலால் பிறவி வேண்டேன்” என்றார்.
  • அவர் ஸ்வரூப யாதாத்ம்ய ஞானம் பெற்றிருந்தார் ஆகவே, “போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம்”=பாகவத சேஷம் அவர்களே தருவராகில் உணவாக உட்கொள்ள உசிதம் என்றார்.
  • லௌகிக பாரமார்த்திக ஐஸ்வர்ய பேதம் நன்குணரப் பெற்றிருந்ததால், “இச்சுவை தவிர அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்” என்றார்.
  • இந்த்ரிய நிக்ரஹம் கைவரப் பெற்றிருந்ததால், “காவலில் புலனை வைத்து” எனப் புலன்களை அடக்கியது சொன்னார்.
  • தாம் கர்ம யோகாதிகளை உபாயங்களாகக் கருதாது கை விட்டதை, “குளித்து மூன்றனலை ஓம்பும் குறிகொள் அந்தண மைதன்னை ஒழித்திட்டேன்” என்றார்.
  • அவர்க்கு உபாய யாதாத்ம்ய ஞானம் (உண்மையில் உபாயம் எதுவோ அது பற்றி) முழுதாகக் கைவரப் பெற்றிருந்ததால் “உன் அருள் என்னும் ஆசைதன்னால் பொய்யனேன் வந்து நின்றேன்” என்றார்.

இறுதியாகப் பெரியவாச்சான்பிள்ளை ஆழ்வாரின் இத்திருக்குணங்களால் எம்பெருமானுக்கு மிக்க அணுக்கரானார், “வாழும் சோம்பரை உகத்தி போலும்” என அவரே சாதித்தாப்போல்  வேத மார்க்கம் அறிந்து தம் கைநிலை ஒன்றுமில்லை என ஆகிஞ்சந்யமும் அநந்யகதித்வமும் உடையார்போல் ஆழ்வாரை உகந்தான் எம்பெருமான்.

மாமுனிகள் தன்னுடைய உபதேச ரத்தின மாலையில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரை மாமறையோன் என்றும், வேதத்தின் உட்பொருளை உணர்ந்தவர்களால் கொண்டாடப்படுபவர் என்றும் போற்றுகிறார். ஆழ்வாரின் அர்ச்சாவதார அனுபவத்தை http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-thondaradippodi.html என்னும் பதிவில் காணலாம்.

இனி ஆழ்வார் திவ்ய சரித்திரம்.

ஆழ்வார் ஸுத்த ஸத்வ நிஷ்டராக நம்பெருமாளின் கருவிலே செய்த திருவருளோடு விப்ரநாராயணர் எனும் பெயரோடு பிறந்து, க்ரமமாக சம்ஸ்காரங்கள் பெற்று நம்பெருமாள் அருளால் திருவரங்கமே நித்ய வாசமாகப் பெற்று அவன் அழகிலீடுபட்டு பக்தி பாரவச்யராய் இருந்தார். ஒரு நந்தவனம் சமைத்து,  கண்ணனுக்கும் நம்பி மூத்தோனுக்கும்  முன்பு மாலாகாரர் போலே பேரன்போடு பெரிய பெருமாளுக்குப் புஷ்ப கைங்கர்யம் செய்து வந்தார்.

ஒருநாள் அழகியான திருக்கரம்பனூர் வேசி தேவதேவி உறையூரிலிருந்து தன் சஹோதரியோடு வந்தவள் ஆழ்வார் நந்தவனம் புக்கு, ஆங்கிருந்த செடி கொடிகள் மலர்க்கூட்டங்களால் மனம் கவரப்பட்டாள்.

அப்போது தூய ஆடையும் ஊர்த்வ புண்டரங்களும்  தரித்து எழில்மிகு தோற்றத்தோடு தோட்டவேலைக்கான சாமக்ரியைகளோடு விப்ர நாராயணர் தம் வேலையிலேயே ஈடுபட்டிருக்கக்கண்டவள் தன சஹோதரியிடம், ”அடி இவ்வாணழகர் ஆணோ அலியோ நம் அழகைக் கணிசிக்கவில்லையே” என்றாள். பின் அவள் அவர் அருகில் சென்று வணங்கி, எம்பெருமானுக்கு அந்தரங்க கைங்கர்யம் செய்யும் பாகவதருக்குத் தான் சரணடைய விரும்புவதைச் சொன்னாள். அவள் உடன் இருந்த தோழிகள் அவர் நம்பெருமாளின் தொண்டர் என்றும் அவளிடம் எவ்வித ஈடுபாடும் கொள்ள மாட்டார் என்றும் கூறினர். அவர்கள் அவளிடம் ஆறு மாதத்திற்குள் அவரை மயக்கி தன் வசத்தில் கொண்டு வந்தால் தாங்கள் அவளைப் பேரழகி என்று இசைந்து அவளுக்கு ஆறு மாத காலம் அடிமை செய்வோம் என்றனர். தேவ தேவியும் அப்பந்தயத்திற்கு இசைந்தாள். தேவ தேவியும் அப்பந்தயத்திற்கு இசைந்து தன்னுடைய விலை உயர்ந்த ஆடை ஆபரணங்களைத் துறந்து, ஸாத்விக உடை அணிந்து, அவரிடம் சென்றாள்.

பின் அவள் அவர் அருகில் சென்று வணங்கி, எம்பெருமானுக்கு அந்தரங்க கைங்கர்யம் செய்யும் பாகவதரைத் தான் சரணடைய விரும்புவதைச் சொன்னாள். அவர் மாதுகரம் பெற்று வரும்வரை தான் காத்திருப்பதாய்ச் சொல்ல அவரும் இசைந்தார்.

ஒருநாள் தேவதேவி நந்தவனத்தில் வேலையிலிருந்தபோது மழை பெய்தது. அவள் முழுவதும் நனைந்துவிடவே, விப்ர நாராயணர் தம் மேல் உத்தரீயத்தை அவளுக்குத் தந்தார். இருவரும் நெருக்கமாயினர்.  அதன்பின் இருவரும் நெய்யும் நெருப்பும்போல் இணைந்தனர். மறுநாள் அவள் தன் பழைய நகைகளையும் உடைகளையும் கொணர்ந்து அணியலானாள். அதன்பின் விப்ரர்   கைங்கர்யத்தையும் முழுதும் மறந்து அவளிடம் சரணாகதரானார். அவள் அவர் செல்வம் முழுதும் கவர்ந்துகொண்டு அவரை வெளியேற்றினாள். அவர் மனம் வருந்தி அவள்மீதே பித்தாய் அவள் வீட்டு வாயிலிலேயே கிடந்தார். அப்போது லீலார்த்தமாகப் பெரிய பெருமாளும் பெரிய பிராட்டியும் அவ்வீதி வழியே செல்ல, பிராட்டி பெருமாளிடம் இவர் ஏன் வேசி  வீட்டு வாயிலில் கிடக்கிறார் எனக் கேட்க, பெருமாள் நம் கைங்கர்யபரன் விப்ர நாராயணன் இப்போது இவளிடம் பித்தேறி இங்கே கிடக்கிறான் என்ன, பிராட்டி புருஷகாரம் செய்யுமுகமாக,”நீர் இவனை விஷய ப்ரவணன் ஆனபோதிலும் இப்படி விடலாமா? இவன் மாயையை நீக்கி நம்மிடம் சேர்த்துக்கொள்ளும்” என்றாளாக எம்பெருமானும் இசைந்தனன்.

பெருமாள் தன் சந்நிதிப் பஞ்சபாத்ரம் ஒன்றை எடுத்து அந்த வீடு சென்று அவளிடம் நான் விப்ர நாராயணன் சீடன் அழகிய மணவாளன், இது அவர் உனக்குத் தந்த அன்பளிப்பு என்று தர, அவளும் அந்தத் தங்கப் பாத்திரம் பெற்று அவரை உள்ளே வரவிடு  என, எம்பெருமான் இவரிடம் “ஸ்வாமீ அவள் உம்மை உள்ளே அழைக்கிறாள்” என்ன அவர் உள்ளே சென்றதும் அவள் பழையபடி அவரைக்  கொஞ்சத் தொடங்கினள். எம்பெருமான் தன் ஸந்நிதிக்குத் திரும்பி, மீளவும் பைந்நாகணையில் ஸயநித்துக் கொண்டான்.

மறுநாள் சந்நிதி திறந்ததும் கைங்கர்யபரர்கள் தங்கப் பஞ்சபாத்ரம் காணாமல் போயிற்றென்று தெரிந்து அரசனிடம் கூற, அவன் அவர்கள் கவனக் குறைவைக் கடிந்துகொண்டான். நீர் கொணரக் கேணிக்குச் சென்ற ஒரு தாதிப் பெண் அரசன் சினம் தன கணவன் மேல் வடியுமோ என அஞ்சிப் பேசினள். அவள் விப்ர நாராயணன் சிஷ்யன் அழகிய மணவாளன் என்பான் ஒரு தங்கவட்டில் வேசிக்குக் கொடுத்ததாகக் கூற, இதைக் கைங்கர்யபரர் வழி அறிந்த அரசாங்க ஆட்கள் விப்ரரை உடனே கண்டுபிடித்துச் சிறையிலிட்டனர். தேவதேவி வீட்டிலிருந்து வட்டிலைக் கைப்பற்றி அவளை விசாரிக்க, அவள், யான் அறியேன் விப்ரரின் ஆளான அழகிய மணவாளன் அவர் அனுப்பியதாகத் தந்தான் என்ன, ஆகிலும் நீ கோயில் வட்டிலை வாங்கலாமோ என அவர்கள் கேட்க, அது பெருமாள் வட்டில் என்பது எனக்குத் தெரியாது என்றாள். விப்ரநாராயணரோ தனக்கு அழகிய மணவாளன் என்கிற சீடனும் இல்லை தன்னிடம் தங்க வட்டிலும் இருந்ததில்லை என்கிறார். அரசன் வட்டிலைக் கோயிலுக்குத் திரும்பத் தந்து, வேசியை அபராதம் கட்டச் சொல்லிப் பின்பு  விடுவித்து விப்ரரைச் சிறையிலே இட்டனன்.

இந்நிலையில் பிராட்டி வேண்ட எம்பெருமான் அரசன் கனவில் வந்து விப்ரன் என் அடியான், அவனை வழிப் படுத்தவே இந்த விளையாட்டு என்னவும், அரசன் உடனே அவருக்கு எல்லா நிகழ்வும் சொல்லி, விடுவித்து க்ஷமாபனம் செய்துகொண்டனன். விப்ர நாராயணரும் தன்னுடைய தவறைத் உணர்ந்து, எம்பெருமான் தனக்குச் செய்த பேருபகாரத்தை நினைத்து உருகி, அனைத்து ஆசைகளையும் துறந்து, அனைத்துப் பாபங்களுக்கும் ப்ராயச்சித்தமான பாகவத ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தை உட்கொள்கிறார்.

இதன்பின் விப்ர நாராயணர் தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் என்றே புகழ் பெற்றார். தம் பாகவத சேஷத்வ ஸ்வரூபம் தோன்றப் பெயரும் பெற்ற ஒரே ஆழ்வார் இவரே. திருவடி, லக்ஷ்மணன், நம்மாழ்வார் போலே இவரும் “இந்திர லோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்” – பரமபதமும் வேண்டா கைங்கர்யமே தலை, பெரிய பெருமாள் சேவையே ப்ரதானம் என்றிருந்தார்.  உபகார ஸ்ம்ருதி எனும் நன்றி கூறலாகிய உத்தம தரமும் இவரே காட்டியருளினார், பாசுரம்தொறும் எம்பெருமானை நினைந்தும் அவன் தமக்குச் செய்த பெருங்கருனையைப் பாடியும் வித்தரானார். இவரது அசைக்கவொண்ணா பக்தி கண்டு எம்பெருமான் தன பரத்வாதி பஞ்சகமும் (http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-parathvadhi.html) காட்டியருளினான். தேவதேவியும் பிழை உணர்ந்து தன பொருள் முழுதும் பெரிய பெருமாளுக்கு சமர்ப்பித்து, தானும் கைங்கர்யத்தில் மூழ்கினாள்.

ஆழ்வார் பரபக்தி பரஜ்ஞான பரமபக்தி பெற்று, பெரிய பெருமாளே எல்லாம் என்று உணர்ந்து, பெரிய பெருமாளைத் திருமந்திர அநுஸந்தானம் மூலமும், நாம ஸங்கீர்த்தனம் மூலமும் நித்யமாக அநுபவித்து வந்தார்.  நம்மாழ்வார் மங்கவொட்டுன் மாமாயையில் அனைத்துப் பிரகிருதி தத்வங்களும் தடை என்றாப்போலே இவரும் “புறம் சுவர் ஓட்டை மாடம்” என்று  சரீரத்தின் ஹெயதையைச் சொன்னார். யமனைக் கண்டு ஸ்ரீவைஷ்நவர்கள் அஞ்ச வேண்டாம் என்றும் யமபடர்கள் ஸ்ரீவைஷ்ணர்களைக் கண்டால் வணங்கிப்போவார்கள் என்றும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணாவர்களையே வணங்கிப் போவர்கள் என்றும் அறுதியிடுகிறார். சௌநகர் ஸதாநந்தருக்கு நாம ஸங்கீர்த்தன மகிமையை உரைத்ததுபோல் ஆழ்வார் பெரிய பெருமாள் திருமுன்பு அவன் திருநாம வைபவத்தைத் திருமாலையில் பரக்க உரைக்கிறார். திருமாலை திவ்ய ப்ரபந்தத்தில் நாம சங்கீர்த்தன மகிமை, பாகவத சேஷத்வம், அநந்ய கதித்வம், அநந்யார்ஹத்வம், பாகவதர் மேன்மை முதலானவை பரக்கக் காட்டினார். மேம்பொருள் பாசுரத்தில் எம்பெருமானே உபாயம் என்பதைத் தெளிவாக விளக்கினார். “மேம்பொருள்” பாசுரத்துக்கு மேல்பட்ட பாசுரங்கள் என லோகாசார்யர் திருமாலையின் சாரத்தை பாகவத சேஷத்வம் மற்றும் பாகவத கைங்கர்யம் எனக் காட்டுவர். ஆழ்வார் தம்மை உணர்த்தியருளிய பெரிய பெருமாளுக்குத் தம் உபகார ஸ்ம்ருதியாக மிக அழகிய திருப்பள்ளியெழுச்சிப் பாசுரங்களைப் பணித்தருளினார். இதிலும் பாகவத சேஷத்வ காஷ்டையை விளக்குமாறு, “உன்னடியார்க்கு ஆட படுத்தாய்” என்றே எம்பெருமானை வேண்டினார். இப்படி லோகத்தை வாழ்வித்தருளினார்

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தனியன்

தமேவ மத்வா பரவாஸுதேவம் ரங்கேசயம் ராஜவதர்ஹணியம்
ப்ராபோதிகீம் யோக்ருத ஸூக்திமாலாம் பக்தாங்க்ரிரேணும் பகவந்தமீடே

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் அர்ச்சாவதார அனுபவம்: http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-thondaradippodi.html

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/08/thondaradippodi-azhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

ஆண்டாள்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

andal

திருநக்ஷத்ரம்: திரு ஆடிப்பூரம்

அவதாரஸ்தலம்: ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்

ஆசார்யன்: பெரியாழ்வார்

பிரபந்தங்கள்: திருப்பாவை, நாச்சியார் திருமொழி

பரமபதம் அடைந்த இடம்: ஸ்ரீரங்கம்

திருப்பாவை ஆறாயிரப்படி வியாக்யானத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஆழ்வார்கள் அனைவரையும்விட ஆண்டாளுக்குள்ள ஏற்றத்தை அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்.

  • சம்சாரி(தேஹாத்மாபினிகள், ஐஸ்வர்யம் விரும்புபவர்கள்)களுக்கும் ஆத்ம விவேகம் அடைந்தவர்க்குமுள்ள வேறுபாடு சிறு கல்லுக்கும் பெரிய மலைக்குள்ளது போன்றது.
  • தாமே முயன்று விவேகம்பெற்று வீழவும்செய்யும் ரிஷிகளுக்கும் அழ்வார்களுக்குமுள்ள வேறுபாடு சிறு கல்லுக்கும் பெரிய மலைக்குமுள்ள வேறுபாடு.
  • எப்போதும் ஸ்வாநுபவமும் சிலநேரங்களில் மங்களாசாசனமும் செய்யும் ஆழ்வார்களுக்கும் எப்போதும் மங்களாசாசனத்திலேயே ஊன்றியுள்ள பெரியாழ்வாருக்கும்  சிறு கல்லுக்கும் பெரிய மலைக்குமுள்ள வேறுபாடு.
  • ஆண்டாளுக்கும் பெரியாழ்வாருக்குமுள்ள வேறுபாடு ஒரு சிறு கல்லுக்கும் பெரிய மலைக்குமுள்ள வேறுபாடு. இதற்குக் காரணம்:
    • ஆழ்வார்கள் யாவரும் எம்பெருமானால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்று, சம்சாரி சேதனர்களை அவர் தம் உறக்கத்துநின்று எழுப்பினார்கள்; ஆண்டாளோ தானே பூமிப்பிராட்டியானதால் தானே சென்று எம்பெருமானை எழுப்பிச் சேதனர் பால் அவனுக்குள்ள ரக்ஷண பாத்யதையை அறிவுறுத்தினாள். இதை நம்பிள்ளை திருவாய்மொழி, திருவிருத்த வ்யாக்யானங்களில் காட்டியுள்ளார்.ஆழ்வார்கள் சம்சாரிகளாய்ப் போந்து, எம்பெருமானால் மதிநலம் அருளப் பெற்றவர்கள்.ஆண்டாளோ பூமிப்பிராட்டியானபடியால் தானே நித்யசூரி, திவ்ய மகிஷிகளில் ஒருத்தி எனப் பெரியவாச்சான்பிள்ளை காட்டியருளினார்.
    • ஆண்டாள் பெண்பிள்ளை ஆதலால் எம்பெருமானோடு புருஷர்களான ஆழ்வார்கள் போலன்றி எம்பெருமான் பக்கலில் தன காதலை ஸ்வாபாவிகமாகக் காட்டவல்லவள்.

பிள்ளை லோகாசார்யர் இதை ஸ்ரீவசன பூஷணத்தில் அத்புதமாகக் காட்டியருளும் ஸ்ரீ சூக்திகள் காணீர்:

  • சூத்திரம் 238 – ப்ராஹ்மணோத்தமரான பெரியாழ்வாரும்  திருமகளாரும் கோபஜந்மத்தை ஆஸ்தாநம் பண்ணினார்கள் –  பிள்ளை லோகாசார்யர்  ஜாதி வர்ணம் பிறப்பு இவைகளைமீறிய பாகவதர்களின் பெருமையை விளக்குமுகமாக பகவத் கைங்கர்யம், அனுபவம் ஏற்பட வழிகளாக ஆண்டாளும் பெரியாழ்வாரும் கோகுலத்தில் ஆய்ப்பிறவியும் விரும்பினார்கள் என்கிறார். இக்கைங்கர்யம் எவ்வடிவிலும் இருக்கலாம் எங்கும் இருக்கலாம் அதன் சிறப்புக் குறையாது.
  • சூத்திரம் 285 – கொடுத்துக் கொள்ளாதே கொண்டத்துக்குக் கைக்கூலி கொடுக்கவேணும் – எம்பெருமான் உகக்கும் கைங்கர்யமே மேலானது என 238ல் காட்டினார். லோகாசார்யர் சூ.284ல்  கைங்கர்யம் எந்தப்ரதி பலனையும் எதிர்பாராது இருத்தல் வேண்டும் என்கிறார். நம் கைங்கர்யம் ஒரு பலனை அடைய உத்தேசித்ததாய் இருக்கலாகாது. நம் கைங்கர்யம் எம்பெருமான் ஏற்றுக்கொண்டதற்காக நாம் மேலும் செய்யவேண்டும்.இதை வ்யாக்யாநிக்கும் மாமுனிகள், ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழி பாசுரம் 9.7, “இன்று வந்து இத்தனையும் செய்திடப் பேரில் ஒன்று நூறாயிரமாகக் கொடுத்துப் பின்னும் ஆளும் செய்வன்” என்பதை உதாஹரிக்கிறார். மாமுனிகள் இதை உதாஹரிக்கக் காரணம், இதற்கு முன் பாட்டில் ஆண்டாள் எம்பெருமானுக்கு நூறு தடா வெண்ணெயும் நூறு தடா அக்கார அடிசிலும் சமர்ப்பிப்பதாகக் கூறுகிறாள். அதை சமர்ப்பித்ததற்கு ப்ரதியாக அவள் எதிர்பார்ப்பது மேலும் 100 கைங்கர்யம் செய்யவேணும் என்பதே ஆகும்.

ஆயி ஜனந்யாசார்யர் தம் ஈராயிரப்படி, நாலாயிரப்படி திருப்பாவை வ்யாக்யானங்கள் இரண்டிலும் திருப்பாவையின் உயர்வை விளக்க ஒரு நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகிறார். எம்பெருமானாரிடம் சிஷ்யர்கள் தேவரீர் திருப்பாவை வ்யாக்யாநித்தருள வேணுமென்னா நிற்க, அவர், “திருப்பல்லாண்டு எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாசனஞ்செய்யும் ப்ரதம பர்வம் ஆரும் சொல்லலாம், திருப்பாவையோ பாகவத கைங்கர்யஞ்சொல்லும் சரம பர்வம் ஆராலும் சொல்லுப்போகாது” என்றாராம். எம்பெருமானார், மேலும், எம்பெருமானோடேயே எப்போதுமுள்ள நாய்ச்சிமாராலும் அவனோட்டை சம்பந்தத்தை ஆண்டாள் போலச் சொல்லவொண்ணாது, ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் கூடினாலும் ஆண்டாள் போலச் சொல்லவோண்ணாது என்றாராம்.

மாமுனிகள் உபதேச ரத்தின மாலை பாசுரங்கள் 22, 23.24 என மூன்று பாசுரங்களில் ஆண்டாள் பெருமையைப் பேசுகிறார்.

  • 22ல் மாமுனிகள் பெரும் உணர்ச்சிவசராய் பிராட்டி பரமபதத்து இன்பம் அனைத்தும் துறந்து நமக்காக இங்கு ஆண்டாளாய் சம்சார துக்கத்தில்  வந்தாள்  ஆற்றில் வீழ்ந்த குழந்தையைத் தூக்கத் தானும் நீரில் குதிக்கும் தாய் போல.

andal-birth-mirror

  • 23ல்  ஆண்டாளுக்கு ஒப்பு இல்லாததுபோல் அவள் பிறந்த திரு ஆடிப் பூரத்துக்கும் ஒப்பில்லை என்கிறார்.
  • 24ல் அவள் ஆழ்வார்கள் எல்லாரையும் விஞ்சிய செயல் உடையவள், அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததி என்றார். பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அஞ்சு குடியை விவரிக்கிறார்:
    • பரீக்ஷித் பஞ்ச பாண்டவர்களுக்குப்போல்
    • இவள் பிரபன்னகுலமான ஆழ்வார்களின் வழித்தோன்றல்
    • எப்போதும் எம்பெருமான் நலத்துக்க்கே அஞ்சும்=பயப்படும் பெரியாழ்வாரின் சந்ததி

ஆண்டாளின் ஆசார்ய நிஷ்டை பரிசுத்தமானது. பெரியாழ்வாரிடம் கொண்ட ஈடுபாட்டின் காரணமாகவே ஆழ்வாருக்குப் ப்ரியமான எம்பெருமானிடம் ஈடுபாட்டை வளர்த்துக்கொண்டு எம்பெருமானைக் கொண்டாடினாள்.

  • நாச்சியார் திருமொழி 10.10ல்  ஆண்டாள் தானே இதைத் தெரிவிக்கிறாள் – “வில்லி புதுவை விட்டு சித்தர் தங்கள் தேவரை வல்ல பரிசு தருவிப்பரேல் அது காண்டுமே” என.
  • மாமுனிகள் 10 ஆழ்வார்களையும் பேசியபின் ஆண்டாள் மதுரகவிகள் எம்பெருமானார் மூவரையும் பேசுகிறார். ஏனெனில் இம்மூவரும் ஆசார்ய நிஷ்டர்கள் என்பதால்.

இனி ஆண்டாள் சரித்திரம்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இப்போது நாச்சியார் சந்நிதி உள்ள இடத்தில் பூமிப்பிராட்டி ஆண்டாளாகப் பெரியாழ்வார் திருமாளிகையில் அவதரித்தாள். குழந்தை எம்பெருமானின் திவ்யகுணானுபவங்களோடே பெரியாழ்வாரால் வளர்க்கப் பட்டாள். பெரியாழ்வார் தினமும் வடபத்ரசாயீ  எம்பெருமானுக்குப் பூமாலைகள் தொடுத்து சமர்ப்பிப்பார். ஆண்டாள் பெருமாளை மணம் செய்துகொள்ள விரும்புமளவு பக்தி வயப்பட்டாள். ஒருநாள் ஆண்டாள் ஆழ்வார் இல்லாதபோது பெருமாள் மாலையைத் தான் சூடி வைத்தாள். லீலா விநோதனான எம்பெருமான் இவள் தான் சூடிக் களைந்து, தான் அவனுக்குப் பொருத்தமா எனப் பார்த்த மாலைகளை விரும்பினான். ஒருநாள் பெரியாழ்வார் இவள் மாலையைத் தான் சூடிக் களைந்து வைத்தது கண்டு திடுக்கிட்டு அதை அவனுக்குச் சாத்தாதுபோக அவன் அவர் கனவிலே வந்து ஏன் மாலை சாத்தவில்லை என வினவ,  ஆழ்வார் நடந்தது கூற எம்பெருமான் தனக்குக் கோதை சூடிய மாலையே உகப்பு என்றனன்.  இது கேட்டுப் பேருகப்படைந்த ஆழ்வார் முன்பிலும் கோதைபால் அன்பு பூண்டவரானார். அவள் சூடிக்கொடுத்த மாலையையே தினமும் எம்பெருமானுக்குச் சமர்ப்பிக்கலானார்.

அவள் பூமிப் பிராட்டியானதால் இயல்வாகவே எம்பெருமானிடம் காதல் கொண்டனள். எம்பெருமானிடம் ஆண்டாள் கொண்ட காதல் மற்றைய ஆழ்வார்களின் அன்பைவிட மிக உயர்ந்தது. எம்பெருமானின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத ஆண்டாள் அவனை மணம் புரிய வழிகளை விசாரித்தாள். ராஸக்ரீடையின் போது கண்ணன் சடக்கென மறைந்ததைக் கண்டு தரிக்க முடியாத கோபிகைகள் கண்ணனின் லீலைகளை அனுகரித்தனர் (நடித்துப் பார்த்தனர்). அதே போல ஆண்டாளும் வடபத்ரஸாயீ எம்பெருமானைக் கண்ணனாகவும் அவன் திருக்கோயிலையே நந்தகோபன் திருமாளிகையாகவும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைத் திருவாய்ப்பாடியாகவும் அங்கிருக்கும் பெண்களை கோபிமார்களாகவும் எண்ணித் திருப்பாவையைப் பாடினாள்.

திருப்பாவையில் ஆண்டாள் பல முக்கியமான விஷயங்களை விளக்குகிறாள்:

  • ப்ராப்யம் (இலக்கு), ப்ராபகம்(வழி) இரண்டுமே எம்பெருமான் எனக் காட்டினாள்
  • பூர்வாசார்ய அனுஷ்டானக்ரமத்தில் செயத்தக்கன, செய்யத்தகாதன என க்ருத்யாக்ருத்ய விவேகம் சொன்னாள்
  • பகவதநுபவம் ஸ்வார்த்தமாகத் தனியேயன்று, குழாங்களாய் ஆயிற்றுச் செய்யவேண்டுவது எனக் காட்டினாள் – பத்து பாசுரங்களில் பத்து கோபிகைகளை எழுப்பி அழைத்துச் செல்கிறாள்
  • எம்பெருமானை அணுகுமுன் த்வாரபாலகர், பலராமன்,யசோதைப்பிராட்டி போன்றோரைப் பற்ற வேண்டும்
  • எம்பெருமானை அணுகுமுன் எப்போதும் பிராட்டி புருஷகாரம் வேணும்
  • அவனுக்கு எப்பொழுதும் மங்களாசாசனம் செய்யவேணும்
  • கைங்கர்யமே ஜீவாத்ம ஸ்வரூபம். ஆதலால் அவனிடம் கைங்கர்ய ப்ரார்த்தனை தேவை
  • அவன் கைங்கர்யம்  அவனை அடைய உபாயமென்று ஒரு துளியும் நினைவு கூடாது
  • கைங்கர்யம் அவன் முகோல்லாசத்துக்காகச் செய்யவேணும், பிரதி பலனுக்காக அன்று

ஆனபின்பும் எம்பெருமான் வந்து கோதையை ஏற்றானல்லன். ஆண்டாள் ஆற்ற ஒண்ணாக் காதலால் நைந்து தன் ஆர்த்தி வெளிப்பட மேலான சாம்ப்ரதாயிக அர்த்தங்கள் பொதிந்த நாச்சியார் திருமொழியைப் பாடினள். இப்பாசுரங்களின் வ்யாக்யானங்களைப் புரிந்துகொள்ள மேலான மனப் பக்குவம் வேணும் என்பர்.

மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன்” எனத் தனக்கு சரீர சம்பந்தம் வேண்டாவென அறுதியிட்டாள். எம்பெருமானோடு தன திருமணத்தை அவள் “வாரணம் ஆயிரம்” பதிகத்தில் கனவுரையாகக் கூறுகிறாள். பின்னையும் பெரியாழ்வார் அவளுக்கு அர்ச்சாவதார மேன்மையை உணர்த்தி அர்ச்சாவதார எம்பெருமான்களைப் பற்றி விளக்க, அவள் திருவரங்கத்தான் மீது தீராக் காதல் வயப்பட்டனள். ஓரிரவு அவன் பெரியாழ்வார் கனவில் வந்து ஆண்டாளைத் திருவரங்கம் கொணர்ந்து தனக்குத் திருமணம் முடிக்கக் கோரினன். ஆழ்வார் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தவேளையில், எம்பெருமான் அவளைத் திருவரங்கம் அழைத்துவரப் பல்லக்கும் சத்திர சாமராதிகளும் கைங்கர்யபரர்களும் அனுப்பினன். வடபத்ரசாயீ அனுமதி பெற்று ஆழ்வார் அவளோடு திருவரங்கம் புறப்பட மூடு பல்லக்கில் மேளதாளத்தோடு ஆண்டாள் கிளம்பினாள்.

திருவரங்கத்தில் நுழைந்ததும் அழகினுக்கு அலங்கரித்தாப்போலிருந்த ஆண்டாள் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி, பெரியபெருமாள் திருமுன்பே சந்நிதியில் சென்று, மறைந்து பரமபதம் அடைந்தனள்.

periyaperumal-andalஇது கண்ட யாவரும் பெரியாழ்வாரைப்  பெரிய பெருமாளின் ச்வசுரர் (மாமனார்) –  சமுத்ரராஜன் போலே எனப் போற்றினர். அவரோ முன்புபோன்றே ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே வடபத்ரசாயிக்குக் கைங்கர்யம் செய்வாராயினர்.

ஆண்டாளின் அளப்பரிய பெருமைகளை நாம் எப்போதும் சிந்திக்கிறோம், அவசியம் மார்கழி மாத முழுதும் அவள் பாட்டு, வியாக்யான அநுபவமாகிறது. பட்டர் பணித்தபடி முப்பது பாசுரங்களும் அநுஸந்திக்கில் நன்றாம்…அன்றேல் ஒரே பாட்டை அநுசந்திக்கிலும் நன்றாம், அன்றேல் கடைசிப்பாட்டை பட்டரநுபவித்தபடியை அநுசந்திக்கிலும் நன்றாம். எம்பெருமானார்போலே பட்டரும் திருப்பாவையில் போர உகந்து ஈடுபட்டிருப்பர். தோல் கன்றைக் கண்டு பால் சுரக்கும் தாய்ப்பசு போலே, திருப்பாவையுடன் ஏதேனும் ஒரு ஸம்பந்தம் இருந்தாலேயே, பூமிப் பிராட்டி வராஹப் பெருமானிடம் ப்ரார்த்தித்தபடி, நம்மை அவனும் உஜ்ஜீவிப்பான்.

தன் அகாத கருணையால் இந்த சம்சாரத்தில்  நமக்காகப் பிறப்பெடுத்த ஆண்டாள் நம் உய்வுக்காகத் தன்  ஈடற்ற கருணையால் திருப்பாவை மற்றும் நாச்சியார் திருமொழி அளித்தாள். இவை இரண்டும் நமக்குப் பிறப்பிறப்புத் துயரறுத்துத் தொன்நெறிக்கண் நிறுத்தி பகவதனுபவ, கைங்கர்ய அந்தமில் பேரின்பம் அருளும்,

ஆண்டாள் தனியன்

நீளா துங்க ஸ்தனகிரி தடீ ஸுப்தம் உத்போத்ய க்ருஷ்நம்
பாரார்த்யம் ஸ்வம் ஸ்ருதி சத சிரஸ் சித்தம் அத்யாபயந்தீ
ஸ்வோசிஷ்டாயாம் ச்ரஜிநிகளிதம் யாபலாத் க்ருத்ய புங்க்தே
கோதா தஸ்யை நம இதம் இதம் பூய ஏவாஸ்து பூய:

ஆண்டாள் அர்ச்சாவதார அனுபவம்: http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-andal-anubhavam.html.

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://guruparamparai.wordpress.com/2012/12/16/andal/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

பெரியாழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

periazhvar

திருநக்ஷத்ரம்: ஆனி  ஸ்வாதி

அவதாரஸ்தலம்: ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்

ஆசார்யன்: விஷ்வக்சேனர்

பிரபந்தங்கள்: திருப்பல்லாண்டு, பெரியாழ்வார் திருமொழி

பரமபதம் அடைந்த இடம்: திருமாலிருஞ்சோலை

திருப்பாவை வ்யாக்யானத்தில் பெரியவாச்சான்பிள்ளை பெரியாழ்வாரை அத்புதமாகப் போற்றுகிறார். சம்சாரத்தில் மூழ்கித்தவிக்கும் ஜீவர்களுக்குப் பெரியாழ்வார் ஸஹஜ தாஸ்யம் எனும் எம்பெருமானிடம் ஜீவன் தனக்கு இயல்வான தாஸ்ய பாவத்தோடு கைங்கர்யம் செய்வதைப் பெரியாழ்வார் காட்டியருளினார், கைங்கர்யம் மூலம் எம்பெருமானை அடைய எந்தக் கைங்கர்யம் மேலானது என்றறியவே அவர் சாஸ்த்ரார்த்தங்களை  கற்றார். மதுரைக்குச் சென்ற கண்ணன் எம்பெருமான் கம்சன் மாளிகை புகுமுன் தானே உவந்து மாலாகாரர் குடிலில் நுழைந்து விரும்பி அவர் மாலையை ஸ்வீகரித்தான் என்பதால் இவரும் நந்தவனம் அமைத்து ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வடபத்ர சாயிக்கு  திருமாலை கட்டிக் கொடுக்கும் கைங்கர்யம் மேற்கொண்டார்.

மற்றுள்ள ஆழ்வார்களுக்கும் இவர்க்கும் உள்ள வேறுபாடு, அவர்கள் தம் துயர் மயர்வறுக்க எம்பெருமானை வேண்ட, இவர் ஜீவர்கள் யாவரும் எம்பெருமானைப் பரமபதத்தில் எப்போதும் சூழ்ந்திருந்து பல்லாண்டு பாடி மங்களாசாசனம் செய்வதை வேண்டினார். ஈச்வரன் தங்களைக் காப்பதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள், இவரோ ஈச்வரனுக்கு ரக்ஷையாகக் காப்பும் பல்லாண்டும் பாடினார். இதைப் பிள்ளை லோகாசார்யரும் மாமுனிகளும் எவ்வாறு அழகாக விளக்கியுள்ளனர் என்பதை மேலே காண்போம்.

மற்றப் பிரபந்தங்கள் அரிய கடிய தத்வார்த்தங்களைச் சொல்லி ஈச்வரனைப் பாட, திருப்பல்லாண்டு ஈச்வரனின் ரக்ஷை ஒன்றிலேயே நோக்குள்ள வாத்ஸல்ய வாசகமாய் பன்னிரண்டே பாசுரங்களில் எல்லாத் தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களும் விளக்குவதாய் அமைந்தது.

ஈச்வரனே உபாயம் எனத்துணிந்த சித்தோபாய நிஷ்டர்களுக்கு மங்களாசாசனம் நித்யானுஷ்டானம் என லோகாசார்யர் ஸ்ரீவசனபூஷணத்தில் காட்டுகிறார்.  ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் திநசர்யை  http://ponnadi.blogspot.in/2012/08/srivaishnava-lakshanam-10.html மற்றும் http://ponnadi.blogspot.in/2012/08/srivaishnava-lakshanam-11.html பக்கங்களில் விரிவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

ஒருவரின் நன்மைக்காகப் ப்ரார்த்திப்பதே மங்களாசாசனமாம். ஆழ்வார்கள் பிறரைவிடப் பெரியாழ்வாருக்கு ஈச்வரன்பால் அன்பு மிகுதியால் அவனுக்காக அவர் நன்மைவேண்டிப் ப்ரார்த்திக்கிறார். இந்த விஷயத்தை பெரியாழ்வாரின் அர்ச்சாவதார அனுபவம் கட்டுரையின் (http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-periyazhwar.html) தொடக்கத்தில் காணலாம். ஸ்ரீவசனபூஷணம் சூர்ணிகை 255ல் லோகாசார்யர், பெரியாழ்வார் பாஷ்யகாரர் இருவரின் பெருமையும் பேசுகிறார்.

அல்லாதவர்களைப் போலே கேட்கிறவர்களுடையவும், சொல்லுகிறவர்களுடையவும் தனிமையைத் தவிர்க்கையன்றிக்கே ஆளுமாளார் என்கிறவனுடைய தனிமையைத் தவிர்க்கைக்காகவாயிற்று பாஷ்யகாரரும் இவரும் உபதேசிப்பது.

ஆழ்வார்/ஆசார்யர்கள் பிறரைப் போலன்றி பெரியாழ்வாரும் பாஷ்யகாரரும் ஜீவர்களை எம்பெருமானின் தனிமையைத் தவிர்க்கவும், சேதனர் அனைவருமே எம்பெருமானின் உடைமைகளாதலால்  மங்களாசாசனத்தில் ஈடுபடுத்தினார்கள். இதில்  உண்மை நோக்கம் உபதேசிப்பவரின் தனிமையைப் போக்கவோ கேட்பவரின் தனிமையைப் போக்கவோ அன்று – எம்பெருமானின் தனிமையைத் தவிர்க்கவும்  ஜீவாத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை உணர்த்துவதுமே ஆகும்.

மாமுனிகள் இந்த ஸூத்ரத்துக்கு வ்யாக்யானமிட்டருளுகையில்  ஆழ்வார் எம்பெருமானின் ம்ருதுத் தன்மையை (மார்தவம்) நன்கறிந்தவராகையால் இப்படிப்பட்டவன் தன்னடியார்களைப் பிரிந்திருக்கத் தரியான் என்பதால் அதொன்றிலேயே நோக்குள்ளவராய் இருப்பதைக் காட்டினார். இதில் பிள்ளைலோகாசார்யர், எம்பெருமானார், இராமானுசர் என்னாமல் பாஷ்யகாரர் என்றது வேதாந்த விழுப்பொருளைச் சொன்னவர் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் எம்பெருமானின் திருவுள்ள உகப்பு எனும் இதையே மேலான வேதாந்தசாரமாகக் காட்டினார் என்று நிரூபித்தருளினார்.

மாமுனிகள் உபதேசரத்தினமாலையில் ஐந்து பாசுரங்களில் தொடர்ந்து பெரியாழ்வார் பெருமை பேசுகிறார்.

  • பதினாறாம் பாசுரத்தில் திருப்பல்லாண்டு பாடி நமக்கு சேமம் விளைவித்த பட்டர்பிரான்(பெரியாழ்வார்) வந்தருளிய ஆனியில் ஸ்வாதியை வாழ்த்தத் தம் நெஞ்சுக்குச் சொல்கிறார்.
  • பதினேழாம் பாட்டில்  பெரியாழ்வார் அவதரித்த திருநாளைப் புகழும் ஞாநியர்க்கு ஒப்பார் எவருமிலர் என்கிறார்.
  • பதினெட்டாம் பாட்டில் ஆழ்வார்கள் பிறரைக்காட்டிலும் எம்பெருமானை மங்களாசாசனம் செய்யும் பேரன்பில் விஞ்சியவராதலின் அவரே பெரியாழ்வார் எனப்படுகிறார் என்கிறார்.
  • பத்தொன்பதாம் பாசுரத்தில் திவ்யப்ரபந்தப் பாசுரங்கள் அனைத்தினும் திருப்பல்லாண்டே யாதொரு கோதுமற்றது ஏனெனில் இதில் எம்பெருமான் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துக்கு மங்களாசாசனம் தவிர எம்பெருமானை அடைய வழியாக கர்ம ஞான பக்தி போன்ற  வேறு யாதொரு விஷயமும் சொல்லப்படாததால் வேதத்துக்குப் ப்ரணவம் போலே இதுவும் என்கிறார்.
  • இருபதாம் பாசுரத்தில் திருப்பல்லாண்டு போலே ஒரு ப்ரபந்தமுமில்லை, பெரியாழ்வார் போல்வார் ஓர் ஆழ்வாருமிலர் என நெஞ்குக்குச் சொல்கிறார்.

தம் திருமகளாரான ஆண்டாளை எம்பெருமானுக்கு பத்நியாகத் தந்து மாமனாரான தனிப்பெருமை இவர் ஒருவர்க்கே உண்டு.

இதை மனதிற்கொண்டு அவர் சரித்ரம் அனுபவிப்போம்.

வேதம் வல்லார் பலர் வாழ்ந்த ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இவர் அவதரித்தார். ஆனியில் ஸ்வாதியில்  தோன்றியவர்க்குப் பெற்றோர் விஷ்ணுசித்தன் என்று திருநாமமிட்டனர். வேதாத்மா எனப்பட்டு எம்பெருமானை எப்போதும் தம் திருத்தோளில்  தாங்கும் கருடாழ்வர்போலே இவரும் விஷ்ணுபரத்வத்திலேயே ஊன்றி அதையே நிறுவியதால் கருடாம்சராகக் கருதப்படுகிறார். ப்ரஹ்லாதாழ்வான் போல் இவரும் கருவிலேயே வடபத்ரசாயியின் நிர்ஹேதுக க்ருபையடியாக பகவத் பக்தியோடே பிறந்தார். ”ந அகிஞ்சித் குர்வதச் சேஷத்வம்” – எம்பெருமானுக்குச் சிறுபணிவிடைகளாகிலும் செய்யாவிடில் ஆத்மாவுக்கு சேஷத்வமில்லை என்றபடி. இதை உணர்ந்த ஆழ்வார், தானும் எம்பெருமானுடைய ஆநந்தத்துக்கு கைங்கர்யம் செய்ய விரும்பி, புராண இதிஹாஸங்களில் ஆராய்ந்தார்.

ஸர்வேச்வரனான கண்ணன் மதுராபுரியில் வந்து அவதரித்ததை:

ஏஷ நாராயண ஸ்ரீமாந் க்ஷீரார்ணவ நிகேதந:
நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரீம்

திருப்பாற்கடலில் பைந்நாகணைப்  பள்ளிகொண்டவன் அதைவிட்டு நீங்கி மதுரையில் கண்ணனாக வந்து அவதரித்தான்.  நம்மாழ்வாரும், “மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான்” என பூமிப் பிராட்டியின் துயர் துடைக்கவே க்ருஷ்ணாவதாரம் என்றார். தர்ம சம்ஸ்தாபனம் பண்ணவும், சாது சம்ரக்ஷணம் செய்யவும், துஷ்ட நிக்ரஹம் பண்ணவும் எம்பெருமான் த்வாரகையில் வீற்றிருந்தான் என்பதை மஹாபாரதத்திலிருந்து அறியலாம். இவ்வெம்பெருமான் அழகிற்சிறந்த தேவகி மகனாய்ப் பிறந்து, அழகியான யசோதையின் மகனாய் வளர்ந்து, நித்யசூரிகள் சூட்டும் மாலைகள் கிடக்க, மாலாகாரரிடம் தானே வந்து விரும்பி மாலை கேட்டுவாங்கி அணிந்து கொண்டதால் புஷ்ப கைங்கர்யம் அவன் உகக்குமது எனத்தேறி வடபத்ரசாயிக்கு இவர் நந்தவனம் அமைத்து மாலைகள் சமர்ப்பித்து வந்தார்.

அப்போது  மேருசிகரத்தில் மீன் கொடி பதித்த பாண்டிய குலத்து ஸ்ரீவல்லப தேவன் எனும் அரசன்  பாண்டிய நாட்டைச் சிறப்பாக ஆண்டு வந்தான். ஓர் இரவு அவன் அரச கடமையில் மாறுவேடமிட்டு நகரசோதனை வர, ஒரு வீட்டு முன்பாக ஓர் அந்தணனைக் கண்டு யார் என வினவ, அவ்வந்தணன் தான் கங்காஸ்நானம் செய்து வந்திருப்பதாகக் கூற, அரசன் அவனிடம் ஒரு ச்லோகம் சொல்லுமாறு வேண்டினன். இந்த ச்லோகத்தைக் கூறினான்:

வர்ஷார்தமஷ்டௌ ப்ரயதேத மாஸாந் நிசார்த்தமர்த்தம் திவஸம் யதேத
வார்த்தக்யஹேதோர் வயஸா நவேந பரத்ர ஹேதோரிஹ ஜந்மநா ச

மக்கள் எட்டுமாதங்கள் கடுமையாக உழைத்து மழை வரும் நாலு மாதங்கள் நிம்மதியாய் உள்ளனர். இரவில் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கப் பகலில் உழைக்கின்றனர். முதுமையில் வசதியாய் இருக்க இளமையில் பொருளீட்ட உழைக்கின்றனர் அதேபோல் இறந்த பின்னும் நல்வாழ்வு வாழ உழைக்கவேண்டும் எனும் பொருள்பட ச்லோகம் சொல்லினன்.

இதுகேட்ட மன்னவன், சிந்தையில் ஆழ்ந்து தன் குருவை அணுகி யார் பரம்பொருள், இறந்தபின் அவனை எப்படி அடைவது என வினவினான். குருவான செல்வநம்பி சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவராதலால், “தர்மஜ்ஞஸமய: ப்ரமாணம் வேதாச்ச” (வேதம் வல்லார்களின் அனுஷ்டானம் ப்ரமாணம்; வேதமும் ப்ரமாணம்) என்கிறபடி வித்வத் சபை கூட்டி வேதாந்த விசாரம் செய்து இதை அறியலாம் என்று கூறி அரண்மனையில் வேதம் வல்லார்களின் சபைக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வடபத்ரசாயி எம்பெருமான்,வேதாந்தத்தின்படி தன்  பரத்வம் காட்டி,விஷ்ணுசித்தர் மூலம்  சம்சாரிகளை உத்தரிப்பிக்க எண்ணி, அவர் கனவில் தோன்றி வித்வத் சபையில் சென்று பேசிப் பரிசை வெல்ல ஆணையிட்டனன். ஆழ்வார் பணிவுடன் தமக்கு வேதாந்தம் தெரியாததால் தாம் வித்வத் சபை செல்ல இயலாதென்ன, எம்பெருமான் “நீர் போம், வேதாந்தம் உமது வாக்கில் வரும்” என்றானாக, விழித்தெழுந்த விஷ்ணுசித்தர் ப்ராஹ்ம முஹுர்த்தத்தில் வந்த கனவு பலிக்கும் என்பதால் “ப்ராஹ்மே முஹுர்த்தே ச உத்தாய” என்கிறபடி அதிகாலையில் எழுந்து நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்து, மதுரையில் அரசன் அரண்மனை சென்றார்.

ப்ராஹ்மணோத்தமரான ஆழ்வாரை அரசனும் செல்வநம்பியும் தக்க மரியாதைகளோடு வரவேற்றனர். உள்ளூர் அறிஞர்கள் சிலர் இவர் முறைப்படி கற்றவர் அல்லர் என்றனர். செல்வநம்பியும் அரசனும் உண்மை அறிந்தோராதலின் அதைப் பொருட்படுத்தாது,  அவரது கைங்கர்ய மேன்மை, வடபத்ரசாயின் பால் ஆழ்ந்த பக்தி, வினயம் முதலான குணாதிசயங்களை நினைத்து மிக்க மரியாதையோடு பரதத்வ நிரூபணம் செய்யப் ப்ரார்த்தித்தனர்.  அவ்வளவிலே பிரம்மன் காட்டியவளவிலே வால்மீகி மஹரிஷிக்கு எல்லாப் பொருளும் விளங்கினாப்போலே எம்பெருமான் திருவருளால் ச்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள் யாவும் பெருக்கெடுத்து  வேத வேதாந்தக் கருத்துகளை மேற்கோளாக உதாஹரித்து விஷ்ணுசித்தர் பரதவ நிர்ணயம் பண்ணப் புக்கு, எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணனே பரம்பொருள், அவனை சரணாகதி செய்தலே உஜ்ஜீவனத்துக்கு வழ எனக் காட்டினார்.

ஆழ்வார் செய்த பரத்வ நிரூபணத்தை, மேல் வரும் ப்ராமாணங்களில் காணலாம்:

ஸமஸ்த சப்த மூலத்வாத் அகாரஸ்ய ஸ்வபாவத:
ஸமஸ்த வாச்ய மூலத்வாத் ப்ரஹ்மணோபி ஸ்வபாவத:
வாச்யவாசக ஸம்பந்தஸ் தயோர் அர்த்தாத் ப்ரதீயதே

எல்லாச் சொற்களும் அகாரத்திலே தோன்றுகின்றன, எல்லாப் பொருள்களும் எம்பெருமானிடத்திருந்து தோன்றி அவனிடமே லயமாகின்றன, கீதாசார்யன் “அக்ஷராணாம் அகாரோஸ்மி” என்றான். “அகாரோ விஷ்ணு வாசக:” என்கிறது சாஸ்திரம்.

யதோ வா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே, யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி, யத்ப்ரயந்தி அபிஸம்விசந்தி, தத் விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ, தத் ப்ரஹ்மேதி என்கிற  தைத்திரிய உபநிஷத் ப்ரமாணமும் ஸ்ரீமன் நாராயணனே சகல ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி யிலும் உள்ளான்,  ஆக அவன் ஜகத் காரணன், ஜகத் காரணனே பரம்பொருள், உபாசிக்கத் தக்கவன்  என்று விளக்கினார். மோக்ஷத்தை அளிக்க வல்லவனே முமுக்ஷுவால் உபாசிக்கத் தக்கவன் என்பது முக்கியப் ப்ரமாணம்.

“விஷ்ணோஸ் ஸகாசாதுத்பூதம் ஜகத் தத்ரைவ ச ஸ்திதம் ஸ்திதி ஸம்யமகர்த்தாஸௌ ஜகதோஸ்ய ஜகச்ச ஸ:” என்கிற ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ச்லோகமும்  எம்பெருமானே  ஜகத் ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ப்ரலய கர்த்தா என்றும்  எல்லாப் பொருள்களிலும் அவனே உளன் என்று காட்டினார்.

நாராயணாத்பரோ தேவோ ந பூதோ ந பவிஷ்யதி
ஏதத் ரஹஸ்யம் வேதாநாம் புராணாநாம் ச ஸம்மதம்

என்று  நாராயணனே பர தேவதையாக உள்ளான், வேறு எவரும் இலர், இரார் என்று வராஹ புராண ச்லோகத்தைக் கொண்டு அறுதியிட்டார்.

ஸத்யம் ஸத்யம் புநஸ்ஸத்யம் உத்த்ருத்ய புஜமுச்யதே
வேத சாஸ்த்ராத் பரம் நாஸ்தி ந தைவம் கேசவாத் பரம்

என்று நாரத புராணம் சொல்வதையும் காட்டி, மும்முறை சத்யப்ரமாணம் செய்து எம்பெருமான் பரத்வம் மட்டுமே கூறப்பட்டது என உறுதிப்படுத்தினார்.

இவ்வளவில் அரசன் வைத்த பொற்கிழி அறுந்து விஷ்ணுசித்தரிடம் தானே வீழ்ந்தது. இது கண்ட அந்த வித்வான்கள்  சத்ர சாமரங்களோடு அவரைக் கொண்டாடினர். எங்கும் விஜயகோஷம் எழுந்தது.

வித்வான்கள், அரசன் மற்றும் அனைவரும் மிக மகிழ்ந்து ஆழ்வாரை வணங்கினர். வேதாந்த விழுப்ப்பொருளைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்ததால் பெரியாழ்வாரை மிகவும் கொண்டாடி, அவரை ஆனை மேலேற்றி, சத்ர சாமரங்களுடனும் வாத்யங்களுடனும், நகர்வலம் வருவதற்கு ஏற்பாடு செய்தனர். வித்வான்கள் “வேதாந்த விழுப்பொருளை உணர்த்தியவர் வருகிறார்” என்று கோஷமிட்டனர். பட்டர்களான வேதாந்திகளுக்கு பேருபகாரம் செய்ததால் அரசன் ஆழ்வாருக்கு பட்டர்பிரான் என்ற பிருதத்தைச் சாற்றினார்.

pallandu

தன் மகன் பெரும் சிறப்பைத் தந்தை பெருமிதத்தோடு காணுமாபோலே, எம்பெருமான் பட்டர்பிரானின் வெற்றியைக் காணத் தம் நாச்சிமாரோடு பரமபதத்தில் இருந்து புள்ளூர்ந்து தோன்றினான். சக்கரமும் சங்கமும் ஏந்தி எம்பெருமான் தேஜோமயமாய் அழகு பொழிய வரவும், ஐயோ இந்த அழகுக்கு என்ன ஆபத்து வருமோ என்றஞ்சி, அரச மரியாதையோடு ஆனை மீதிருந்த விஷ்ணுசித்தர், ஆனையின் மணிகளையே தாளமாகக்கொண்டு எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாசனமாகத் திருப்பல்லாண்டு பாடி, அவன் அழகுக்கு ஈக்ஷை சமர்ப்பித்தார்.

எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாசனம் செய்தபோதே  அர்த்த பஞ்சகமும், மனிதரின் நிலைகளும் அவற்றுக்கேற்ப அவர்தம் லக்ஷ்யங்களும், கைங்கர்யப்ரார்த்தனையே குறிக்கோளாகக் கொண்டோர்க்கு பரமபதத்துள்ளும் எம்பெருமான் கைங்கர்யமும் மங்களாசாசனமுமே நிரந்தரமாகும் என்றும் காட்டியருளினார்.

பிரம்ம ருத்ரர்கள் தேவைகள் திரள் நடுவே எம்பெருமான் கருடாரூடனாக பிரகாசித்தான், சர்வ ஆபரணமும், திவ்யாயுதங்களும் தாங்கிப் பிராட்டிமாரோடு அவனைக் கண்டுகளித்தவர் மங்களாசாசனம் செய்தார்.

ஐஸ்வர்யார்த்தி, கைவல்யார்த்தி, பகவச் சரணார்த்தி என மூவகைப்பட்ட சமஸ்த சேதனர்களையும் அன்போடு அழைத்து எல்லாரும் எம்பெருமான் திவ்ய ரூப குண விபவ ஐஸ்வர்ய லீலாதிகளை அனுபவியுங்கோள் அவற்றுக்குக் கேடு வாராமல் அவன் மார்தவம் நோக்கி மங்களாசாசனம் செய்யுங்கோள் அதுவே ஸ்வரூபம் என தமக்குப் பரமபதமும் வேண்டாது அவன் வாழ்ச்சியைத் தாய்போல் விரும்பிப் பாடினார். எனவே பொங்கும் பரிவாலே பெரியாழ்வார் எனும் பெயர் பெற்றார்.

ஆழ்வார் அரசனை ஆசீர்வதிக்க அரசனும் ஆழ்வாரை மிகவும் கௌரவித்தான். அங்கிருந்து விடை பெற்று ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் திரும்பினார்.

த்ரய ஏவாதநா ராஜந் பார்யா தாஸஸ் ததா ஸூத:
யத்தே ஸமதிகச்சநதி யஸ்யைதே தஸ்ய தத்தநம்

என்ற மனு ஸ்ம்ருதி வாக்கின்படி ஆழ்வார் “எப்பொருளும் எவன் சம்பாதித்தாலும் பிரானுக்கே உரித்தாமாபோல்“, தாம் பெற்ற பொற்கிழியை வடபத்ர சாயிக்கே சமர்ப்பித்து  அவர் பழையபடியே வடபெரும்கோயில் உடையானுக்குப் புஷ்ப கைங்கர்யம் செய்யலானார்.

ஆழ்வார் மாலாகாரர் போல் பூமாலை சமர்ப்பித்தார். யசோதைப் பிராட்டிபோலே எம்பெருமானுக்குத் தாயாகவும் இருந்தார்.  இக்காதல் பெருக்கில் அவர் கண்ணன் எம்பெருமானைப் பலவாறாக அனுபவித்துப் பாடியவை பெரியாழ்வார் திருமொழி என பிரசித்தி பெற்று விளங்குகின்றன

எம்பெருமானான ச்ரிய:பதியை எப்பொழுதும் மனத்தில் கொண்டு, தன்னுடைய சிஷ்யர்களையும், அபிமானிகளையும் எப்பொழுதும் உஜ்ஜீவித்து வாழ்ந்து வந்தார்.

உலகம் நிறைந்த புகழாளரான இவர் சரித்திரம் ஸ்ரீ ஆண்டாள் சரித்திரத்தொடும் பிணைந்துள்ளது.

பெரியாழ்வார் தனியன்

குருமுகம் அநதீத்ய ப்ராஹவே தாந் அஸேஷாந்
நரபதி பரிக்லுப்தம் ஸுல்கமாதாது காம:
ஸ்வஸுரம் அமர வந்த்யம் ரங்கநாதஸ்ய ஸாக்ஷாத்
த்விஜ குல திலகம் விஷ்ணுசித்தம் நமாமி

பெரியாழ்வார் அர்ச்சாவதார அனுபவம்: http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-periyazhwar.html.

பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/20/periyazhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நம்மாழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

கீழே நாம் ஸேனைமுதலியாரை ஸேவித்தோம். மேலே, நம் குருபரம்பரையின் அடுத்த ஆசார்யரான நம்மாழ்வாரை தரிசிப்போம்.

நம்மாழ்வார் - ஆழ்வார்திருநகரிநம்மாழ்வார் – ஆழ்வார் திருநகரி

திருநக்ஷத்திரம் – வைகாசி, விசாகம்
அவதார ஸ்தலம்ஆழ்வார் திருநகரி
ஆசாரியன்விஷ்வக்ஸேநர்
சிஷ்யர்கள் – மதுரகவியாழ்வார், ஸ்ரீமந்நாதமுநிகள் வழி மற்றைய ஆசார்யர்கள்

இவர் மாறன், சடகோபன், பராங்குசன், வகுளாபரணன், வகுளாபிராமன், மகிழ்மாறன், சடஜித், குருகூர் நம்பி என்று பல திருநாமங்களால் போற்றப்படுபவர்.

திருக்குருகூர் என்றழைக்கப்படும் ஆழ்வார் திருநகரியில், காரி உடையநங்கை என்பாருக்கு மகனாக, கலியுகம் தொடங்கி சில நாட்களிலே நம்மாழ்வார் பிறந்தார். “ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவும் பல கோடி பிறவிக்குப் பிறகே இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்தும் வாசுதேவனின் சொத்து என்று அறிந்துகொள்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஜ்ஞாநியைக் காண்பது அரிது” என்று பகவத் கீதையில் கண்ணன் எம்பெருமான் அறிவிக்கிறார். எம்பெருமானுக்கு மிகவும் உகந்த அப்படிப்பட்ட அரிய ஜ்ஞாநிகளுள் நம்மாழ்வார் ஒருவர் என்பதை அவரது வாழ்க்கையின் மூலமாகவும், ஸ்ரீஸுக்திகளின் மூலமாகவும் நாம் நன்கு அறிந்து கொள்ளலாம். இப்பூவுலகில் முப்பத்திரண்டு வருடங்கள் வாழ்ந்த ஆழ்வார், ஸம்ஸாரத்தில் பற்றில்லாமல் எம்பெருமானையே எப்பொழுதும் த்யாநித்து ஒரு புளியமரத்தடியில் வாழ்ந்ததார். எப்பொழுதெல்லாம் நாம் குருகூர் என்ற வார்த்தையைக் கேட்கிறோமோ, திருவாய்மொழி பாசுரங்களில் பலச்ருதி ஸேவிக்கும்பொழுது குருகூரை உச்சரிக்கிறோமோ, அப்பொழுதெல்லாம் தென்திசையில் உள்ள ஆழ்வார் திருநகரியை நோக்கி அஞ்சலி செலுத்துவேண்டும் என்று நம் பூர்வாசாரியர்களின் வ்யாக்யானங்கள் நமக்கு வழிகாட்டுகின்றன.

நம்மாழ்வார் ப்ரபந்ந ஜநகூடஸ்த்தர் – அதாவது ப்ரபந்ந குலத்தவருக்கு முதன்மையானவர், முதல்வர் என்று போற்றப்படுபவர். அதேபோல் வைஷ்ணவ குல அதிபதி அதாவது வைஷ்ணவர்களுக்கு முதல்வர் என்று ஆளவந்தார் அவரை போற்றுகிறார். தன்னுடைய ஸ்தோத்ர ரத்னத்தின் 5-வது ஸ்லோகத்தில் தனக்கும் தன்னுடைய சிஷ்யர்களுக்கும், குலத்தவருக்கும் தந்தை, தாய், பிள்ளை, செல்வம் மற்றும் எல்லாம் வகுளாபரணனே என்று ஆளவந்தார் அவரது திருவடிகளில் ஸேவிக்கிறார்.

AzhwAr emperumAnAr

மாறன் அடிபணிந்துய்ந்தவன் என்று ஆதிசேஷனின் அவதாரமான எம்பெருமானாரே, நம்மாழ்வாரிடம் சரணாகதி செய்து மேன்மை அடைந்தார் என்பதன் மூலம் மாறனின் பெருமையை நாம் அறியலாம்.

தன்னுடைய கல்யாண குணங்களை எல்லோருக்கும் புரியும்படி த்ராவிட பாஷையில் பாடி, பத்தாத்மாக்களை உய்வித்து, ஸ்ரீவைஷ்ணவ மார்கத்தில் சேர்க்க எம்பெருமான் நம்மாழ்வாரையே தேர்ந்தெடுத்தார் என்று நம்பிள்ளை தம்முடைய ஈடு மற்றும் திருவிருத்த வ்யாக்யாநத்தின் அவதாரிகையில் ஸ்தாபித்திருக்கிறார். அங்கு கண்டுகொள்வது. இதை ஸ்தாபிப்பதற்கு அவர் நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்களையே ஆதாரமாகக் கொள்கிறார். நம்மாழ்வார் தம்முடைய பாசுரங்களின் மூலம் தான் ஸம்ஸாரத்தில் உழன்றதாகவும், தன்னால் இதில் இனிமேல் இருக்க முடியாது என்றும், நெருப்பில் தகிப்பது போன்று இருப்பதாகவும் கூறுவதன் மூலம் அவர் ஸம்ஸார துயரில் இருந்தார் என்று உணரலாம். ஆனால், திருவாய்மொழி முதல் பாசுரத்தின் மூலம் எம்பெருமானால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்றார் என்பதையும் அதனால் ஆழ்வார் முக்காலத்தையும் நேராக பார்த்து உணர்ந்தவர் என்பதையும் நாம் அறியலாம்.

அவயவி அவயவ பாவத்தின் மூலம் ஆழ்வார் அவயவி என்றும் ஏனைய ஆழ்வார்கள் அவயவம் என்றும், அவர்கள் எல்லோரும் ஸம்ஸாரத்தில் துன்புற்று பின்பு எம்பெருமானின் க்ருபையால் ஆழ்வாரை போலே மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்று உய்ந்தார்கள் என்று அறிந்துகொள்கிறோம்.

நம்மாழ்வார் நான்கு திவ்யப்ரபந்தங்களைப் பாடியுள்ளார்:

  • திருவிருத்தம் (ரிக் வேத ஸாரம்)
  • திருவாசிரியம் (யஜுர் வேத ஸாரம்)
  • பெரிய திருவந்தாதி (அதர்வண வேத ஸாரம்)
  • திருவாய்மொழி (ஸாம வேத ஸாரம்)

நம்மாழ்வாரின் இந்நான்கு ப்ரபந்தங்களும் நான்கு வேதத்திற்கு ஈடாகும். அதனாலேயே அவர் “வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்” என்றழைக்கப்படுகிறார், அதாவது ஸம்ஸ்க்ருத வேதத்தின் ஸாரத்தை தமிழில் அருளிச்செய்தவர் என்று. மற்றைய ஆழ்வார்களின் ப்ரபந்தங்களும் வேதத்தின் மற்ற அங்கங்களேயாகும். திவ்ய ப்ரபந்தத்தின் நாலாயிரத்திற்கும் திருவாய்மொழியே ஸாரமென்று போற்றப்படுகிறது. நம் பூர்வாசார்யர்களின் வ்யாக்யானம், மற்றும் ரஹஸ்ய க்ரந்தங்கள் எல்லாம் திருவாய்மொழியை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த ஸ்ரீஸுக்திக்கு ஐந்து வ்யாக்யானங்களும் அரும்பதங்களும் எம்பெருமானின் க்ருபையால் இன்று நம்மிடையே கிடைக்கப்பெற்றுள்ளது.

நம்மாழ்வாருக்கு பரம பாகவதோத்தமர்களான ஸ்ரீதேவி, பூதேவி, நீளா தேவி, கோபிகைகள், லக்ஷ்மணன், பரதாழ்வான், சத்ருக்னாழ்வான், தசரதன், கௌசல்யை, ப்ரஹ்லாதாழ்வான், விபீஷணாழ்வான், ஹனுமான், அர்ஜுனன் போன்றோரின் குணங்கள் அனைத்தும் உள்ளன என்றும், ஆனால் ஆழ்வாரின் குணங்களில் ஒரு சிலவற்றையே நாம் மற்றவரிடம் காணலாம் என்று நம் பூர்வாசார்யர்கள் கூறுவதன் மூலம் ஆழ்வாரின் பெருமையை நாம் அறியலாம்.

நம்பிள்ளை தம்முடைய ஈடு வ்யாக்யானத்தில், திருவாய்மொழி 7.10.5 ஆம் பதிகமான ‘பலரடியார் முன்பருளிய‘ என்ற பாசுரத்தில் ஆழ்வாரின் திருவுள்ளம் என்ன என்பதை அழகாக விளக்கியுள்ளார். ஸ்ரீ வேதவ்யாஸர், ஸ்ரீ வால்மீகி, ஸ்ரீ பராசரர், முதலாழ்வார்கள் போன்ற தமிழ் புலமை பெற்றவர்களை தன்னைப் பாடும்படி செய்யாமல், ஆழ்வாரையே எம்பெருமான் தேர்ந்தெடுத்ததன் நோக்கம் அவனது நிர்ஹேதுக க்ருபா (காரணமற்ற கருணை) மாத்திரமேயன்றி வேறில்லை என்பதே அவரது திருவுள்ளம்.

இவற்றை மனதில் கொண்டு ஆழ்வாரின் சரித்திரத்தைப் மேலே பார்ப்போம்:

அவயவங்களான மற்ற ஆழ்வார்களுக்கு அவயவியான நம்மாழ்வார், கங்கை, யமுனை, ஸரஸ்வதி போன்ற புண்ணிய நதிகளை விட உயர்ந்ததாகக் கருதப்படும் தாமிரபரணி நதிக்கரையோரம், திருக்குருகூரிலே அவதரித்தார். எம்பெருமானைத் தவிர்த்து, மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் என்று திருமழிசையாழ்வார் போற்றிய ப்ரபந்ந குலத்தவரான காரி என்பாருக்கு மகனாக அவதரித்தார் ஆழ்வார். திருவழுதி வள நாடர் என்பவரின் மகனாக அறந்தாங்கியார், அவருடைய மகனாக சக்ரபாணியார், அவரின் மகனாக அச்யுதர், அவர் மகனாக செந்தாமரைக் கண்ணர், அவருடைய மகனாக பொற்காரியார், அவரின் மகன் காரியாருக்கு மகனாக நம்மாழ்வார் அவதரித்தார்.

பொற்காரியார் வம்ச வ்ருத்திக்காகவும், லோகக்ஷேமத்திற்காகவும் தன் மகன் காரிக்கு ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பெண்னைத் தேடினார். இதற்காக திருவண்பரிசார திவ்யதேசம் சென்று அங்கு திருவவாழ்மார்பர் என்பவரிடம் அவருடைய பெண்னான உடையநங்கையை திருமணத்திற்குப் பெண் கேட்டார். திருவாழ்மார்பரும் ஸம்மதித்து, காரியாருக்கும் உடையநங்கைக்கும் விமர்சையாக திருமணம் நடந்தது. அவர்கள் தம்பதிகளாக திருக்குருகூர் வரும் காட்சி, மிதிலையிலிருந்து ராமன் சீதையை அயோத்திக்கு அழைத்து வந்ததைப் போல் இருந்தது. அந்த ஊரில் உள்ளோர் அவர்களை அன்போடும் பக்தியோடும் வரவேற்றனர்.

ஒருமுறை தம்பதிகள் திருவண்பரிசாரம் சென்று திரும்பும் வழியில் திருக்குருங்குடி நம்பியை தரிசித்து வம்சம் வளரப் பிள்ளை வரம் வேண்டினர். எம்பெருமான் தானே அவர்களுக்கு மகனாகப் பிறப்பதாக அருளினார். இருவரும் ஸந்தோஷமாக ஊர் திரும்பிய சில நாட்களில் உடையநங்கை கருவுற்றாள். கலியுகம் தொடங்கி 43-ம் நாளில், திருமாலால் அருளப் பெற்ற சடகோபன் என்று தன்னைப் பற்றி பாடிய நம்மாழ்வார், எம்பெருமானின் அதீனத்திற்குட்பட்டு விஷ்வக்சேநரின் அம்ஸமாக, பஹுதாந்ய வருடத்தில் (ப்ரமாதி வருடம் என்றும் கூறுவதுண்டு), வஸந்த காலத்தில், வைகாசி மாதத்தில், சுக்ல பக்ஷத்தில், பௌர்ணமி திதியில், திருவிசாக நக்ஷத்திரத்தில் ஆழ்வார் அவதரித்தார்.

ஆதித்ய ராமதிவாகர அச்யுத பாநுக்களுக்கு நீங்காத உள்ளிருள் நீங்கி சோஷியாத பிறவிக்கடல் சோஷித்து விகஸியாத போதில் கமலம் மலரும்படி வகுளபூஷண பாஸ்கரோதயம் உண்டாய்த்து உடையநங்கையாகிற பூர்வஸந்த்யையிலே

அர்த்தம்: திவாகரன் என்றழைக்கப்படும் சூரியன் உதயமாகும்போதும், திவாகரன் என்று போற்றப்படும் ராமனோ, கண்ணனோ பிறந்த போதும் போகாத ஸம்ஸாரம் என்ற இருள் அல்லது அறியாமை, நம்மாழ்வார் பிறந்ததும் ஸம்ஸாரிகளுக்கு உள்ளிருள் நீங்கி ஞானம் மலர்ந்தது. ஆகையினாலே ‘வகுள பூஷண பாஸ்கரன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். பாஸ்கரன் என்றால் சூரியன் என்று பொருள். இவர் உடையநங்கையால் பெற்றெடுக்கப்பட்டார்.

ஆழ்வார் திருக்குருகூர் ஆதிநாத பெருமாள் கோவில் புளியமரத்தடியில் தவமிருப்பார் என்றறிந்து அவரை காப்பதற்கு ஆதிசேஷனே இங்கு புளியமரமாகத் தோன்றினார் என்று குருபரம்பரையிலிருந்து நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

ஆழ்வாரின் மேல் வரலாற்றை நாம் மதுரகவியாழ்வாரின் சரித்திரத்திலே காணலாம்.

நம்மாழ்வாரின் தனியன்:

மாதா பிதா யுவதயஸ் தநயா விபூதி:
ஸர்வம் ய தேவ நியமேந மத் அந்வயாநாம்
ஆத்யஸ்யந: குலபதேர் வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்க்ரி யுகளம் ப்ரநமாமி மூர்த்நா

ஆழ்வாரின் அர்ச்சாவதார அநுபவங்களை இங்கே காணலாம் – http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-nammazhwar.html.

ஆழ்வாரைப்பற்றி பகவத் அடியார்கள் பாடியவை இங்கே காணலாம் – காரிமாறன் வலைதளம்

திருக்குருகூர் (ஆழ்வார் திருநகரி) கோவிலில் உள்ள ஆழ்வாரின் 32 திருநாமங்களை காண இங்கு க்ளிக் செய்யவும் – தமிழ் அல்லது ஆங்கிலம்

மேலே, அடுத்த ஆசார்யரான ஸ்ரீமந் நாதமுநிகளை தரிசிப்போம்.

அடியேன் வேங்கடேஷ் ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2012/08/18/nammazhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

திருப்பாணாழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

திருநக்ஷத்ரம்: கார்த்திகை ரோஹிணி

அவதாரஸ்தலம்: உறையூர்

ஆசார்யன்: விஷ்வக் சேனர்

பிரபந்தங்கள்: அமலனாதிபிரான்

பரமபதம் அடைந்த இடம்: ஸ்ரீரங்கம்

thiruppANAzhwar

பூர்வாசார்ய கிரந்தங்களிலே பரமாசார்யரான ஆளவந்தாருக்கு முனிவாஹனர் என்று ப்ரசித்தி பெற்ற திருப்பாணாழ்வார் மேல் விசேஷ பக்தியுண்டு என்று காணக்கிடைக்கிறது.

ஆழ்வாரின் அமலனாதிபிரானுக்கு, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார். வேதாந்த தேசிகர் மூவரும் மிக அழகிய வ்யாக்யானம் அருளியுள்ளனர்.

​நாயனார் தம் திவ்யக்ரந்தத்தில் திருப்பாணாழ்வாரின் பெருமையைப் பேசியிருப்பதை இப்போது பார்ப்போம்.

முதலாழ்வார்கள் எம்பெருமானின் பரத்வத்திலே ஊன்றி அவனது அர்ச்சையைத் தொட்டுப் போந்தார்கள்.  குலசேகரப் பெருமாள் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான்போலே ஸ்ரீராமாவதாரதிலே ஊன்றி அர்ச்சையையும் அநுபவித்தார். நம்மாழ்வாரும் பெரியாழ்வாரும் ஆண்டாளும் வியாச பகவானைப்போலே க்ருஷ்ணாவதாரத்திலே  ஊன்றி அர்ச்சாவதாரத்தையும் அநுபவித்துப் போந்தார்கள். திருமழிசை ஆழ்வார் தேவதாந்தர பரத்வ நிரசனமாக எம்பெருமான் பரத்வத்திலே ஊன்றி அர்ச்சாவதார அநுபவம் பண்ணிப் போந்தார். திருமங்கை ஆழ்வார் ஒவ்வொரு திவ்யதேசமும் சென்று சேவித்து, எல்லா அர்ச்சாவதார எம்பெருமான்களிலும் ஊன்றி, விபவாவதாரங்களிலும் மாறி மாறி அனுபவித்துப் போந்தார். தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் பெரிய பெருமாள் ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ஒருவனிலேயே ஊன்றி,  உபதேசத்தில் நோக்கு வைத்தார்.

திருப்பாணாழ்வாரோ பெரியபெருமாளின் அர்ச்சையிலேயே ஊன்றி, கடவல்லி போலே அர்ச்சையை ஆதரித்துப் போந்தார்.

அர்ஜுனனுக்கும் அக்ரூர மாலாகாராதிகளுக்கும் கிருஷ்ணன் தன் திவ்ய ஸ்வரூபம் காட்டி அருளினாப்போலே பெரியபெருமாளும் திருப்பாணர்க்குத் தன்  வடிவழகெல்லாம் காட்டி ​அருளினார்.

ஆழ்வார் பஞ்சமராய்த் திரு அவதரித்ததாலே நிச்சயம்/பணிவு அவர்க்கு ஜன்ம சித்தமாய்விட்டது.  அவர் தாமே நான்கு வர்ணத்திலுமில்லாததால் நான்குக்கும் வெளியே, நித்யசூரி ஆனார்.  ​

திருவடி, தமக்கு ராமானுபவம் ஒன்றே போதும், திருநாடும் வேண்டாவென்றதுபோலே இவரும் பெரிய பெருமாளைக் கண்ட  தம் கண்களுக்கு பிறிதொன்றும் வேண்டாமென்றார்.

விபீஷணனின் மகிமை கருதி அவன் சரணாகதி செய்ய வந்தபோது பெருமாள் அவனை அழைத்துவர ஸுக்ரீவனை விட்டது போல் பெரிய பெருமாளும் இவரைக் கோயிலுக்குள் அழைத்துவர லோகசாரங்கரை விட்டனுப்பினார்.  ஆழ்வார் நிச்சயமாகக் கோயிலுக்குள் வர மறுத்தார்.  லோகசாரங்கர் அவரை வற்புறுத்தித்தம் தோள்மேலே ஏற்றிக் கொணர்ந்தார். ஆழ்வார் தம் ஒன்பது பாசுரங்களால் எம்பெருமான் திருவடிவழகை வர்ணித்துப் பாடி, சன்னிதிக்குள்ளேயே இவ்வழகைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றும் காணா  என்று அருளிப் பெருமான் திருவடியிலே கற்பூரம் போலே மறைந்தார். ​

​இனி  ஆழ்வாரின் திவ்ய சரித்ரம்.​

ஆழ்வார் அவதரித்த உறையூரிலேயே அவதரித்த கமலவல்லி நாச்சியார் சரிதையோடு இவர் சரிதையும் தொடங்குகிறது.​

காவேரி நதிக் காற்றை சுவாசித்தாலே மோக்ஷம் என்பர். சோழ நாட்டிலே காவேரிக்கரையிலேயே இருப்பின் என் குறை?​ அந்நாளில் ரவி குலத்துதித்த தர்மவர்மன் எனும் சோழ பூபதியொருவன், சமுத்ரராஜன் திருமகளைப் பெற்றாப்போலே நீளா தேவியைத்தன் மகள் உறையூர் நாச்சியாராகப் பெற்று அவளை வளர்க்க அவளும் நம்பெருமாள் மேல் பெரும் காதலோடு வளர்ந்து அவனையே மனம் புரிவேன் என்றனள். அவனும் நம்பெருமாளை வேண்ட, பெருமாளும் இசைய, ஜனகராஜன் சீதாப் பிராட்டிக்குச் செய்தாப்போலே பெருப்பெருத்த கண்ணாலம் நடந்தது.

அந்த சமயத்தில் ஆழ்வார் ஒருவருக்கும் கடன் படாத பஞ்சம குலத்தில் கார்த்திகை ரோஹிணி நன்னாளில் திருவவதரித்தார். ​கருடவாஹன பண்டிதர் தம் திவ்ய ஸூரி சரிதையில் ஸ்ரீவத்ஸத்தின் அம்சமாக இவர் அவதரித்தார் என்று சொல்லியிருந்தாலும் எம்பெருமானின் திருமறு ஸ்தானத்திலுள்ள சேதனர்களில் அவன் திவ்ய கடாக்ஷம் வீழ்ந்து அவர் மயர்வற மதிநலம் அடைவதனால் இவ்வாழ்வார்க்கும் அது கிட்டிற்று.

ஜாயமாநம் ஹி புருஷம் யம் பச்யேந் மதுஸூதந:
ஸாத்விகஸ்ஸ து விஜ்ஞேயஸ் ஸ வை மோக்ஷார்த்த சிந்தக:

எம்பெருமான் மதுஸூதனன் கடாக்ஷம் பெற்ற ஜீவாத்மா ஸத்வ குணத்தோடு பிறக்கிறான், மோக்ஷத்திலே மட்டுமே நோக்காய் இருக்கிறான் என்பது இதன் பொருள். ​

இம்மஹாபாரத ஸ்லோகம் சொல்வதுபோல் இவ்வாழ்வாரும் நாராயணனிடம் நாரதர் மற்றும் ப்ரம்ம ராக்ஷசிடமிருந்து அந்தணனை மீட்ட திருக்குறுங்குடி நம்பிபால் பக்தி பூண்ட நம்பாடுவான் போல் பிறந்தபோதே பெரியபெருமாளிடம் பக்தியோடு ஸத்வ குண சம்பன்னராய்ப் பிறந்தார். ​ஸ்ரீரங்கத்தினுள் நுழையாமல் தென் திருக்காவேரிக் கரையிலிருந்தே வடிவார்சோதி வலத்துறையும் சுடராழி ஏந்திய எம்பெருமானின் திவ்ய குண ரூப ஸ்வரூப விபவ லீலாதிகளை எப்போதும் த்யாநித்தும் பாடியும் இதுவே காலக்ஷேபமாய் இருந்தார்.

ஒருநாள் லோகசாரங்கர் எம்பெருமான் திருவாராதனத்துக்குத் தீர்த்தம் கொணரத் திருக்காவேரிக்கு வந்தபோது பெரியபெருமாள் அநுபவ மக்னராய் இவர் திருக்கண்கள் மூடி, யாழ் இசைத்துப் பண் இசைத்துக் கொண்டிருக்க லோகசாரங்கர் தம் குரலுக்கு இவர் அசையாததால் ஒரு கல்லைப்போட்டு அவ்விடத்தினின்று விலக்கி அவரது தீர்த்தகுடம் நிரப்பி சத்திர சாமரம் டமருகம் வாத்யாதிகளோடு செல்ல, நாச்சியார் பெருமாளிடம் நம் பாணனை சந்நிதிக்கு வெளியிலேயே நிறுத்தலாமோ என்ன அரங்கன் திருமுகம் வாடி, அவர் கவாடம்தாழிட்டு லோகசாரங்கரிடம் என் அன்புக்குரிய அடியானை இப்படிச் செய்தீரே என்று கோபிக்க, அவர் தம் பிழையுணர்ந்து தபித்து பாகவதாபசாரப் பட்டேனே பரிஹாரம் என்னவோ எனக் கலங்க, பெரியபெருமாளும், “நீர் சென்று என் அடியானைத் தோள்மீது இங்கே தூக்கிவாரும்” ​என்றார். லோகசாரங்கரும் விழித்தெழுந்து அக்ரூரர், “அத்ய மே சபலம் ஜந்ம சுப்ரபதா ச மே நிசா” என்று கண்ணனையும் பலராமனையும் சென்று காண்கிற இன்றே எனக்கு நல்ல நாள் எனக் கொண்டாடினாப்போலே ஆகி, நல்லடியார்களோடு திருக்காவேரிக்குச் சென்று நீராடி நித்யாநுஷ்டானம் செய்தார்.

ஸுதூரமபி கந்தவ்யம் யத்ர பாகவதஸ் ஸ்தித: என்று கூறப்பட்டபடி பாகவதர்கள் தொலைவில் இருந்தாலும் சென்று சேர்ந்து பணியவேண்டுமாதலால் அவரிடம் செல்ல, அவர் பொழில்கள் சூழ் அரங்கநகரையே நோக்கி நின்று பாடியவாறிருக்க இவர் அவர்திருவடிகளில் வீழ்ந்து ஊருக்குள் அழைக்க, அவர் அடியேன் அதுசெய்யப்போகேன் என்ன, இவர் இது பெரிய பெருமாள் திருவாணை, தேவரீர் அடியேன் தோளில் ஏற அடியேன் அணியார் அரங்கன் திருமுற்றத்துக்கு தேவரீரை அவர் திருவாணைப்படியே எழுந்தருளப் பண்ணுவேன் என்னவும், திருப்பாணரும் இனி இது யாதும் என் செயலன்று அவன் இட்ட வழக்கு என்று இசைந்து, திவ்ய ஸூரிகளும் திவ்ய மஹிஷிகளும் அவனோடு திகழும் திவ்ய தேஜோமயமான அரங்கனின் திருமாமணி மண்டபம் அடைந்தார்.

இவ்விஷயம் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரின் ஆசார்ய ஹ்ருதயம் 85வது சூர்ணிகையில் அழகாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.​

bhoga-mandapam

ஆழ்வார் எதிரில் பெரியபெருமாள் நித்ய ஸூரிகள் காணும் தம் திருவடிவைக் காட்ட, தாம் கண்டதை சந்நிதிக்கு வெளியே நின்று ஒன்பது பாசுரங்களாலே அநுபவித்தார் ஆழ்வார். சந்நிதியில் நுழைந்ததும் பெரியபெருமாள் எவ்வாறு அவர்க்குத் திகழ்ந்தார் என்பதை ஸ்ரீரங்க மாஹாத்ம்யம் கூறுகிறது:

பிரம்மனால் தொழப்பட்ட திருவரங்கநாதன், நீண்முடியும் ஆரமும் தோள்வளையும் கனங்குழைகளும் பீதக ஆடையும் அணிந்து திருமாமகள் திகழும் திருமார்வில் கௌஸ்துபம் இலக நீண்ட புஜங்களும் மலரடிகளும் துலங்க திருவடிகளைச் சற்றே உயர்த்தித் திருவுடல் வளைய ஒருதிருக்கரத்தால் திருமுடிதாங்கி ​அரவணையின் மீது அறிதுயிலில் இருந்தான்.

ஆழ்வார் உள்ளே நுழைந்ததுமே முதலாக யாவரும் கண்டுதொழ விரும்பும் ​இவ்வழகினைக் கண்டு, ஸ்தனன்யப்ரஜை (குழந்தை) எப்போதும்  தாய் மார்பிலே வாய் வைக்குமாபோலே இவரும் சரணாகதரானபடியால் பிரபன்னனுக்குரிய திருவடிகளிலேயே கண் வைத்து, ​”அரங்கத்தம்மான் திருக்கமல பாதம் வந்து என் கண்ணினுள்ளன ஒக்கின்றதே“​ என்று என் ஸ்வாமியின் திருவடி நீண்டு என்னைத் தேடி வந்து என்னை அடைந்து ரக்ஷித்ததே என்றார்.​ அரங்கத்தம்மான் என்றதால் சேஷித்வம், கமலம் என்று தாமரையைச் சொன்னதால் போக்யத்வம், பாதம் என்றதால் உபாயத்வம் சொல்லப்பட்டது. பெரியாழ்வாரும் தம் பெரியாழ்வார் திருமொழி முதல் பத்து இரண்டாம் பதிகத்தில் இருபது பாசுரங்களில் எம்பெருமானைத் திருவடிமுதல் திருமுடிவரை அநுபவிக்கிறார், அவ்வாறே அநுபவித்த திருப்பாணாழ்வாரை லோகசாரங்கர் எழுந்தருளப் பண்ணிவந்ததும் “அமலன் ஆதி பிரான்” திவ்யப்ரபந்தம் காட்டும் திருமந்த்ரார்த்தத்தின் உட்பொருளான எம்பெருமான் அப்படியே ஸ்வீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டான, அவர் அவன் திருமேனியில் கரைந்தார் என்பது சம்ப்ரதாயம்.

திருப்பாணாழ்வார் தனியன்

ஆபாத சூடம் அனுபூய ஹரிம் சயாநம்
மத்யே கவேர ஹிதுர் முதிதாந்தராத்மா
அத்ரஷ்ட்ருதாம் நயநயோர் விஷயாண்தராணாம்
யோ நிஸ்சிகாய மனவை முநிவாஹநம் தம்

திருப்பாணாழ்வார் அர்ச்சாவதார அனுபவம்: http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-thiruppanazhwar.html

திருப்பாணாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமாநுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/21/thiruppanazhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://guruparamparai.wordpress.com
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org