Monthly Archives: ஒக்ரோபர் 2016

நாயனாராச்சான் பிள்ளை

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

திருநக்ஷத்ரம் : ஆவணி ரோஹிணி (யதீந்த்ர ப்ரவண ப்ரபாவத்தில் சித்திரை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது)

அவதார ஸ்தலம் : ஸ்ரீரங்கம்

ஆசார்யன் : பெரியவாச்சான் பிள்ளை

சிஷ்யர்கள் : வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர், ஸ்ரீ ரங்காசார்யார், பரகாலதாஸர் மற்றும் பலர்.

பரமபதித்த இடம் : ஸ்ரீரங்கம்

அருளிச் செய்தவை : சரமோபாய நிர்ணயம் (http://ponnadi.blogspot.in/p/charamopaya-nirnayam.html), அணுத்வ புருஷகாரத்வ ஸமர்த்தனம், ஞானார்ணவம், முக்த போகாவளி, ஆளவந்தாரின் சது:ச்லோகீ வ்யாக்யானம், பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் விஷ்ணு சேஷி ச்லோகத்திற்கு வ்யாக்யானம், தத்வத்ரய விவரணம், கைவல்ய நிர்ணயம் மற்றும் பல.

நாயனாராச்சான் பிள்ளை பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் ஸ்வீகார புத்ரர் (வளர்ப்புப் பிள்ளை) ஆவார். இவருக்கு அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் (ஸுந்தரவர ராஜாசார்யார்) என்ற திருநாமம் சூட்டப்பட்டது. மேலும் பரகால தாஸரின் பரகால நல்லான் ரஹஸ்யத்தில் ஸௌம்யவரேஸ்வரர் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். மேலும் இவர் “ஸ்ரீ ரங்கராஜ தீக்ஷிதர்” என்றும், நன்கு தேர்ந்த பண்டிதராக அடையாளம் காட்டப்படுகிறார். இவர் நம்முடைய ஸத் ஸம்ப்ரதாயக் கொள்கைகளை நிலை நாட்ட மிகவும் அதிகாரப்பூர்வமான விதத்தில் பல க்ரந்தங்களை எழுதியுள்ளார். பிள்ளை லோகாசார்யார் மற்றும் அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் போன்றோர் வாழ்ந்த காலத்தில் இவரும் வாழ்ந்தார்.

இவர் அருளிச் செய்தவை எல்லாம் நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்தின் ஸாரார்த்தங்களை வெளிக் கொணர்வதாக அமைந்துள்ளது. இவர் அருளிச் செய்த சரமோபாய நிர்ணயம் எம்பெருமானாரின் பெரும் புகழை காட்டுவது மட்டுமல்லாமல், நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்தில் எம்பெருமானாருக்கு உள்ள சிறப்பான நிலையையும் காட்டுவதாக உள்ளது. இவருடைய சது:ச்லோகீ வ்யாக்யானத்தில் பெரிய பிராட்டியின் ஸ்வரூபத்தை இவர் மிகவும் விரிவாக விளக்கியுள்ளார்.

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயரின் சிஷ்யரான யாமுனாசார்யர் தாம் எழுதிய ப்ரமேய ரத்னத்தில், நாயனாராச்சான் பிள்ளை சிறு பிராயத்தில் இருக்கும் பொழுது முக்த போகாவளியை எழுதியதாகவும், அதை பெரியவாச்சான் பிள்ளையிடம் காண்பித்ததாகவும் கூறியுள்ளார். முக்த போகாவளியின் ஆழ்ந்த அர்ததங்களையும் கருத்துக்களையும் கண்ட பெரியவாச்சான் பிள்ளை, அதை மிகவும் புகழ்ந்து நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்தின் ஸாரத்தை மேலும் அவருக்கு விவரமாக கற்பித்தார்.

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர், ஸ்ரீ ரங்காசார்யர், பரகால தாஸர் ஆகியோர் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் சிஷ்யர்களாக இருப்பினும் பகவத் விஷயங்களை நாயனாராச்சான் பிள்ளையிடமிருந்தே கற்றுக் கொண்டனர்.

இது வரை நாம், நாயனாராச்சான் பிள்ளையின் பெருமை மிக்க வாழ்க்கைச் சம்பவங்களை அனுபவித்தோம். அவர் நன்கு கற்றறிந்த பண்டிதரும் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் அன்புக்கு மிகவும் பாத்திரமானவரும் ஆவார். நாமும் இது போன்று சிறிதளவாவது பாகவத நிஷ்டையில் ஈடுபாடு கொள்ள அவரது திருவடித் தாமரைகளில் பிரார்த்தனை செய்வோம்.

நாயனாராச்சான் பிள்ளையின் தனியன்

ச்ருத்யர்த்த ஸாரஜநகம் ஸ்ம்ருதிபாலமித்ரம்
பத்மோல்லஸத் பகவதங்க்ரி புராணபந்தும்
ஜ்ஞாநாதிராஜம் அபயப்ரதராஜ ஸூநும்
அஸ்மத் குரும் பரமகாருணிகம் நமாமி

அடியேன் ஸந்தான க்ருஷ்ண ராமாநுஜ தாஸன்
அடியேன் ஸ்ரீவரமங்கா ராமாநுஜ தாஸி

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/04/21/nayanarachan-pillai/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

Advertisements

அழகிய மணவாள மாமுனிகள்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

நமது கடந்த பதிவில் திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் (https://guruparamparaitamil.wordpress.com/2015/10/22/thiruvaimozhi-pillai/) வைபவங்களை அனுபவித்து மகிழ்ந்தோம் . இப்பொழுது ஓராண் வழி குருபரம்பரையில் அடுத்த ஆசார்யனான ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளின் வைபவங்களை அனுபவிப்போம்.

திருநக்ஷத்ரம் : ஐப்பசியில் திருமூலம்

அவதார ஸ்தலம் : ஆழவார்திருநகரி

ஆசார்யன் : திருவாய்மொழிப் பிள்ளை

சிஷ்யர்கள் : அஷ்ட திக் கஜங்கள் : பொன்னடிக்கால் ஜீயர் ,கோயில் அண்ணன் , பதங்கி பரவஸ்து பட்டர்பிரான் ஜீயர், திருவேங்கட ஜீயர், எறும்பியப்பா , அப்பிள்ளை , அப்பிள்ளார் , பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணா. நவ ரத்னங்கள் : சேனை முதலியாண்டான் நாயனார், சடகோப தாசர் (நாலூர் சிற்றாத்தான்), கந்தாடை போரேற்று நாயன், ஏட்டூர் சிங்கராசாரியார், கந்தாடை அண்ணப்பன், கந்தாடை திருகோபுரத்து நாயனார், கந்தாடை நாரணப்பை , கந்தாடை தோழப்பரப்பை, கந்தாடை அழைத்து வாழ்வித்த பெருமாள். மணவாள மாமுநிகளுக்கு பல திருவம்சங்களிலிருந்தும், திருமாளிகையிலிருந்தும் மற்றும் திவ்ய தேசங்களிலிருந்தும் மேலும் பல சிஷ்யர்கள் இருந்தார்கள்.

பரமபதித்த இடம் : திருவரங்கம்

அருளிச் செய்தவை : தேவராஜ மங்களம், யதிராஜ விம்சதி, உபதேச ரத்தின மாலை, திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி , ஆர்த்தி பிரபந்தம்.  வ்யாக்யானங்கள் : முமுக்ஷுப்படி, தத்வத்ரயம், ஸ்ரீ வசனபூஷணம் , ஆசார்ய ஹ்ருதயம் , பெரியாழ்வார் திருமொழி (பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானங்களிலிருந்து கரையானுக்கு இரையான பகுதிக்கு மட்டும் ) , இராமானுச நூற்றந்தாதி . ப்ரமாண திரட்டு (ஒரு கிரந்தத்தைச் சார்ந்த அனைத்து ச்லோகங்கள் மற்றும் சாஸ்த்ர வாக்கியங்களைத் திரட்டுதல்) : ஈடு 36000 படி, ஞான சாரம், ப்ரமேய சாரம் , தத்வ த்ரயம் , ஸ்ரீ வசன பூஷணம்.

ஆழ்வார்திருநகரியிலே திகழக்கிடந்தான் திருநாவீறுடையபிரான் ஸ்ரீரங்க நாச்சியார் தம்பதிக்கு, ஆதிசேஷன் திருவவதாரமாகவும் அனைத்துலகும் வாழப்பிறந்த யதிராஜர் புனரவதாரமாகவும் ஜனித்த வள்ளல் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார். அழகிய மணவாள மாமுனிகள், ரம்யாஜாமாத்ரூ முனி, காந்தோபயந்த்ரூ முனி, ரம்யாஜாமாத்ரூ யோகி, வரவரமுனி, யதீந்த்ர ப்ரவணர், இராமானுசன் பொன்னடி, சௌம்யஜாமாத்ரூ யோகீந்த்ரர் , பெரிய ஜீயர், சுந்தரஜாமாத்ரூ முனி, மற்றும் பல திருநாமங்களால் இவர் அறியப்படுகிறார் .

அவதார வைபவம் – சுருக்கமாக

பெரிய பெருமாள் திருவருளால் ஆழ்வார்திருநகரியிலே ஆதிசேஷனே வரயோகியாய் திருவவதாரம் செய்தருளினார்.

(மணவாள மாமுனிகள் – ஆழ்வார்திருநகரி . திருவடிவாரத்தில் அஷ்ட திக் கஜங்கள்)

  • இவரது தாயாரின் ஊரான சிக்கில் கிடாரத்திலே இவரது தந்தையார் இடத்திலே வேதாத்தியயனம் செய்து சாமான்ய சாஸ்திரங்களையும் கற்றுத் தேறுகிறார். நாளடைவிலே திருமணமும் செய்து வைக்கப் படுகிறார்.
  • திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் வைபவங்களைச் செவியுற்று ஆழ்வார்திருநகரிக்குத் திரும்பிய இவர், திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் திருவடிகளைத் தஞ்சம் அடைகிறார். இதை நாம் முந்தைய பதிவிலேயே வாசித்து இன்புற்றோம்.
  • இவருக்கு ஓர் திருமகனார் பிறக்க , அவருக்குத் திருநாமம் சாற்றி அருளவேண்டும் என்று திருவாய்மொழிப் பிள்ளையை ப்ரார்த்திக்கிறார். திருவாய்மொழிப் பிள்ளை , இராமானுச நூற்றந்தாதியிலே இராமானுச என்று 108 முறை வருவதால், அந்தத் திருநாமமே உகந்ததென்று சாதித்தருளி, இவரது திருக்குமாரருக்கு “எம்மையன் இராமானுசன் ” என்று திருநாமம் சாற்றி அருளுகிறார்.
  • திருவாய்மொழிப் பிள்ளை இன்பமிகு விண்ணாடு (பரமபதம்) எய்தியபின், இவரே ஸத் ஸம்பிரதாய ப்ரவர்த்தகர் ஆகிறார்.
  • அருளிச்செயலிலே குறிப்பாக திருவாய்மொழியிலே மற்றும் ஈடு 36000 படியிலே தேர்ந்தவர் ஆகும் இவர், அவைகளுக்கான ப்ரமாணங்களையும் திரட்டி அவற்றை பதிவும் செய்கிறார்.
  • இவரது வைபவங்களைக் கேட்டறிந்த அழகிய வரதர் என்னுமவர் இவரின் முதல் சீடராய் வந்தடைகிறார். அழகிய வரதர் ஆசார்யனுக்கு அடிமை செய்யும் பொருட்டு துறவு புகுகிறார். அவருக்கு மணவாள மாமுனிகள் “வானமாமலை ஜீயர்” (அழகிய வரதரின் ஊர் வானமாமலை ஆதலால்) என்றும் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் (இவர் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரை வந்தடைந்தாரோ மணவாள மாமுனிகளின் சீடர்கள் எண்ணிக்கை பெருகிற்று ஆதலால் செம்பொற்கழலடி செல்வா பலதேவா என்னுமாப்போலே) என்றும் திருநாமம் சாற்றியருளினார் .
  • ஆசார்யனின் திருவுள்ளத்தை நினைவு கூர்ந்த இவர், ஆழ்வாரிடம் நியமனம் பெற்றுக்கொண்டு திருவரங்கத்திற்குத் தரிசன ப்ரவர்த்தகராய் எழுந்தருளுகிறார்.
    திருவரங்கம் செல்லும் வழியிலே ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் ரெங்கமன்னார்க்கும், மாலிரும்சோலை அழகர்க்கும் மங்களாசாசனம் செய்தார்.
    திருவரங்கம் சென்றடைந்த பின், காவேரி கரையிலே மணவாள மாமுனிகள் நித்யகர்மாவை அனுஷ்டிக்கிறார். அச்சமயம் திருவரங்கத்திலே எழுந்தருளியிருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கோஷ்டியாய் பெரிய ஜீயரை எதிர்கொண்டு அழைத்து ஆண்டாள், உடையவர், நம்மாழ்வார், ப்ரணவாகார விமானம், சேனை முதல்வர், கருட பகவான், பெரிய பிராட்டியார், பெரிய பெருமாளை முறையே சேவை செய்து வைத்தனர். உடையவரை வரவேற்றார் போலே வரயோகியையும் வரவேற்று இவருக்குத் தீர்த்த ப்ரசாதங்கள் மற்றும் ஸ்ரீசடகோபம் அருளினார் திருவரங்கநகரப்பன் .
  • இதனைத் தொடர்ந்து இவர் பிள்ளை உலகாரியன் திருமாளிகைக்குச் சென்று பிள்ளை உலகாரியனையும் அவர் திருத்தம்பியார் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனாரையும் அவர்கள் ஸம்ப்ரதாயத்திற்காக ஆற்றிய கைங்கர்யங்களை எண்ணி கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்.
  • திருவரங்கத்திலே சிலகாலம் கழித்துக்கொண்டு எழுந்தருளி இருந்த இவரை, நம்பெருமாள் திருவரங்கம் திருப்பதியை இருப்பாக கொள்ளும்படிக்கும் ஆழமான சம்பிரதாய அர்த்தங்களை அடியார்களுக்கு அளித்தருளும் படியும் நியமிக்க மிக்க மகிழ்ந்த அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார், துலுக்கர்கள் படை எடுப்பால் தொலைந்த கிரந்தங்களைச் சேகரிக்க துவங்குகிறார் .
  • உத்தம நம்பியின் கைங்கர்யங்களிலே இருக்கும் குறைகளை இவரிடத்தில் விண்ணப்பம் செய்த பொன்னடிக்கால் ஜீயர் ஸ்வாமியை, உத்தம நம்பியை திருத்திப் பணிக்கொள்ளுமாறு நியமனம் செய்கிறார்.
  • திருவேங்கடத்திற்கு (திருமலை திருப்பதி) மங்களாசாசனம் செய்ய திருவுள்ளம் கொண்ட இவர், பொன்னடிக்கால் ஜீயரோடு திருவேங்கட யாத்திரை மேற்கொள்கிறார். செல்லும் வழியிலே திருக்கோவலூர் மற்றும் திருக்கடிகை (சோழசிம்மபுரம்/சோளிங்கர்) கை தொழுகிறார். திருமலையிலே, எம்பெருமானாரால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட திருவேங்கடம் கோயில் பெரிய கேள்வி அப்பன் ஜீயர் ஸ்வாமி ஒரு கனவு காண்கிறார். அந்த கனவிலே ஒரு க்ருஹஸ்தர் பெரிய பெருமாளை போன்று திருமலை அளவுக்கு நீண்டு படுத்துக்கொண்டு இருக்க அவரது திருவடிவாரத்தில் ஒரு சந்நியாசி இருந்து பணிவிடை செய்து கொண்டிருக்கிறார். அந்தக் கனவிலே இவர்கள் யாரென்று ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை வினவ, கிடப்பவர் ஈட்டுப் பெருக்கரான அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் என்றும் அவர் திருவடிகளில் இருப்பவர் அவரது ப்ராண சுக்ருதான (மூச்சுக்காற்று) பொன்னடிக்கால் ஜீயர் என்றும் தெரிவித்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து திருவேங்கடம் கோயில் பெரிய கேள்வி அப்பன் ஜீயர் சுவாமி தானும் கண் விழித்துக்கொண்டு இவ்விருவரும் விரைவில் அப்பனுக்குப் பல்லாண்டு பாட வரவிருப்பதை அறிந்து, வரவேற்பதற்குத் தக்க சிறப்பான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் தானும் முறையே திருமலை ஆழ்வார் (திருவேங்கடமாமலை), கோவிந்தராஜன் மற்றும் ந்ருசிம்ஹனைத் தொழுது திருவேங்கடம் வந்தடைந்தார். திருவேங்கடம் கோயில் பெரிய கேள்வி அப்பன் ஜீயர் இவ்விருவரையும் திருவேங்கடமுடையானிடம் அழைத்துச் செல்ல, இவர்களைக் கண்டு போர உகந்த திருவேங்கடமுடையான் தீர்த்தம் ஸ்ரீ சடகோபம் மற்றும் பிரசாதங்களை தந்தருளினார். இதனை பெற்றுக் கொண்டு அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் , திருவேங்கடமுடையானிடம் பிரியா விடை பெற்று கிளம்பினார்.
  • இவர் காஞ்சிக்கு எழுந்தருளி, தேவப்பெருமாளை மங்களாசாஸனம் செய்தார். தேவப்பெருமாள் இவரை எம்பெருமானார் என்று கொண்டாடி பிரசாதம் ஸ்ரீ சடகோபம் உள்ளிட்டவைகளை தருகிறார்

மணவாளமுனிப்பரன் – காஞ்சிபுரம்

  • பின்னர் ஸ்ரீபெரும்புதூர் சென்று எம்பெருமானாரின் வடிவழகில் மூழ்கி எம்பெருமானாருக்கு மங்களாசாஸனம் செய்கிறார்.
  • காஞ்சிக்குத் திரும்பிய இவர், கிடாம்பி ஆச்சான் திருவம்சத்தில் தோன்றியவரான கிடாம்பி நாயனாரை அடைந்து ஸ்ரீ பாஷ்யம் காலக்ஷேபம் கேட்கத் துவங்குகிறார். இந்த வேளையிலே இவரை சிலர் தர்க்க வாதத்துக்கு அழைக்க, ஆசார்யன் தன்னை பகவத் விஷயத்தில் மட்டும் ஈடுபடச் சொன்னதைச் சுட்டிக் காட்டி , மறுத்துவிடுகிறார். பின் , சில நலன் விரும்பிகள் பணிக்க, வாதம் செய்து வாதிகளுக்கு தக்க விளக்கங்களைக் கொடுக்க, அவர்களும் இவரின் மேன்மை கண்டு கொண்டாடிச் செல்கிறார்கள்.
  • இவரது புத்திக் கூர்மையைக் கண்டு வியந்த கிடாம்பி நாயனார் இவரை, இவரின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தை காட்டும் படி பணிக்க, ஆசார்யன் சொல் கேட்டு நடக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டமையால் தனது ஆதிசேஷ ஸ்வரூபத்தை வெளிக்காட்டுகிறார். இதனைக் கண்டு கிடாம்பி நாயனார் தானும் பரவசித்து இவர் பால் மேலும் பரிவு காட்டத் துவங்குகிறார். ஸ்ரீ பாஷ்ய காலக்ஷேபங்களை நன்கு கேட்டறிந்த அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் ஆசார்யனிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு திருவரங்கத்திற்குத் திரும்புகிறார்.
  • திருவரங்கம் திரும்பிய அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனாரை கண்டு திருவுள்ளம் பூரித்த அரங்கன், இவரைத் திருவரங்கத்திலேயே இனி எழுந்தருளி இருக்கும் படியும், இனி மேலும் யாத்திரைகளை மேற்கொள்ள வேண்டாம் என்றும் நியமித்தார்.
  • இந்தத் தருவாயில், இவரின் சில உறவினர்கள் சில ஆசௌசங்களை இவரிடம் தெரிவிக்க, இவைகள் காலக்ஷேப கைங்கர்யங்களுக்கு இடையூறுகளாக இருந்தமையால், ஆழ்வார்திருநகரியில் இவருடன் திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் திருவடிகளில் சத் விஷயம் பயின்றவரான சடகோப யதியிடம் சன்யாசம் பெற்றுக்கொள்கிறார். பிறகு இதை பெரிய பெருமாளிடம் தெரிவிக்க, பெரிய பெருமாள் பிற்காலத்தில் தனது ஆசார்யன் திருநாமத்தையே தான் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையினால், அழகிய மணவாள முனி என்ற திருநாமத்தையே இவருக்குச் சாற்றி, காலக்ஷேபம் சாதித்துக் கொண்டு தங்குவதற்கு பல்லவராயன் மடத்தையும் அளித்தருளினார். உத்தம நம்பி தலைமையில் அணைத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களும் பல்லவராயன் மடத்திற்கு எழுந்தருளி “மணவாள மாமுனியே இன்னுமொரு நூற்றண்டிரும்” என்று இவருக்குப் பல்லாண்டு பாடினர் .
  • பொன்னடிக்கால் ஜீயர் சுவாமி தலைமையில் சீடர்கள் மடத்தை புதுப்பிக்க, பிள்ளை உலகாரியன் திருமாளிகையிலிருந்து மண் கொணரப்பட்டுத் திருமலை ஆழ்வார் என்ற ஒரு அழகான மண்டபம் கட்டப் படுகிறது. அல்லும் நன் பகலும் இந்த மண்டபத்தில் எழுந்தருளி இருந்து மணவாள மாமுனிகள் தானும் ஈடு, மற்ற ப்ரபந்தங்களின் உரைகள், எம்பெருமானாரின் வைபவம், ஸ்ரீ வசன பூஷண திவ்ய சாஸ்திரம் உள்ளிட்டவைகளைச் சீடர்களுக்கும் அபிமானிகளுக்கும் காலக்ஷேபம் செய்து காலத்தைக் கழிக்கிறார்.
  • இவரது வைபவங்கள் காட்டுத்தீ எனப் பரவ, பலர் இவரது திருவடிகளை வந்தடைகின்றனர் . திருமஞ்சனம் அப்பா , அவரின் திருகுமாரத்தியான ஆய்ச்சி, பட்டர்பிரான் ஜீயர் போன்றோர் இவரின் சீடர்கள் ஆகிறார்கள்.
  • திருவரங்கத்திற்கு அருகாமையில் உள்ள வள்ளுவ ராஜேந்திரம் என்னும் ஊரிலிருந்து சிங்கரையர் என்னும் ஒரு ஸ்வாமி பெரிய ஜீயரான மணவாள மாமுனிகளின் மடத்திற்கு தனது நிலங்களில் விளைந்த காய்களை சமர்ப்பிக்க, இதனால் திருவுள்ளம் உகந்த பெரிய பெருமாள் தானும் சிங்கரையர் கனவில் வந்து தோன்றி மணவாள மாமுனிகள் தனது திருவனந்தாழ்வானே அன்றி வேறாரும் அல்லர் என்பதை உணர்த்தினார். பெரிய பெருமாள் திருவுள்ளப்படி பெரிய ஜீயரைத் தஞ்சமாகப் புக சிங்கரையர் திருவரங்கம் சென்றடைந்து கோயில் கந்தாடை அண்ணன் திருமாளிகையில் தங்கி அவரிடம் இவற்றை தெரிவித்தார். இதையே நினைத்துக் கொண்டு திருக்கண்வளர்ந்த கோயில் அண்ணன் கனவிலே எம்பெருமானார் முதலியாண்டானோடே தோன்றி, தாமே மணவாள மாமுனிகள் என்று உணர்த்தி மேலும் அண்ணனையும் உத்தம நம்பியையும் செல்வ மணவாள மாமுனிகளிடம் தஞ்சம் புக உத்தரவிட்டார். கனவிலிருந்து விழித்த கோயில் கந்தாடை அண்ணன் தானும் தமது பரிவாரத்துடன் , பொன்னடிக்கால் ஜீயர் புருஷகாரத்தோடு (பரிந்துரை) மணவாள மாமுனிகளின் திருவடிகளை அடைய , மணவாள மாமுனிகள் தானும் போர உகந்து இவர்களை ஏற்று பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்துவைக்கிறார்.
  • ஆய்ச்சியாரின் திருமகனாரான அப்பாய்ச்சியாரண்ணா மணவாள மாமுனிகளை ஆச்ரயிக்க வேண்டும் என்று திருவுள்ளம் கொள்ள, மணவாள மாமுனிகள் தனது ப்ராண ஸுஹ்ருதான பொன்னடிக்கால் ஜீயரை தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்த்தி தனது திருவாழி திருச்சங்குகளையும் அளித்து அப்பாய்ச்சியாரண்ணாவிற்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்விக்கச் சொன்னார். முதலில் மறுக்க முற்பட்டாலும் ஆசார்யன் திருவுள்ளத்தை ஏற்றாக வேண்டியபடியால் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் தானும் அப்பாய்ச்சியாரண்ணாவிற்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்கிறார்.
  • மணவாள மாமுனிகளின் பூர்வாச்ரம திருகுமாரரான எம்மையன் இராமானுசன் ஆழ்வார் திருநகரியில் அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் (மணவாள மாமுனிகள் பால் இவர் கொண்ட ஈடுபாட்டினால் பின்னாட்களில் ஜீயர் நாயனார் என்று வழங்கப்படுகிறார்) மற்றும் பெரியாழ்வார் அய்யன் என்னும் இரண்டு திருகுமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தார்.
  • நம்மாழ்வாருக்கு மங்களாசாசனம் செய்யத் திருவுளம் கொண்ட பெரிய ஜீயர் , பெரிய பெருமாளின் உத்தரவு பெற்றுக் கொண்டு தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையை அடைந்து தனது நித்ய கர்மங்களைச் செய்து பின்னர் முறையே பவிஷ்யதாசார்யனையும், திருவாய்மொழிப் பிள்ளையையும் மற்றும் அவரது திருவாராதனப் பெருமாளான இமையோர் தலைவனையும் , நம்மாழ்வாரையும் பொலிந்து நின்ற பிரானையும் மங்களாசாஸனம் செய்தார்.
  • பின்னர் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தின் ஒரு சூர்ணிகையில் சந்தேகம் ஏற்பட அதற்குத் தெளிவு வேண்டி, மணவாள மாமுனிகள்  திருவாய்மொழிப் பிள்ளையுடன் பயின்ற திருநாராயணபுரத்து ஆயியை காண புறப்படுகிறார். இந்நிலையில் இவரைக் காண திருவுள்ளம் கொண்ட ஆயி திருநாராயணபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டுவர இருவரும் ஆழ்வார்திருநகரியின் எல்லையில் சந்திக்கின்றனர். ஆயியை கண்டதும் இவர் ஒரு தனியன் சாதித்து அவரை கொண்டாட அவரோ இவரை எம்பெருமானாரோ அல்ல காரிமாறனோ அல்ல பொலிந்து நின்ற பிரானோ என்று பாடி பரவசித்தார் . சிலகாலம் கழித்து ஆயி திருநாராயணபுரத்திற்கு மீள பெரிய ஜீயர் தானும் ஆழ்வார்திருநகரியில் எழுந்தருளி இருந்தார்.
  • இதனிடையே மணவாள மாமுனிகளின் பெருமையைக் கண்டு பொறாமை கொண்ட சிலர் இவரது மடத்திற்குத் தீ வைக்க, ஒரு பாம்பின் உருக்கொண்டு மடத்தை விட்டு வெளியேறி ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நடுவே நின்று கொண்டு நடப்பதைக் கண்டார் பெரிய ஜீயர். இதனை அறிந்து குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்க முயன்ற அரசனைக் தடுத்து தன்பால் குற்றம் செய்தவர்களைக் காத்தருளினார் மாமுனிகள். இவ்வாறாக இவரின் பெரும் கருணையை உணர்ந்த அவர்களும் தமது குற்றத்தை உணர்ந்து, பெரிய ஜீயர் திருவடிகளைத் தஞ்சம் அடைந்தார்கள். லோக குருவான பெரிய ஜீயரின் வைபவங்களை கண்டு உருகிய அரசனும் பெரிய ஜீயரிடத்தில் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்து ஆழவார் ஆதிநாதன் சந்நிதிக்கும் திருக்குறுங்குடி சந்நிதிகளுக்கும் பல தொண்டுகளை ஜீயர் திருவுள்ள இசைவிற்குச் செய்தார் .
  • மாமுனிகள் திருவரங்கம் திருப்பதிக்குத் திரும்பி மீண்டும் தனது கைங்கர்யங்களைத் தொடர்ந்தார். இந்நிலையில் எறும்பி என்னும் கிராமத்திலிருந்து எறும்பியப்பா என்னுமவர் கோயில் கந்தாடை அண்ணனுடன் வந்து பெரிய ஜீயரைச் சேவித்துப் பின் ததியாராதனையில் பிரசாதம் பெற்றுக் கொள்ளாது தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பி விட்டார். இதனால் எறும்பியப்பாவின் திருவாராதன பெருமாளான சக்கரவர்த்தித் திருமகனார் இவர் திருவாராதனம் செய்ய முயலுகையில் திருக்காப்பை நீக்காமலேயே இருந்து விட்டார். பின்னர் பெருமாள் எறும்பியப்பாவிடம் தனது இளையபெருமாளான செல்வ மணவாள மாமுனிகளிடம் எறும்பியப்பா அபசாரபட்டதாகவும், பெரிய ஜீயரிடத்தில் பிரசாதம் பெற்றாலே அன்றித் தான் திருக்காப்பை நீக்கப் போவதில்லை என்றும் சாதிக்க, திருவரங்கம் விரைந்த எறும்பியப்பா கோயில் கந்தாடை அண்ணன் புருஷகாரத்துடன் பெரிய ஜீயரைத் தஞ்சம் அடைந்தார். பின்னர் எறும்பிக்கு மீண்ட எறும்பியப்பாவிற்கு தனது கோயிலாழ்வாரின் திருக்காப்பை நீக்கி எம்பெருமான் அருள் புரிந்தார். பின்னர் திருவரங்கத்தில் பெரிய ஜீயரிடம் இருந்த இவர்க்கு, தனது தகப்பனாரின் அழைப்பின் பெயரில் மாமுனிகள் இவர்க்கு எறும்பிக்கு விடை கொடுக்க, ஆசார்யனை பிரிந்த துயர் தாளாது பூர்வ தினசர்யை உத்தர தினசர்யை என்று மணவாள மாமுனிகளின் அன்றாடச் செயல்களை அனுபவிக்கும் இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்ட ப்ரபந்தத்தை இவர் அனுகிரஹித்தார்.
  • இளம் வயதிலேயே பாண்டித்ய பேரறிவாற்றலை வெளிப்படுத்திய கந்தாடை நாயனை ஜீயர் தானும் பாராட்டினார் .
  • அப்பிள்ளை மற்றும் அப்பிள்ளார் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் புருஷகாரத்தோடே பெரிய ஜீயர் திருவடிகளை தஞ்சம் அடைந்தனர்.
  • ஒருநாள், திருவரங்கத்தில் கைங்கர்யங்களில் முக்கியமான பங்கு வகித்துப் பெரிய பெருமாளிடம் திருவாலவட்டம் வீசித் தொண்டாற்றிவந்த உத்தம நம்பி , மணவாள மாமுனிகள் திருவரங்கன் மங்களாசாஸனத்திற்கு வந்த வேளையிலே அவரை விரைவாகக் கிளம்பச் சொல்ல மணவாள மாமுனிகளும் அவ்வாறே செய்தார். இதனைத் தொடர்ந்து உத்தம நம்பி சற்றே கண் அயர்ந்த வேளையிலே பெரிய பெருமாள் தானும் அவரது கனவில் தோன்றி தனது திருவனந்தாழ்வானும் மணவாள மாமுனிகளும் வேறல்ல என்பதை உணர்த்தத் தான் செய்த அபச்சாரத்தை பொருத்தருளும்படி பெரிய ஜீயர் மடத்திற்கு விரைந்து பெரிய ஜீயரை பிரார்த்திக்கலானார் உத்தம நம்பி. அன்று தொட்டுப் பேரன்போடு பெரிய ஜீயர் திருவடிவாரங்களில் தொண்டாற்றி வந்தார் உத்தம நம்பி.
  • சடகோபக் கொற்றி என்னும் அம்மையார் ஆய்ச்சியாரிடம் அருளிச் செயல்களைக் கற்றுக் கொண்டு வந்தார். ஒரு பகல் பொழுதில் மணவாள மாமுனிகள் எழுந்தருளியிருந்த அறையின் சாவி துவாரம் வழியாக உள்ளே பார்க்க முயன்ற சடகோபக் கொற்றி , மணவாள மாமுனிகள் தனது ஆதிசேஷ ஸ்வரூபத்துடன் உள்ளே இருப்பதைக் கண்டு திகைத்தார். வெளியிலே கேட்ட சத்தத்தைத் தொடர்ந்து காரணத்தை விசாரித்த மணவாள மாமுனிகளிடம் தான் கண்டதை அம்மையார் கூற, புன்முறுவலுடன் கண்டதை ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ளும்படி பெரிய ஜீயர் அறிவுறுத்தினார்.
  • ரஹஸ்ய கிரந்தங்களுக்கு உரை எழுதத் திருவுள்ளம் கொண்ட மணவாள மாமுனிகள் முமுக்ஷுப்படி, தத்வ த்ரயம் மற்றும் ஸ்ரீ வசனபூஷணத்திற்கு வேதம், வேதாந்தம், புராணங்கள், அருளிச் செயல் போன்றவைகளைக் கொண்டு பரக்க உரை எழுதினார். இவற்றைத் தொடர்ந்து இராமானுச நூற்றந்தாதி, ஞான சாரம் மற்றும் ஆசார்யனேயே அனைத்துமாய் உணர்த்தக்கூடிய ப்ரமேய சாரம் உள்ளிட்டவைகளுக்கு உரை அருளிச்செயதார் .
  • திருவாய்மொழியின் சொற்களையும் பொருளையும் தொகுத்துச் சுருங்க அளிக்கும்படிக்குச் சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பெரிய ஜீயரை ப்ரார்த்திக்கத் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி என்னும் வெண்பா அமைப்பிலுள்ள நூறு பாசுரங்களை சாதித்தார். வெண்பா என்பது கற்க எளிமையாக இருப்பினும் அமைக்கக் கடினமான ஒன்று. அதிலும் இந்தத் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியில் ஒரு பதிகத்தின் முதல் மற்றும் இறுதிச் சொற்களே பாசுரத்தின் முதல் மற்றும் இறுதிச் சொற்களாய் வைத்து, முதல் இரண்டு வரிகளில் பதிகத்தின் பொருளையும் அடுத்த இரண்டு வரிகளில் நம்மாழ்வார் விஷயமான கொண்டாட்டத்தையும் வைத்து அமைத்துள்ளார்.
  • பூர்வர்கள் சாதித்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் பதிவிட்டுச் சாதிக்கும் படி சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ப்ரார்த்திக்க, மாமுனிகள் தானும் ஆழ்வார்கள் திருநக்ஷத்ரம் மற்றும் திருவவதார ஸ்தலங்கள், திருவாய்மொழியின் ஏற்றம், திருவாய்மொழி வ்யாக்யானங்களின் ஏற்றம், அவைகளைச் சாதித்தவர்களின் விவரங்கள், பிள்ளை உலகாரியனின் திருவவதாரம் மற்றும் ஏற்றம், சீர் வசனபூஷணத்தின் ஏற்றம் , ஆசார்யனுக்கு ஆற்றும் தொண்டின் ஏற்றம் போன்றவற்றை எடுத்துரைக்கக் கூடிய ப்ரபந்தமான உபதேச ரத்தின மாலையைச் சாதித்தார்.
  • மாயவாதிகள் சிலர் இவரை வாதத்திற்கு அழைக்க, வாதம் செய்வதில்லை என்ற தனது கோட்பாட்டில் இருந்து கொண்டு அந்த அழைப்பை மறுத்து தனது சீடரான வேடலைப்பையை வாதத்திற்கு அனுப்பி வெற்றி பெறச் செயதார் . ஆயினும் அதனைத் தொடர்ந்து வேடலைப்பை தனது ஊருக்கு விடைபெற்றுக் கொண்டார்.
  • இதனிடையே காஞ்சிபுரத்திலிருந்து பெரும் வித்வானான பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணா திருவேங்கடமுடையான் மீது தான் கொண்ட பெரும் அன்பினால் தனது தேவிகளோடே அப்பன் பொன் மலையை வந்து அடைந்து திருமலையிலே தீர்த்தம் சுமந்து கைங்கர்யம் செய்து வந்தார். இவ்வாறிருக்க திருவரங்கத்திலிருந்து ஒரு அடியார் திருவேங்கடம் வந்தடைந்து பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணாவைச் சந்தித்து, இவர் அப்பனுக்கு தீர்த்தம் எழுந்தருளப்பண்ணும் வேளையிலே திருவரங்கத்தில் நடக்கும் விசேஷங்களைக் கேட்க , மணவாள மாமுனிகள் எழுந்தருளியிருந்து காலக்ஷேபம் சாதிக்கும் வைபவத்தை விரிவாகக் கூறுகிறார். மணவாள மாமுனிகளின் வைபவத்தைக் கேட்டு மெய்மறந்து தீர்த்தம் கொண்டு வரும் வேளையிலே காலதாமதம் ஆக தீர்த்தப் பரிமளம் சேர்ப்பதற்கு முன்னராகவே தீர்த்தம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு விடுகிறது. பரிமளமின்றி தீர்த்தம் கொண்டு செல்லப்பட்டதை உணர்ந்து பரிமளங்களை எடுத்துக் கொண்டு சந்நிதிக்கு விரைந்த வேளையிலே அப்பன் தானும் என்றைக்கும் இல்லாது இன்று தீர்த்தம் நன்றாகவே மணந்தது என்று திருவாய்மலர்ந்தருள, இதனால் பெரிய ஜீயர் வைபவத்தை உணர்ந்த அண்ணா தானும் அப்பனிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு பெரிய ஜீயரை அடைய பெரிய கோயில் சென்றார். பெரிய ஜீயர் மடத்தில் பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணா நுழையும் வேளையிலே, பெரிய ஜீயர் திருவாய்மொழியில் “ஒன்றும் தேவும்” பதிக்கத்திற்குக் காலக்ஷேபம் அருளிக் கொண்டிருக்க , பெரிய ஜீயர் அனைத்து சாஸ்த்ரார்த்தங்களைக் கொண்டு விளக்குவதைக் கண்டு அண்ணா ப்ரமிக்கலானார் . இதனைத் தொடர்ந்து 3 வது பாசுரத்தின் அர்த்தம் பெற வேண்டுமானால் அதற்கு ஓராண் வழி ஆசார்ய சம்பந்தம் மூலமாக ஆழ்வார் சம்பந்தம் வேண்டும் என்று காலக்ஷேபத்தை நிறுத்தி விடுகிறார் மணவாள மாமுனிகள். இதனைத் தொடர்ந்து அண்ணா பெரிய பெருமாளை மங்களாசாஸனம் செய்யச் சென்ற வேளையிலே அர்ச்சக முகமாய் பெரிய பெருமாள் அண்ணாவை மணவாள மாமுனிகளை ஆச்ரயிக்கும் படி நியமிக்க அவ்வாறே பொன்னடிக்கால் ஜீயர் புருஷகாரத்தோடே ஆச்ரயித்து மணவாள மாமுனிகளோடே சில காலம் திருவரங்கம் திருப்பதியில் அண்ணா எழுந்தருளியிருந்தார்.
  • மீண்டும் மணவாள மாமுனிகள் திருவேங்கடத்தானுக்குப் பல்லாண்டு பாட யாத்திரை மேற்கொண்டார். திருவேங்கடம் அடையும் வழியிலே காஞ்சிபுரம் சென்று தேவப் பெருமாளுக்குப் பல்லாண்டு பாடிப் பின் சில காலங்கள் அங்கேயே எழுந்தருளி இருந்து அடியார்களைத் திருத்தி பணிகொண்டார். பின் அப்பாச்சியாரண்ணாவைத் தன் பிரதிநிதியாய் காஞ்சியிலே எழுந்தருளியிருந்து அடியார்களைத் திருத்திப் பணிகொள்ள நியமித்தார். பிறகு திருக்கடிகை, எறும்பி, திருப்புட்குழி வழியாகத் திருவேங்கடத்தை வந்தடைந்தார் .
  • திருவேங்கடமுடையானை மங்களாசாஸனம் செய்துவிட்டு பின்னர் எம்பெருமானாரால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட திருவேங்கடம் கோயில் பெரிய கேள்வி அப்பன் ஜீயருக்கு துணையாய் திருவேங்கடம் கோயில் சிறிய கேள்வி அப்பன் எனும் ஒரு ஜீயர் ஸ்வாமியை நியமித்தார், பிறகு திருவேங்கடத்திலிருந்து திருஎவ்வுளூர் சென்று வீரராகவனையும், திருவல்லிக்கேணி சென்று வேங்கட கிருஷ்ணனையும் மற்ற எம்பெருமான்களையும் மங்களாசாஸனம் செய்தார் . பின்னர் மதுராந்தகத்திலே பெரிய நம்பிகள் இளையாழ்வார்க்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்த இடத்தைச் சேவித்துத் திருவாலி-திருநகரியைச் சென்றடைந்தார். அங்கே மங்கைவேந்தனான திருமங்கை ஆழ்வாரின் வடிவழகில் மயங்கி ஆழவார்க்கு வடிவழகு பாசுரம் சமர்ப்பித்து அங்கிருந்த எம்பெருமான்களுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்தார். பின் திருக்கண்ணபுரம் சென்று சர்வாங்க சுந்தரனான அவ்வூர் எம்பெருமானைக் கைதொழுது அங்கு மங்கைவேந்தனுக்கு ஒரு சந்நிதியை அமைத்துவிட்டுத் திருவரங்கத்திற்கு திரும்பினார்.
  • தாம் முன்னரே பணித்த படிக்கு அப்பாச்சியார் அண்ணாவைக் காஞ்சிபுரம் செல்லப் பணிக்க , தனது பிரிவால் துன்புறுதலை உணர்ந்து மணவாள மாமுனிகள், தனது சொம்பு ராமானுஜத்தைக் கொண்டு தனது இரண்டு திருமேனிகளை செய்து அதில் ஒன்றை அப்பாச்சியார் அண்ணாவிடமும் ஒன்றைப் பொன்னடிக்கால் ஜீயரிடம் கொடுத்தருளினார். இந்தத் திருமேனிகளை இன்றளவும் சிங்கபெருமாள் கோயில் முதலியாண்டான் திருமாளிகையிலும், நாங்குநேரி வானமாமலை மடத்திலும் நாம் சேவிக்கலாம். மேலும் தனது பெருமாளான “என்னைத் தீமனம் கெடுத்தாய்” – அவரையும் அப்பாச்சியார் அண்ணாவிற்கு அருளினார். இந்த எம்பெருமானையும் நாம் சிங்கப்பெருமாள் கோயிலிலே இன்றளவும் சேவிக்கலாம் .
  • மணவாள மாமுனிகள் பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணாவை ஸ்ரீ பாஷ்ய ஆசார்யனாகவும், கோயில் கந்தாடை அண்ணன் மற்றும் சுத்த சத்வம் அண்ணனை பகவத் விஷய ஆசார்யனாகவும் நியமித்தார். மேலும் கந்தாடை நாயனை ஈடு 36000படிக்கு அரும்பதம் சாதிக்குமாறு நியமித்தார்.
  • மணவாள மாமுனிகளிடமிருந்து திருவாய்மொழியின் விசேஷ அர்த்தங்களைத் தான் எவ்வித இடையூறுகளும் இன்றிக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஏக்கமும் , மணவாள மாமுனிகளைத் தனக்கு ஆசார்யனாகப் பெற வேண்டும் என்ற திருவுள்ளமும் பெரிய பெருமாளுக்கு ஏற்பட, ஒரு பவித்ரோத்சவ சாற்றுமறை நன்னாளிலே, மங்களாசாஸனம் செய்யத் திருப்பவித்ரோத்சவ மண்டபத்திற்கு எழுந்தருளிய மணவாள மாமுனிகளை அங்கே எழுதருளியிருந்த நம்பெருமாள் அனைத்து கைங்கர்யபரர்கள் , ஜீயர் ஸ்வாமிகள் போன்றோர் முன்னிலையில் , ஈடு 36000த்தின் வ்யாக்யானங்களைக் கொண்டு நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியின் அர்த்தங்களைத் தனக்குக் காலக்ஷேபம் செய்ய வேண்டும் என்று நியமித்தார். இந்தக் காலக்ஷேபம் எந்த விதமான இடையூறுகளும் இடைஞ்சல்களும் இன்றி நடக்கவேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டார். இதனை மணவாள மாமுனிகள் பெருமிதத்தோடும் , இப்பணிக்குத் தன்னைப் பெரிய பெருமாள் தேர்ந்தெடுத்ததை மிக நைச்யத்தோடும் (தன்னடக்கத்தோடும்) ஏற்று மகிழ்ந்தார்.
  • இதனைத் தொடர்ந்து ,அடுத்த நாள் மணவாளமாமுனிகள் பெரிய பெருமாள் சந்நிதி துவாரபாலகர்களுக்கு வெளியில் அமைந்த பெரிய திருமண்டபத்திற்கு எழுந்தருளுகையில், நம்பெருமாள் தனது தேவிமார்களோடும், சேனை முதல்வரோடும், கருடனோடும், திருவானந்தாழ்வானோடும் மற்றுமான ஆழ்வார் ஆசார்யர்கள் பரிவாரங்களோடும் காத்துக் கொண்டிருந்தார். இதனைக் கண்டு நெகிழ்ந்த பெரிய ஜீயர் காலக்ஷேபத்தை ஈடு 36000 படி வ்யாக்யானத்தை 6000 படி , 9000 படி , 24000 படி, 12000 படி உள்ளிட்ட மற்ற வ்யாக்யானங்களோடு துவங்குகிறார். பாசுரங்களுக்குப் பதபதார்த்தம் (சொல்) இது என்றும், ச்ருதி, ஸ்ரீபாஷ்யம், ச்ருதப்ரகாசிகை, ஸ்ரீ கீதாபாஷ்யம், ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ரம், ஸ்ரீ ராமாயணம், ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் போன்றவைகளின் அடிப்படையில் அர்த்தம் இது என்றும் மிக விசதமாக நெய்யிடை நல்லதோர் சோறாய் சமைத்து சுமார் 10 மாத காலம் சாதித்து வந்தார். இறுதியிலே சாற்றுமறைக்கான தினம் ஆனி திருமூலத்தன்று அமைகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து நம்பெருமாள் அரங்கநாயகம் என்ற சிறு பிள்ளையின் வடிவில், மண்டபத்தில் உள்ளோர் தடுத்தும், பெரிய ஜீயர் திருமுன்பே வந்து தோன்றி “ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம் ” என்று சாதித்து மேலும் சாதிக்குமாறு கேட்க “தீபக்த்யாதி குணார்ணவம்” என்றும் மேலும் சாதிக்கப் பணிக்கும் பொழுது “யதீந்திர ப்ரவணம் வந்தே ரம்யஜாமாதரம் முனிம் ” என்று முடித்து ஓடி சென்றுவிட்டார். இந்த தனியன் ச்லோகத்தை ஓலைப்படுத்தி அச்சிறுவனை மீண்டும் வாசிக்கக் கூறுகையில், அச்சிறுவனால் அதைப் படிக்க இயலாமையைக் கண்டு அனைவரும் முன்னர் வந்த சிறுவன் நம்பெருமாளே அன்றி சாதாரண பாலகன் அல்லன் என்று உணர்ந்தனர். நம்பெருமாள் இவ்வாறாக ஆசார்யனுக்குத் தனியன் சமர்பித்ததனைத் தொடர்ந்து அந்தத் தனியனை பட்டோலைப் படுத்தி பெரிய பெருமாள் திருமுன்பே சமர்ப்பிக்கையிலே, எம்பெருமான் அனைத்து திவ்யதேச விலக்ஷணர்களினாலும் அருளிச்செயல் துவங்குவதற்கு முன்னரும் அருளிச்செயல் சாதித்த பின்னரும் இந்தத் தனியன் அனுசந்திக்க படவேண்டியது என்று நியமிக்க சேனை முதல்வரிடமிருந்து அனைத்து திவ்ய தேச விலக்ஷணர்களுக்கும் ஸ்ரீமுகம் அனுப்பப்பட்டது . இந்த வேளையிலே , ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களின் ஆணைக்கிணங்க மணவாள மாமுனிகளைக் கொண்டாடும் ஒரு வாழி திருநாமத்தை அப்பிள்ளை சாதித்தார். மணவாள மாமுனிகளின் ஒப்பற்ற இந்த வைபவம் காட்டு தீ போல் அனைத்து திக்குகளிலும் பரந்தது .

  • மணவாள மாமுனிகளின் பெருமைகளை நமக்கு உணர்த்தும் வகையில் திருவேங்கடமுடையான், திருமாலிரும்சோலை அழகர் மற்றும் பத்ரீ நாராயணன் தானும் இந்தத் தனியனை வெளியிட்டு இதனை அனுசந்திக்க நியமிக்கிறார்கள்.
  • மணவாள மாமுனிகளின் திருவுள்ளத்தில் வட நாட்டு திவ்யதேசங்களின் நினைவு வர, இவரின் சார்பில் இவரது சிஷ்யர்கள் யாத்திரையை மேற்கொள்கின்றனர்.
  • தனது திவ்ய பாதுகைகளை மணவாள மாமுனிகள் எறும்பியப்பாவிற்கு தந்து அருளுகிறார்.
  • பின்னர் தனது திருவாராதன பெருமாளான அரங்கநகரப்பனைப் பொன்னடிக்கால் ஜீயரிடம் அளித்து, வானமாமலையில் ஒரு மடத்தை நிறுவி அங்கே தெய்வநாயகனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்து வருமாறு பணிக்கிறார்.
  • மணவாளமாமுனிகள் பாண்டியநாட்டு யாத்திரையை மேற்கொள்கிறார் இம்முறை அவ்வூர்களை ஆண்டு வந்த சிற்றரசனான மஹாபலி வாணநாத ராயன் இவரைத் தஞ்சம் அடைந்து , பெரிய ஜீயரின் திருவுள்ளப்படிப் பல திவ்யதேச கைங்கர்யங்களைச் செவ்வனே செய்து வருகிறான்.
  • மதுரைக்கு செல்லும் வழியிலே ஒரு புளியமரத்தின் அடியில் தங்கி ஒய்வு எடுக்கிறார். பின் மணவாள மாமுனிகள் புறப்படும் வேளையிலே அடியார்கள் வேண்ட, அதை உகந்து தானும் அம்மரத்தை தொட்டு அதற்குப் பெரிய வீடளிக்கிறார். பின் எம்பெருமான்களுக்கு பல்லாண்டு பாடிவிட்டு திருவரங்கம் மீளுகிறார்.
  • தன் சீடர்கள் மூலமாக பல கைங்கர்யங்களைத் தானும் செய்து முடிக்கிறார். மேலும் திருமாலிரும்சோலை அழகருக்குக் கைங்கர்யம் செய்ய ஒரு ஜீயரை நியமித்து அங்கு அனுப்பிவைக்கிறார்.
  • பெரியவாச்சான் பிள்ளை, அருளிச் செயலுக்குச் செய்த வ்யாக்யானங்களிலிருந்து பெரியாழ்வார் திருமொழியின் சில பகுதிகள் காணாமல் போக, அவற்றுக்குச் சரியாகத் தொலைந்த வார்த்தைகள் வரை வ்யாக்யானம் செய்து அருளுகிறார்.
  • நாளடைவில் மணவாள மாமுனிகள் நோவு சாற்றிக்கொள்கிறார் (உடல் நலம் குன்றி விடுகிறது) ஆயினும் எழுதிக் கொண்டு வருகிறார். ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திற்கு உரை எழுதுகையில் தன்னை மிகவும் வருத்திக் கொண்டு எழுதுகிறார். இவ்வாறு தன்னை வருத்திக் கொள்வதற்குக் காரணம் என்ன என்று சிஷ்யர்கள் வினவியதற்கு, இதனை வரும் சந்ததியினர் அறிவதற்காகத் தாம் மேற்கொள்வதாகச் சாதித்தார்.
  • மணவாளமாமுனிகளுக்கு தனது திருமேனியை விடுத்து திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளவேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கிநிற்க , எம்பெருமானாரிடம் தன்னை சேர்த்துக் கொள்ளும்படி ப்ரார்த்தித்து உருகி ஆர்த்தி ப்ரபந்தத்தை அருளிச் செயதார். ஏராரும் எதிராசனாக உதித்திருந்தும் இதனைச் செய்ததற்குக் காரணம் இவ்வாறே தான் நாம் அனைவரும் கேட்கவேண்டும் என்பதை நமக்கு உணர்த்தும் பொருட்டேயாம்.
  • இறுதியில் லீலா விபூதியை விட்டு புறப்படத் தான் திருவுள்ளம் பூண்டார் பெரிய ஜீயர். ஓர் முறை அருளிச் செயல்களைக் கேட்டு அனுபவிக்கவேண்டும் என்று இவர் திருவுள்ளம் கொள்ள அதனை பக்தியோடும் பெருத்த மையலினோடும் அடியார்கள் செய்து வைத்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து விசேஷமான ததீயாராதனையும் செய்து வைத்து அனைவரிடமும் அபராத க்ஷாமணம் கேட்டு நிற்க, சூழ்ந்த அடியார்கள் செல்வ மணவாள மாமுனிகளைக் குற்றொமொன்றும் இல்லாதவர் என்று கொண்டாடினர். இதனைத் தொடர்ந்து அனைவருக்கும் பெரிய பெருமாளின் கைங்கர்யங்களைச் செவ்வனே அன்புடனும் கவனத்துடனும் செய்துக்கொண்டுவருமாறு நியமித்தார்.
  • இதனை அடுத்து “பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்” என்றும் “வாழி உலகாசிரியன் ” என்றும் “எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம் ” என்றும் அனுசந்தித்து , எம்பெருமானைக் காணவேண்டும் என்ற மையல் பெறுகத் தனது நலமுடைய கருணை விழிகளை மலரத் திறந்து எழுந்தருளியிருக்க, அம்மாத்திரமே எம்பெருமான் கருடன் மீது சேவை சாதித்துப் பெரிய ஜீயரை தன்னடிச்சோதியில் சேர்த்துக் கொண்டான். கூடி இருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அனைவரும் துயரம் தாளாது வேரற்ற மரம் போல் சாய்ந்து விழுந்தனர். பெரிய ஜீயர் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளிய பிறகு அவர் பிரிவைத் தானும் தாளமுடியாத படியினால் லட்சுமிநாதனான பெரிய பெருமாளும் போகத்தை மறுத்துவிட்டார். பின்னர் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் தங்களைத் தாமே தேற்றிக் கொண்டு, பெரிய பெருமாளின் ஆணைக்கு இணங்க, ஆசார்யனின் சரம கைங்கர்யங்களைப் பெரிய பெருமாளின் ப்ரம்மோத்சவத்தை காட்டிலும் சிறப்பாகச் செய்வித்தனர்.
  • வடநாட்டு யாத்திரையிலிந்து திரும்பிய பொன்னடிக்கால் ஜீயர் தாமும் ஆசார்யனின் சரம கைங்கர்யங்களைச் செவ்வனே செய்து முடிக்கிறார்.

மணவாளமாமுனிகளின் உபதேசங்கள் (ஞான அனுஷ்டான பூர்த்தி)

  • ஒரு முறை இரண்டு ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் தங்களிடையே வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே சமயம் இரண்டு நாய்களும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு கொண்டிருந்தன . இந்நிலையில் மணவாள மாமுனிகள் அவ்விரு நாய்களையும் கண்டு “நீங்கள் இருவரும் இந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் போல் ஸ்ரீ வசனபூஷணம் கற்றிருக்கிறீர்களோ, இத்தனை செருக்குடன் இருக்க ?” என்று கேட்க, அம்மாத்திரத்திலேயே அவ்விருவரும் தங்கள் பிழையை உணர்ந்து மணவாள மாமுனிகள் பொன்னடியில் மன்னிப்பு வேண்டி அன்று தொடங்கி சாத்விகர்களாய் இருந்தனர்.
  • ஒருமுறை வட தேசத்திலிருந்து ஒருவர் இவரிடம் சில பணத்தை சமர்ப்பிக்க, அது நேரான வழியில் சம்பாதித்ததல்ல என்பதை புரிந்துக்கொண்ட பெரிய ஜீயர், அதனை திருப்பித்தந்து விடுகிறார். பொருள் மீது அறவே ஆசை இன்றி, ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கொடுக்கும் ஸமர்பணைகளையே கைங்கர்யத்திற்கும் ஏற்றுக்கொண்டார்.
  • ஒருமுறை ஒரு வயதான மூதாட்டி இவரது மடத்திற்கு வந்து தான் ஓரிரவு தங்குவதற்கு அனுமதி வேண்ட, அதை மறுத்த ஜீயர் தானும், “கிழட்டு அணிலும் மரம் ஏறும்” என்று சாதித்தார். அதாவது வயதான பெண்மணி தங்கினாலும் , வெளியிலுள்ளோர் மணவாள மாமுனிகளின் வைராக்கியத்தைச் சந்தேகப் பட நேரும் என்பதால் , அது போன்ற அபசாரங்களுக்கு சிறிதும் இடம் கொடுக்காது வந்தார் மணவாளமாமுனிகள்.
  • ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவ அம்மங்கார், தளிகைக்கு காய்களைத் திருத்தி கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருந்தார். இதனை அவர் பக்தி பாவம் இன்றி செய்வதை உணர்ந்த பெரிய ஜீயர், கைங்கர்யத்தில் ஈடுபடுவோர் முழு பாவத்துடன் ஈடுபடவேண்டும் என்பதால் தண்டனையாக அவரை 6 மாத காலம், கைங்கர்யத்தை விட்டு விலக்கினார் .
  • வரம்தரும்பிள்ளை என்ற அடியவர், மணவாள மாமுனிகளைத் தனியாக வந்து வணங்கினார். இதனைத் தொடர்ந்து பெரிய ஜீயர் எம்பெருமானிடத்திலோ ஆசார்யனிடத்திலோ ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் தனியே செல்லக் கூடாது என்றும் கூடி இருந்தே குளிர்தல் வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.
  • பாகவத அபச்சாரம் கொடுமைமிகவாய்ந்தது என்பதை அறிவுறுத்தும் மணவாள மாமுனிகள் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பரஸ்பரம் மரியாதை வைத்துக்கொள்வதை கண்காணித்து வந்தார்.
  • அர்ச்சகர் ஒருவர், மாமுனிகளின் சீடர்கள் தம்மை மதிப்பதில்லை என்று மணவாள மாமுனிகளிடம் தெரிவிக்க,  அர்ச்சகரை எம்பெருமானும் பிராட்டியாராகவும் காணுமாறு தன சிஷ்யர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார்.
  • செல்வந்தரான ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவர், மணவாளமாமுனிகளிடத்தே ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணங்கள் யாவை என்று கேட்க, இதனை தொடர்ந்து பெரிய ஜீயர் அவற்றை நன்கு விளக்கினார். அவை இங்கே சுருங்க காண்போம், அதாவது உண்மையான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு,
    • எம்பெருமானின் திருவடிகளை தஞ்சமடைதல் மட்டும் போறாது.
    • எம்பெருமானின் தீயிற் பொலிகின்ற செஞ்சுடராழி திருச்சக்கரத்தின் லாஞ்சனம் மட்டும் பெற்றுக்கொண்டால் போறாது.
    • ஆசார்யனிடத்தே பாரதந்த்ரனாய் இருத்தல் மாத்திரம் போறாது
    • பாகவதர்களுக்கு அடிமை செய்தல் மாத்திரம் போதாது
    • இந்த குணங்களோடு
      • சரியான நேரத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கும் கைங்கர்யங்களை செய்து வருதல் வேண்டும்.
      • ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் திருவுள்ளபடி வந்து தங்கி தங்களுக்குப் பிடித்தவைகளைச் செய்வதற்குப் பாங்காக இல்லத்தை வைத்திருத்தல் வேண்டும்.
      • பெரியாழ்வார் “என்தம்மைவிற்கவும் பெறுவார்களே ” என்று சாதித்ததற்கு அனுகூலமாக, ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் நம்மை விற்பதற்கும் நாம் தயாராக இருத்தல் வேண்டும்.
    • பாகவத சேஷத்வத்தை வளர்த்துக்கொள்வோம் ஆகில், எம்பெருமான் நமக்கு அனைத்து சம்பிரதாய அர்த்தங்களும் விளங்குமாறு அருளிவிடுகிறார். நிஷ்டையில் இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள், தனித்து எதையும் பயிலவேண்டியது இல்லை ஏனென்றால்,அவர்கள் இருப்பதே சரம நிஷ்டையில் தான் என்பதால்.
    • கடைபிடிக்காது உபதேசம் செய்தல் வீணான செயல். அவ்வாறு செய்தல் பதிவ்ரதையின் கடமைகளை தாசி அறிவுறுத்துதல் போன்றுபொருந்தாத ஒன்று.
    • ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை வணங்குவதை விட உயர்ந்ததோர் தொண்டும் அல்ல அவர்களைப் பழிப்பதை விட கொடூரமான பாவமும் அல்ல.

இவ்வாறு ஜீயர் தம் அறிவுரைகளைப் பெற்ற அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் மணவாள மாமுனிகளிடத்தே பெருத்த பக்தி கொண்டு தன கிராமம் திரும்பியும் இவரை வணங்கிக் கொண்டே இருந்தார்.

செல்வ மணவாளமாமுனிகளின் ஒப்பற்ற நிலை

எல்லையற்ற பெருமைகளின் உறைவிடமான நம் பெரிய ஜீயர் வைபவத்தை முழுவதாகக் கூறி முடிக்கவல்லார் யார்? சுருங்க கண்டோம் என்ற திருப்தி அடைவோம்.

  • பெரியபெருமாள் இவரை ஆசார்யனாக ஏற்க, ஓராண் வழி ஆசார்ய குருபரம்பரையின் இறுதி ஆசார்யனாக எழுந்தருளி இருந்து குருபரம்பரா ஹாரத்தை பூர்த்தி செய்கிறார் .
  • பெரிய பெருமாள் இவரின் சீடர் ஆன படியால், இவர்க்கு தனது சேஷ பர்யங்கத்தைச் சமர்ப்பித்தார். இன்றும் மணவாள மாமுனிகள் சேஷ பீடத்திலேயே எழுந்தருளி இருப்பதை நாம் சேவிக்கலாம். இதை மற்ற ஆழ்வார் ஆசார்யர்களிடத்தே காண இயலாது.
  • தனது ஆசார்யனுக்குப் பெரிய பெருமாள் தானே தனியன் செய்து, மேலும் அனைத்து கோயில்கள், மடங்கள், திருமாளிகைகள் போன்ற இடங்களில் அருளிச்செயல் சேவிப்பதற்கு முன்னும் பின்னும் இதனைச் சேவிக்க உத்தரவும் இட்டார்.
  • ஆழ்வார்திருநகரியிலே அழகு திகழ்ந்திடும் ஐப்பசியில் திருமூலத்தன்று ஆழ்வார் மணவாள மாமுனிகளுக்குத் தன்னுடைய பல்லக்கு, திருக்குடை, திருவாலவட்டம், வாத்தியங்கள் போன்றவற்றை அனுப்பிப் பின் இவரைத் தனது சந்நிதிக்கு வரவழைக்கிறார். இதன் பின்னரே ஆழ்வார் திருமண் காப்பு அணிந்து கொண்டு பெரிய ஜீயருக்கு பிரசாதங்களை அளிக்கிறார்.
  • மணவாளமாமுனிகளுக்கு இன்றும் திருவத்யயனம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. ஒருவருக்குச் சீடர்களோ திருக்குமாரர்களோ தாங்கள் இருக்கும் வரை திருவத்யயனம் செய்து வைப்பார்கள். இவர் விஷயத்திலோ பெரிய பெருமாளே சீடனான படியால், இன்றைக்கும் தானே தனது அர்ச்சக பரிச்சாரகர்கள், வட்டில், குடை போன்ற விருதுகளை அனுப்பி திருவத்யயன உத்சவத்தைச் சிறப்பாக நடத்திவைக்கிறார். இது பெரிய ஜீயருக்கே உரிய தனிப்பெருமை. இதனை மேலும் அனுபவிக்க இங்கே பார்க்கவும்: http://www.kaarimaaran.com/thiruadhyayanam.html.
  • தனக்கென்று எவ்வித கோலாகலங்களோ உத்சவங்களோ விரும்பாத பெரிய ஜீயர், திருவரங்கம் திருப்பதியிலும் ஆழ்வார்திருநகரியிலும் தனது திருமேனி மிகச் சிறியதாக இருக்க வேண்டும் என்றே நிர்ணயித்து நம் கவனம் யாதும் எம்பெருமானிடத்திலும் ஆழ்வார் இடத்திலுமே இருக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.
  • யாரையும் கடிந்து பேசாத மென்மையான திருவுள்ளம் கொண்டவர் அழகிய மணவாள மாமுனிகள். சில இடங்களில் பூருவாசார்ய வ்யாக்யானங்களில் முன்னிற்குப் பின் முரணாக சில வார்த்தைகள் காணப்பட்டாலும், அதனைப் பெரிது படுத்தாது குற்றம் காணாது எழுந்தருளி இருந்தார்.
  • அருளிச் செயலிலேயே ஈடுபட்டிருந்த பெரிய ஜீயர், அருளிச் செயல்களையே கொண்டு வேதாந்த அர்த்தங்களை விளக்குவார். இவர் வந்து நம்மை கடாக்ஷிக்காது போயிருந்தால் ஆற்றில் கரைத்த புளியை போலே நம் சம்ப்ரதாயம் வீணாகி இருக்கும் .
  • பல தலைமுறைகள் பெற்ற பேற்றைப் பெற, பெரிய ஜீயர் அனைத்து வ்யாக்யானங்களையும் திரட்டித் தாமே பட்டோலைப் படுத்தினார்.
  • தன்னை நிந்தித்தோரிடமும் அபார கருணை காட்டுமவர் நம் பெரிய ஜீயர். அனைவரிடமும் மிருதுவாய் பேசுமவராம்.
  • மணவாள மாமுனிகளின் திருவடிகளைத் தஞ்சம் புகுவோம் ஆகில், விரஜை நதியைக் கடக்க உதவும் அமானவன் , நம் கையைப் பிடித்து சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை அளித்தல் திண்ணம்.
  • இராமன் பெரிய பெருமாளை வணங்குவது போல், தானே எம்பெருமானாராய் இருந்தும் நாம் அறிந்து அதன் படி நடக்கவேண்டும் என்பதற்காகத் தானே எம்பெருமானர் மீது பெருத்த மையல் கொண்டு எழுந்தருளி இருந்தார். இவரைப் போல் வேறொருவர் எம்பெருமானாராய் கொண்டாடுதல் அரிது. பூருவர்கள் சாதித்த நேர் தன்னின் படி வாழ்ந்த இவரின் வாழ்க்கையே நம் அனைவர்க்கும் உதாரணமாம்.
  • ஒருவர் எழுந்தருளி இருந்த காலத்திலேயே பல சீடர்கள் அவரைப் பல்வகையால் கொண்டாடுதல் என்பது இவர் விஷயத்தில் மாத்திரமே நடந்தது. வேறாருக்குமின்றி மணவாள மாமுனிகளுக்கே சுப்ரபாதம், மங்களம், கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பு, அமலனாதிபிரான், பூர்வ தினசர்யை ,உத்தர தினசர்யை, வரவரமுனி சதகம், வரவரமுனி அஷ்டகம் இன்னும் எவ்வளவோ துதிகள் பாடப் பட்டன. இது போன்ற ஒரு கொண்டாட்டத்தை வேறொருவரிடத்தில் காண்பதரிது.

மணவாளமாமுனிகளின் தனியன்

ஸ்ரீசைலேச தயா பாத்ரம் தீபக்த்யாதி குணார்ணவம் |
யதீந்த்ர ப்ரவணம் வந்தே ரம்ய ஜாமாதரம் முநிம் ||

திருவாய்மொழிப்பிள்ளையின் திருவருளுக்கு இலக்க்கானவரை, ஞானம் பக்தி வைராக்யம் போன்றவைகளின் கடலை, எம்பெருமானார்மீ து பெருத்த மையல் உடையவரான அழகிய மணவாளமாமுனிகளை அடியேன் (அரங்கநகரப்பன்) வணங்குகிறேன் .

இத்தோடு ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் வைபவத்தை அனுபவித்து முடித்து விட்டோம். முடித்தல் ஆவது இனிமையாய் முடியவேண்டுமாம். இதனாலேயே ஓராண் வழி ஆசார்ய குருபரம்பரை மணவாள மாமுனிகளிடத்தே முடிந்ததென்பர் நல்லோர். மணவாள மாமுனிகளின் வைபவத்தை விட இனியதொன்று இரண்டு விபூதிகளிலும் இல்லை என்பதைக் கற்றோர்களும் கற்க விரும்புவர்களும் கொண்டாடி ஏற்றுக்கொள்வர்.

நம் அனைவருக்கும் மூலமாகத் திகழுவது ஐப்பசியில் திருமூலமே. இதனை அனைத்து திவ்யதேசங்களிலும் (திருவரங்கம், திருவேங்கடம், திருக்கச்சி, திருநாராயணபுரம், திருமாலிரும்சோலை, ஆழ்வார்திருநகரி, வானமாமலை முதிலியன) அடியார்கள் பெருத்த பக்தியோடு கொண்டாடி வருகிறார்கள் . அரங்கனுக்கே ஆசார்யனான இவரின் உத்சவங்களில் பங்கு கொண்டு இவரின் அருள் விழிக்கு இலக்காகி எம்பெருமானார் அருளுக்கு சதிராக வாழ்ந்திடுவோம்.

அடியேன் ராமானுஜ தாசன்
எச்சூர் ஸ்ரீநிவாசன்

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2012/09/23/azhagiya-manavala-mamunigal/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

வேத வ்யாஸ பட்டர்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

azhwan_bhattarsகூரத்தாழ்வான்பராசர பட்டர் மற்றும் வேத வ்யாஸ பட்டருடன்

திருநக்ஷத்ரம் : வைகாசி, அனுஷம்

அவதார ஸ்தலம்: ஸ்ரீரங்கம்

ஆசார்யன் : எம்பார்

பரமபதித்த இடம் : ஸ்ரீரங்கம்

வேத வ்யாஸ பட்டர் கூரத்தாழ்வானின் ஒப்பற்ற குமாரரும் பராசர பட்டரின் இளைய சகோதரரும் ஆவார். இவர் ஸ்ரீ ராமபிள்ளை என்றும் ஸ்ரீ ராமசூரி என்றும் அழைக்கப்படுவார். ஸ்ரீபாஷ்யத்திற்கு வ்யாக்யான உரை எழுதிய ஸுதர்சன ஸூரி (ச்ருத பிரகாசிகா பட்டர்), இவருடைய சந்ததியில் வந்தவராவார்.

பராசர பட்டரும் வேத வ்யாஸ பட்டரும் பெரிய பெருமாளின் (ஸ்ரீ ரங்கநாதர்) ப்ரசாதத்தினால், ஆழ்வானுக்கும் ஆண்டாளுக்கும் குமாரர்களாக அவதரித்தார்கள். ஒரு நாள் சாயரக்ஷையில் ஆழ்வானும் ஆண்டாளும் ப்ரஸாதம் ஏதும் உட்கொள்ளாமல் (மழை காரணமாய் ஆழ்வான் உஞ்ச விருத்தி செய்ய முடியாததாலும், திருமாளிகையிலே சஞ்சித பதார்த்தம் ஒன்றும் இல்லாமையாலும்) பட்டினியுடன் கண்வளர்த்தருளினர். அச்சமயம் கோயிலிலிருந்து கடைசி நைவேத்தியத்திற்கான மணி ஓசையை செவி மடுத்தார்கள். உடனே அதைக் கேட்டு ஆண்டாள் எம்பெருமானிடம் “தங்களுடைய பக்தன் ஆழ்வான் பட்டினியாயிருக்க நீர் என்ன அமுது செய்து அருளுகிறீர்” என்று கேட்டாள். அதை உணர்ந்த பெரிய பெருமாள் உத்தம நம்பியிடம் சென்று அவருடைய பிரசாதத்தை சகல வாத்திய சகிதமாக ஆழ்வான், ஆண்டாளிடம் கொண்டு போய் கொடும் என்று சொன்னார். உத்தம நம்பியும் பெருமாள் அருளிச்செய்தபடியே தளிகையை ஆழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று கொடுத்தார். ஆழ்வானும் பதறி அடித்துக்கொண்டு எழுந்து , அதைப்பார்த்து எம்பெருமானிடம் என்ன விண்ணப்பித்தாய் என்று ஆண்டாளிடம் கேட்க அதற்கு ஆண்டாளும் தான் விண்ணப்பித்ததைக் கூறினாள். நீ இப்படி சொல்லலாமோ ? என்று ஆண்டாளை வெறுத்து இரண்டு திரளைகளை மட்டுமே எடுத்து பிரசாதத்தை தாமும் ஸ்வீகரித்து ஆண்டாளுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அந்த இரண்டு கைப்பிடி அளவே உள்ள பிரசாதம் தான் இரண்டு திருக்குமாரர்கள் அவதரிக்க ஹேதுவாகியது.

குமாரர்கள் அவதரித்த பன்னிரண்டாம் நாள், எம்பெருமானார் ஆழ்வான் திருமாளிகைக்கு தன் சிஷ்யர்களுடன் சென்றார். எம்பெருமானார் எம்பாரைப் பார்த்து “ஆழ்வான் குமாரர்களை எடுத்துக்கொண்டு வாரும்” என்று சொல்ல அவரும் குழந்தைகளை எடுத்துக்கொண்டு வரும்போது, எம்பார் குழந்தைகளின் செவியில் த்வயத்தை அனுசந்தித்துவிட்டு குழந்தைகளை அவரிடம் கொடுத்தார். எம்பெருமானார் குழந்தைகளுக்கு த்வய மந்திரோபதேசம் நடந்து முடிந்ததை அறிந்து எம்பாரையே அவர்களுக்கு ஆசார்யராகும்படி சொன்னார் [எம்பாரும் மிக ஆனந்தத்துடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்கு எல்லா சாஸ்திரங்களையும் மற்றும் நமது சித்தாந்ததையும் கற்பித்தார்]. பிறகு எம்பெருமானார் அவர்களுக்கு பராசர பகவானின் திருநாமமாக பராசர பட்டர் என்றும் ஸ்ரீவேதவ்யாஸரின் நினைவார்த்தமாக வேத வ்யாஸ பட்டர் என்றும் நாமகரணம் சாற்றினார். இவ்வாறாக நாமகரணத்தைச் சாற்றி ஆளவந்தாருக்குக் கொடுத்த வாக்குகளில் ஒன்றான “பராசர வேத வ்யாஸர்களுக்கு நன்றியை வெளிப்படுத்தும்” செயலைச் செய்து முடித்தருளினார்.

இவ்விரு சகோதரர்களில், பராசர பட்டர் சிறிது காலமே வாழ்ந்து சம்சாரத்தைத் துறந்து மிக இச்சையுடன்  பரமபதம் சென்றடைந்தார். பட்டர் தான் பரமபதம் அடைந்து அங்கு ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்வதற்குத் தயாரானதால், ஆண்டாள் (பட்டரின் தாயார்) பட்டரின் கடைசி காலத்தில் அவருடன் கூட இருந்ததுடன் பட்டரின் சரம கைங்கர்யங்களை (இறுதிச் சடங்குகளை) நிறைவான மகிழ்ச்சியுடன் நடத்தி வைத்தார். பட்டரின் இறுதிச் சடங்குகளை முடித்துவிட்டு தன்னுடைய திருமாளிகைக்குத் திரும்பிய வேத வ்யாஸ பட்டர், பராசர பட்டரின் பிரிவை தாள முடியமால் மிக உரக்கமாக அழுது வெளிப்படுத்தினார். உடனே ஆண்டாள் வேத வ்யாஸ பட்டரை சமாதானப்படுத்தி அவரிடம் “பராசர பட்டர் பரமபதத்திற்குச் சென்றதைப் பார்த்து உமக்குப் பொறாமையா?” என்று வினவினார். வேத வ்யாஸ பட்டரும் தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்து தன்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, தாயாரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, பராசர பட்டருக்காக மிக விமரிசையாக விழா எடுத்து கொண்டாடினார்.

பெரிய பெருமாள் வேத வ்யாஸ பட்டரை தனது சந்நிதிக்கு வரவழைத்து அவரிடம் “பராசர பட்டர் உம்மை விட்டு பிரிந்ததாக எண்ணி கவலைப்பட வேண்டாம், உம்முடைய தந்தைபோல் நாமே உள்ளோம்” என்று உரைத்தார். வேத வ்யாஸ பட்டரும் , நஞ்சீயர் மற்றும் பலருடன் நம்முடைய சம்பிரதாயத்தை நடத்தி வந்தார்.

நமது வ்யாக்யானங்களில், வேத வ்யாஸ பட்டரின் சிறப்பைச் சில ஐதிஹ்யங்களில் காணலாம். அவற்றில் சிலவற்றை இப்போது நாம் காண்போம்.

  • திருமாலை 37 – பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – இந்த பாஸுரத்தில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் “பெரிய பெருமாள் நம்முடைய நித்ய உறவினர் , அவர் மேலும் நம்மை எப்பொழுதும் ரக்ஷிப்பார்” என்று விளக்கியுள்ளார். வேத வ்யாஸ பட்டர் ஏதோ சங்கடத்தில் உள்ளதை அறிந்த பராசர பட்டர், இந்த பாஸுரத்தில் உள்ள நெறி முறையை வேத வ்யாஸ பட்டருக்கு உணர்த்தி பெரிய பெருமாளையே முழுதுமாக நம்பியிருக்குமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.
  • முதல் திருவந்தாதி 4 – நம்பிள்ளை/பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானங்கள் – பொய்கையாழ்வார் அவர் பாடிய முதல் திருவந்தாதியில் அகஸ்தியர் புலஸ்தியர் தக்ஷன் மற்றும் மார்க்கண்டேயன் முதலான ரிஷிகளுக்கு சிவபெருமான் பகவத் விஷயங்களை விவரித்தார் என்று பாடி இருக்கிறார். இதைப்படித்த வேதவ்யாஸ பட்டர் கேலியுடன் “ருத்ரன் பகவான் எம்பெருமானை முற்றும் அறிந்தவர் போல் பிறருக்கு உபதேசிக்கிறாரே” என்றார் .அதைக்கேட்ட பராசர பட்டர் ருத்ரனை தமோகுணம் ஆட்கொண்டதால் குழப்பம் அடைவது உண்டு, ஆனால் இப்போது அவர் பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார் அதனால் அவரை கேலி செய்வது கூடாது என்றார்.
  • திருவாய்மொழி 1.2.10 – நம்பிள்ளை ஈடு வியாக்யானம் – இந்தப் பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் திருமந்திரத்தின் (அஷ்டாக்ஷரம்) அர்த்தம் தெரிவிக்கிறார். இங்கு அழகான ஒரு நிகழ்வு நம்பிள்ளையால் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தின் அர்த்தத்தை ஒவ்வொருவரும் தங்கள் ஆசார்யரின் மூலமே தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒருமுறை ஆழ்வான் தன் சிஷ்யர்களுக்கு இந்தப் பாசுரத்திற்கு விளக்கம் அளிக்கும் சமயத்தில் இவ்விரு குமாரர்கள் அங்கிருப்பதை அறிந்து அவர்களை அவர்களது ஆசார்யர் எம்பாரிடம் சென்று விளக்கம் பெறச்சொன்னார். அதற்கு சம்மதித்து எழுந்திருக்கும்போது ஆழ்வான் குமாரர்களிடம் இந்த உலகத்தில் எல்லாம் நிரந்தரம் இல்லாமல் இருப்பதால் (நீங்கள் ஆசார்யரின் மடத்தை அடைய முடியாமல் உங்களுக்கு எதுவும் நேரலாம்) அதனால் நானே அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தின் பொருளை விளக்குகிறேன் என்று சொல்லி மந்திரத்திற்கு விளக்கம் அளித்தார். ஒரு வைஷ்ணவர் எப்படி மற்றவரிடத்தில் கருணையுடனும், அவர்களின் ஆன்மீக நலத்தில் அக்கறை உள்ளவராகவும், எல்லாரிடத்திலும் பௌதிக பற்றற்று இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு ஆழ்வான் தகுந்த உதாரணமாவார்.
  • திருவாய்மொழி 3.2 முகவுரை – நம்பிள்ளை ஈடு வியாக்யானம் – இதில் நம்மாழ்வார் திருமாலிருஞ்சோலை அழகரின் அழகை முற்றிலும் அனுபவிக்க முடியாமல் தவித்தார். இங்கே வேதவ்யாஸ பட்டர் , பராசரபட்டரிடம் ஒரு கேள்வி எழுப்புகிறார். பகவான் அர்ச்சாவதார நிலையில் முன்னால் எழுந்தருளி இருக்கும் போது ஏன் ஆழ்வார் அவரை அனுபவிக்காமல் கவலைப் படுகிறார் (பரமபதம் வெகு தொலைவில் இருக்கிறது அல்லது விபவ அவதாரம் வெகு நாட்களுக்கு முன் ஏற்பட்டது). அதற்கு, பராசர பட்டர் குறைவாக பகவத் ஞானம் உள்ளவர்களுக்கு பர, வியூக, விபவ, அர்ச்சை மற்றும் அந்தர்யாமி ஆன பகவானின் ஐந்து நிலைகள் வேறு வேறு என்றே கொள்வர். எல்லா நிலைகளிலும் ஒரே பகவான் தான் உள்ளார் என்றும், ஒரே குணம் கொண்டவர் பகவான் என்றும் முற்றும் உணர்ந்தவர்கள் கொள்வர். இப்பொழுது ஆழ்வார் அழகரின் அழகில் மயங்கி உணர்ச்சி வயப்பட்டவராய் துன்புற்றார் – என்று விளக்கினார்.
  • திருவாய்மொழி 6.7.5 – நம்பிள்ளை ஈடு வியாக்யானம் – திருக்கோளூர் வைத்தமாநிதி எம்பெருமான் கோயிலைப் பற்றியும் அந்த ஊரின் செழிப்பையும் பராசர பட்டர் வேதவ்யாஸ பட்டருக்கு விவரிக்கும்போது வேதவ்யாஸ பட்டர் அவ்விடத்தில் “ஆழ்வார் அந்த திவ்ய தேசத்தின் அழகையும், சுற்றுச் சூழலையும் கண்டு ஆறுதல் அடைகிறார்” என்று தனது ஆசார்யர் எம்பார் விவரித்ததை பராசர பட்டருக்கு ஞாபகப்படுத்தினார் .
  • திருவாய்மொழி 7.2 – நம்பிள்ளை ஈடு வியாக்யானம் – இரு பட்டர்களுக்கும் திருமண வயது வந்த பொழுது, பெரிய பெருமாளிடம் சென்று அறிவிக்கும்படி ஆண்டாள் ஆழ்வானிடம் விண்ணப்பித்தாள். அதற்கு ஆழ்வானும் “பகவானின் குடும்பத்தைப் பற்றி நாம் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?” என்றார். மேலும் அவர் எம்பெருமானையே முற்றிலும் சார்ந்திருந்தால் தன்னுடைய சொந்த முயற்சி எதையும் எடுக்காது இருந்தார். ஆழ்வான் பெரிய பெருமாளிடம் சென்றபோது, பெரிய பெருமாளே ஆழ்வானிடம் “என்ன சொல்ல வந்தீர்” என்று கேட்க அதற்கு ஆழ்வான் “இரண்டு குமாரர்களுக்கும் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று மற்றவர்கள் சொல்கிறார்கள்” என்று பதிலுரைக்க, உடனே எம்பெருமானும் அவர்களின் திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

இது வரை நாம், வேத வ்யாஸ பட்டரின் பெருமை மிக்க வாழ்க்கைச் சம்பவங்களை அனுபவித்தோம். அவர் முழுமையாய் பாகவத நிஷ்டையில் ஈடுபாடு கொண்டவர், மற்றும் எம்பெருமானாரின் அன்புக்கு மிகவும் பாத்திரமானவர் ஆவார். நாமும் இது போல் சிறிதளவாவது பாகவத நிஷ்டையில் ஈடுபாடு கொள்ள அவரது திருவடித் தாமரைகளில் பிரார்த்தனை செய்வோம்.

வேத வ்யாஸ பட்டரின் தனியன்:

பௌத்ரம் ஸ்ரீராமமிச்ரஸ்ய ஸ்ரீவத்ஸாங்கஸ்ய நந்தநம் |
ராமஸூரிம் பஜே பட்டபராசரவராநுஜம் ||

அடியேன் ஸந்தான க்ருஷ்ண ராமாநுஜ தாஸன்
அடியேன் ஸ்ரீவரமங்கா ராமாநுஜ தாஸி

ஆதாரம்: https://guruparamparai.wordpress.com/2013/04/16/vedha-vyasa-bhattar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

எங்களாழ்வான்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

engaLazhwan

திருநக்ஷத்ரம் : சித்திரை ரோஹிணி

அவதார ஸ்தலம் : திருவெள்ளறை

ஆசார்யன் : எம்பெருமானார், திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்

சிஷ்யர்கள் : நடாதூர் அம்மாள்

பரமபதம் அடைந்த தேசம் : கொல்லன் கொண்டான் (மதுரை அருகில்)

க்ரந்தங்கள் : சாரார்த்த சதுஷ்டயம் (வார்த்தா மாலையின் ஒரு பகுதி), விஷ்ணு சித்தீயம் (விஷ்ணுபுராண வ்யாக்யானம்)

திருவெள்ளறையில் பிறந்த எங்களாழ்வானுக்கு அவருடைய பெற்றோர் விஷ்ணு சித்தர் என்று திருநாமமிட்டனர். பின்னர் இவர் எம்பெருமானாரின் சிஷ்யரானார். இவர் பகவத்விஷய காலஷேபமும் ஸ்ரீபாஷ்ய காலஷேபமும் திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளான் திருவடியில் அதிகரித்துக்கொண்டார். ஞானம், பக்தி, ஆசார்ய நிஷ்டை முதலியவை கூரத்தாழ்வானைப் போலவே  இவரிடம் குடிகொண்டிருந்ததால் எம்பெருமானார் இவருக்கு “எங்களாழ்வான்” என்று திருநாமம் சூட்டியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

நடாதூர் ஆழ்வானின் (எம்பெருமானாரின் சிஷ்யர்) சிஷ்யரான நடாதூர் அம்மாள் (வாத்ஸ்ய வரதாசார்யார்) எங்களாழ்வானின் ப்ரதான சிஷ்யராவார். நடாதூர் அம்மாள் தன் பாட்டனாரான நடாதூர் ஆழ்வானிடம் ஸ்ரீபாஷ்ய காலஷேபம் செய்ய ஆசைப்பட்டபோது அவர் மிகவும் வயது முதிர்ந்த நிலையில் இருந்ததால் பேரனாரை எங்களாழ்வானிடம் சென்று கற்குமாறு அனுப்பினார். நடாதூர் அம்மாள் எங்களாழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று கதவைத் தட்டினார். எங்களாழ்வான் “வாசலில் நிற்பது யார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அம்மாள் “நான் வரதன்” என்று பதில் கூறினார். அதற்கு ஆழ்வான் “நான்” செத்த பிறகு இங்கு வரவும் என்று அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். அம்மாள் வீட்டிற்கு சென்று தன் பாட்டனாரிடம் நடந்த விஷயத்தைக் கூறி அதன் அர்த்தத்தைக் கேட்டார். ஆழ்வார் தன் பேரனிடம் “நாம் எப்பொழுதும் நம்மை ‘அடியேன் (தாஸன்)’ என்றே மிகவும் அடக்கத்துடன் அறிமுகம் செய்து கொள்ளவேண்டும். நாம் எப்பொழுதும் ‘நான்’, ‘என்னுடைய’ என்பது போன்ற அஹங்காரத்தை விளைவிக்கும் வார்த்தைகளை உபயோகப்படுத்தக்கூடது” என்று கூறினார். “நாம் எல்லோரும் எப்பொழுதும் எம்பெருமானார்க்கும் அவன் அடியவர்களுக்கும் அடியவர்” என்று உணர்ந்துகொண்ட நடாதூர் அம்மாள் எங்களாழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று அவரிடம் “அடியேன் வரதன் வந்துள்ளேன்” என்று கூறினார். இதனைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த எங்களாழ்வான் அம்மாளை ஆசையுடன் வரவேற்று அவருக்கு எல்லா ரஹஸ்ய க்ரந்தங்களையும் காலக்ஷேபம் செய்வித்து அருளினார். பின்னர் நடாதூர் அம்மாள் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயத்தின் மிகப்பெரிய இவரின் ஆசார்யரானபடியால், எங்களாழ்வான் “அம்மாள் ஆசார்யன்” என்றே அறியப்பட்டார்.

எம்பெருமானார் தன் அந்திம காலத்தின் போது எங்களாழ்வானை அழைத்து அவரைத் திருகுருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிவாரத்தில் இருக்குமாறு அருளினார்.

நம் வ்யாக்யானங்களில் எங்களாழ்வானின் மேன்மையைப்  பறைசாற்றும் சில ஐதிஹ்யங்கள் (சம்பவங்கள்) இடம் பெற்றுள்ளன. அவற்றை இங்கே காண்போம்:

  • பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.9.10 – திருவாய்மொழிப் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – இந்தப் பாசுரத்தில் பெரியாழ்வார் கண்ணனுக்கு நாவல் பழத்தின் மீதுள்ள ஆசையை எடுத்துரைக்கிறார். இப்பாசுர வ்யாக்யானத்தில் எங்களாழ்வானும் நஞ்சீயரும் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சம்பவம் கூறப்பட்டுள்ளது. எங்களாழ்வான் இரவு படுத்து உறங்கியதும் பாதி உறங்கிய நிலையில் அவர் கனவில் ஒரு சிறுவன் தோன்றி, தனக்குக் கொஞ்சம் நாவல் பழங்களைக் கொடுக்குமாறு கேட்டான். எங்களாழ்வான் அச்சிறுவனை “நீ யார் ?” என்று கேட்க, “நான் ஆயர் தேவு – நஞ்சீயரின் பிள்ளை” (ஆயர் தேவு என்பது நஞ்சீயரின் திருவாராதனப் பெருமாளின் திருநாமமாகும்) என்று பதில் கூறினான். உடனே எங்களாழ்வான் நஞ்ஜீயரிடம் சென்று உங்கள் திருவாராதனப் பெருமாள் என்னிடம் நாவல் பழங்களைக்கேட்டு என்னைத் தூங்கவிடாமல் செய்கிறார் என்று கூற நஞ்சீயரும் திருவாராதனை செய்யும் அறைக்குச் சென்று எங்களாழ்வானைத் தொந்திரவு செய்யாமல் இருக்கும்படி எம்பெருமானை ப்ரார்த்தித்துக் கொண்டார்.
  • முதல் திருவந்தாதி 44 – நம்பிள்ளை / பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – இந்தப்  பாசுரத்தில் பொய்கையாழ்வார் எம்பெருமான் எப்படித் தன் பக்தர்கள் ஆசைப்பட்ட உருவத்தையும் பெயரையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதை நிலை நாட்டுகிறார். முன்பு கூறப்பட்ட திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் பெரியாழ்வார் திருவாய்மொழி வ்யாக்யானத்தில் கூறப்பட்ட ஐதிஹ்யத்தையே வேறு கோணத்தில் எடுத்து கூறுகிறார். எம்பெருமான் எங்களாழ்வான் கனவில் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் போது “ஆயர் தேவு” என்று நஞ்சீயர் சூட்டிய திருநாமத்தைச் சொல்லியே தன்னைக் கூறிக்கொள்கிறார். இதை எங்களாழ்வானிடமிருந்து அறிந்து கொண்ட நஞ்சீயர் தாம் சூட்டிய பெயரைக்கொன்டே எம்பெருமான் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதால் மிகவும் பரவசமடைந்தார்.

வார்த்தா மாலையில் எங்களாழ்வான் சம்பந்தப்பட்ட சில ஐதிஹ்யங்களைக் (நிகழ்வுகளை) காண்போம் :

  • 17 – அம்மங்கி அம்மாள் என்பவர் எங்களாழ்வானிடம் சென்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிராதயத்தைப் பற்றிய ஞானத்தை தனக்கு விவரிக்குமாறு பிரார்த்தித்துக் கொண்டார். எங்களாழ்வான் அவருக்கு சாரார்த்த சதுஷ்டயத்தை விவரித்துரைக்கிறார். (சாரார்த்த சதுஷ்டயம் என்பது 4 அடிப்படைக் கொள்கைகளும் 4 மிக முக்கியமான கொள்கைகளும்). அவையாவன :
    • ஸ்வரூப ஞானம் (ஜீவாத்மாவுக்குத் தான் யார் என்பதைப் பற்றிய அறிவு) தன்னைப் பற்றிய ஞானமானது, தான் பகவானுக்கு அடிமை என்று அறிதலும், தான் எப்பொழுதும் பகவான் இட்ட வழக்காக அவர் விரும்பும் கைங்கர்யங்களைச் செய்வதும் ஆகும்.
    • ஸ்வரூப யாதாத்ம்ய ஞானம் (ஜீவாத்மவுக்கு தான் யார் என்பதைப் பற்றிய உயர்ந்த ஞானம்) – தான் எம்பெருமானுக்கு மட்டும் அடியவன் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் அவனுடைய அடியவர்களுக்கும் தான் அடிமை என்ற ஞானம் உடையவராய் இருத்தல்.
    • விரோதி ஞானம் – (விரோதியைப்பற்றிய அறிவு) – அடியவர்களைப் பிரிந்திருக்கும் பொழுது அதனைப் பொறுக்க மாட்டாமல் தவிப்பது.
    • விரோதி யாதாத்ம்ய ஞானம் – (விரோதியைப் பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்)  எம்பெருமானின் அடியவர்களை (பாகவதர்களை) அடைந்து அவர்களுடன் இருக்கும் காலத்தில் அவர்களிடம் எந்த குற்றமும் இருப்பதாக நினைக்கக் கூடாது.
    • பல ஞானம் – (இலக்கைப்பற்றிய ஞானம்) அடியவர்களின் கட்டளைகளை சிறிதும் யோசிக்காமல் செயல்படுத்துவது.
    • பல யாதாத்ம்ய ஞானம் – (இலக்கைப்பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்) இவ்வுலகத்தில் உள்ள எம்பெருமானின் அடியவர்களுக்கு தான் அவர்கள் ஆசைப்பட்ட சேவையைச் செய்வதினால், பரமபதத்தை அடையும் வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போனாலும் அவர்கள் ஆசைப்பட்டதை நிறைவேற்றுவது.
    • உபாய ஞானம் (எம்பெருமானை அடையும் வழிமுறை பற்றிய ஞானம்) எம்பெருமானுக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கும் உள்ள சம்பந்தத்தைப் பற்றித் தெளிவாக அறிந்துகொண்டு அதற்கு ஏற்றார் போல நடந்துகொள்வது (இதற்கு மிகவும் விரிவான விளக்க உரை உள்ளது).
    • உபாய யாதாத்ம்ய ஞானம் – (எம்பெருமானை அடையும் வழிமுறைகளைப் பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்) எம்பெருமானே எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மா (சரீரீ) எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் அவனுக்கு சரீரம் என்பதை அறிந்தும், எம்பெருமான் தன்னுடைய உகப்பிற்காகவே எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கிறான் என்ற ஞானம் பெற்று, மற்ற எல்லா உபாயங்களிலும் மேலுள்ள பற்றுதலை விட்டு எம்பெருமானை அடைய எம்பெருமானே உபாயம் என்ற ஞானத்தைப் பெறுதல்.
  • 118 – எங்களாழ்வான் நடாதூர் அம்மாளுக்குச் சரம ச்லோகத்தின் அர்த்த விசேஷங்களை விரித்து உரைத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது “ஸர்வதர்மான் பரித்யக்ஞ” என்ற இடத்தை எங்களாழ்வான் விவரிக்கும்போது, நடாதூர் அம்மாளுக்கு எல்லா சாஸ்த்ரங்களையும் படைத்த எம்பெருமானே எப்படி ஸர்வ ஸ்வதந்த்ரனாய் எல்லா தர்மங்களையும் (உபாயம்) விட்டுவிடும்படிக் கூறுகிறான் என்று ஆச்சர்யம் உண்டாயிற்று. அதற்கு எங்களாழ்வான் பகவானானவன் ஒருவனே எவராலும் குலைக்கமுடியாத நிரங்குச ஸ்வாதந்திரியத்தை உடையவன். அதுவே அவனுடைய உண்மையான ஒரு குணமும் ஆகும். அதனால் அவன் ஒருவன் மட்டுமே “எல்லா தர்மங்களையும் விட்டு என் ஒருவனையே சரணமாகப் பற்று ” என்று கூறத் தகுதியுடையவன் ஆவான் என்று பதில் உரைத்தார். மேலும் ஒரு ஜீவாத்மாவின் தன்மையானது, வேறு எந்த உபாயத்திலும் கை வைக்காது “எம்பெருமானே உபாயம்” என்றிருப்பதாகும். எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் எம்பெருமானின் அடியவர்களே.  அப்படி இருக்கும் பொழுது “எம்பெருமானே தஞ்சம் (உபாயம்)” என்று இருப்பதே ஜீவாத்மாக்களுக்குப் பொருத்தமுடைய ஒன்றாக இருக்கும். இப்படியாக எங்களாழ்வான் எம்பெருமானின் சரம ச்லோக அர்த்தத்தை சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் அவன் (எம்பெருமான்) ஒருவனாலேயே கூறப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை விளக்கியுள்ளார்.
  • 153 – இதில் எங்களாழ்வான் ஒரு ஆசார்யனின் திருக்குணங்களை அழகாக எடுத்துரைக்கிறார். ஆசார்யன் என்பவர் சரீராத்ம ப்ரமத்தை (சரீரமே ஆத்மா என்ற அஞ்ஞானம்) அறவே ஒழித்தவராவார். எம்பெருமானுக்குத் தான் அடிமை என்பதை நன்கு உணர்ந்தவராவார். மற்றும் பிற தேவதைகளை மறந்தும் உபாஸிக்காமல் அந்தந்த தேவர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருந்துகொண்டு செயல்படுத்துபவரும் எம்பெருமானே என்றும், எம்பெருமானே ஸர்வ வியாபி என்பதையும் நன்கு உணர்ந்தவராவார். தான் இவ்வுலகிலுருக்கும்வரை அர்ச்சாவதார எம்பெருமானுக்கு கைங்கரியம் செய்வதிலேயே காலத்தைக் கழித்து பின் பரமபதம் சென்றடைகிறார். மற்றவர்களோ (உண்மையான ஆசார்யர்கள் அல்லாதவர்) இந்த ப்ரபஞ்சம் முழுவதற்கும் தாங்களே தலைமையானவர் என்று கூறிக்கொண்டு தம் சிஷ்யர்கள் மூலமாகவே தனத்தை சம்பாதித்து அவர்களுக்கே உதவுவர்.
  • 174 – ஒரு சமயம் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் (நம்பிள்ளையின் மிகவும் அன்புக்குரிய் சிஷ்யர்) உடல்நலம் சரியாக இல்லாமல் இருந்தபோது மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை அழைத்துத் தனக்கு விரைவாக குணமடைவதற்கு எம்பெருமானை ப்ரார்த்திக்கும்படி கேட்டுக்கொன்டார். இப்படி பெருமாளை வேண்டிக்கொள்வது ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணமில்லை – (ஒருவன் எதற்காகவும் எம்பெருமானை வேண்டிக் கொள்ளக் கூடாது – வியாதி போகும்படிகூட ப்ரார்த்தித்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றால் அதற்காக மருத்துவரிடம் செல்வதைப் பற்றிக் கூறவும் வேண்டுமோ?) இப்படி இருக்கும்போது ஜீயர் எப்படி மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை எம்பெருமானிடம் பிரார்த்தித்துக் கொள்ளச் சொல்வார் என்று மற்ற சிஷ்யர்கள் நம்பிள்ளையிடம் சென்று கேட்டனர். இப்படி ஜீயர் செய்ததற்குக் காரணம் என்ன என்று மற்ற ஆசார்யர்களிடம் அறிந்து வரும்படி நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அனுப்பினார். முதலில் ஸகல சாஸ்த்ரங்களையும் கற்ற எங்களாழ்வானிடம் சென்று சந்தேகத்தைக் கேட்டு பதில் அறிந்து வரும்படி கூறினார். அதற்கு எங்களாழ்வான் “ஜீயருக்கு ஸ்ரீரங்கத்தின் மேலுள்ள பற்றுதல் காரணமாக இன்னும் சில காலம் ஸ்ரீரங்கத்திலேயே இருக்க ஆசைப்படுகிறார் போலும் என்று கூறினார். பின் நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அழைத்து திருநாராயணபுரத்து அரையர் ஸ்வாமியிடம் இதற்கு காரணம் அறிந்து வரும்படி அனுப்பினார். பின்பழகியராம் பெருமாள் ஜீயருக்கு இன்னும் முடிக்கவேண்டிய முக்கியமான கடமைகள் இருப்பதால் அவர் மேலும் சில காலம் இப்பூமியில் தங்கியிருக்க ஆசைப்படுகிறார் போலும் என்று திருநாராயணபுரத்து அரையர் பதில் கூறி அனுப்பினார். பிறகு நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அம்மங்கி அம்மாள் ஸ்வாமியிடம் சென்று பதில் அறிந்து வருமாறு அனுப்பினார். அதற்கு அம்மாள் “யாருக்குத் தான் நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேப கோஷ்டியை விட்டுப்  பரமபதம் செல்ல ஆசையிருக்கும்? அதனால் அவர் மேலும் சில காலம் இங்கேயே தங்கியிருந்து நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபத்தை அனுபவிக்க நினைக்கிறார்” என்று கூறி அனுப்பினார். பின் நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை பெரிய முதலியாரிடம் சந்தேகத்தைக் கூறி பதில் அறிந்து வருமாறு அனுப்பினார். அதற்கு பெரிய முதலியார் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயருக்கு நம்பெருமாளின் மேல் உள்ள மிகுந்த ஈடுபாட்டினால் எம்பெருமானை விட்டு பரமபதம் செல்வதற்கு ஆசையில்லை போலும் என்று கூறினார். பின்னர் நம்பிள்ளை ஜீயரிடம், எல்லா ஸ்வாமிகளும் அவர் இவ்வுலகத்தில் மேலும் சில காலம் இருப்பதற்கு ஆசைப்படுவதின் காரணங்களைக் கூறியவற்றை எடுத்துரைத்து, அவர் அக்காரணங்கள் ஏதோ ஒன்றினால் தான் எம்பெருமானிடம் தனக்கு வியாதி சீக்கிரம் குணமாகும்படி வேண்டிக் கொள்ளச் சொன்னாரோ என்று வினவினார். அதற்கு ஜீயர் “உங்களுக்கு எல்லாம் தெறிந்திருந்தும் உங்களுக்கு என் மேலுள்ள தயை காரணமாக அதை என் வாயினாலேயே அறிய விரும்புகிறீர்கள்” என்று பதில் கூறினார். “நீங்கள் தினமும் நீராடிவிட்டு வரும்பொழுது என்னுடைய ஆசார்யரான உங்களைக் கண்குளிர தரிசித்து உங்களுக்கு ஆலவட்டம் வீசுவது முதலிய அந்தரங்க பணிவிடைகளைச் செய்வதை விட்டு நான் பரமபதம் செல்வதற்கு எப்படி ஆசைப்படுவேன்?” என்று பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் மிகவும் உயர்ந்ததான சிஷ்ய லக்ஷணத்தை (ஆசார்யனைப் பிரிந்திருக்கமுடியாத நிலை) வெளிப்படுத்தினார். இந்த பதிலைக் கேட்டு அனைவரும் ஜீயருக்கு நம்பிள்ளை மேலுள்ள குருபக்தியை நினைத்து மெய்சிலிர்த்தனர். குருபக்தியின் மேன்மையைப்  பிள்ளை லோகாசார்யர் தம்முடைய ஸ்ரீவசன பூஷண திவ்ய சாஸ்திரத்தில் (சூத்ரம் 333) விளக்கியுள்ளார் – “ஆசார்யன் சிஷ்யனுடைய ஸ்வரூபத்தைப் பேணக்கடவன்; சிஷ்யன் ஆசார்யனுடைய தேஹத்தைப் பேணக்கடவன்”. மணவாள மாமுநிகளும் தன்னுடைய உபதேச ரத்தின மாலையில் குரு பக்தியின் மேன்மையைப் பாசுர ங்கள் 65, 66 இல் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

ஆசாரியன் சிச்சனாருயிரைப் பேணுமவன்
தேசாரும் சிச்சனவன் சீர்வடிவை ஆசையுடன் நோக்குமவனென்னும்
நுண்ணறிவைக் கேட்டுவைத்தும்
ஆர்க்கும் அந்நேர் நிற்கை அரிதாம் (65)

பின்பழகராம் பெருமாள்  ஜீயர் பெருந்திவத்தில்
அன்பதுவுமற்று மிக்கவாசையினால் நம்பிள்ளைக்கான
அடிமைகள் செய் அந்நிலையை தன்னெஞ்சே
ஊனமற வெப்பொழுதுமோர் (66)

இப்படியாக நாம் எங்களாழ்வான் வாழ்க்கையில் நடந்த சில சம்பவங்களைப் பார்த்தோம். அவர் தம் வாழ்க்கை முழுவதும் பாகவத கைங்கரியத்திலேயே திளைத்திருந்தார். அவர் எம்பெருமானாரின் அன்புக்கு மிகவும் பாத்திரமானவராயிருந்தார். நமக்கும் சிறிதேனும் இப்படிப்பட்ட பாகவத நிஷ்டை கிடைக்கப் பெற வேண்டுமென்று அவருடைய திருவடிகளில் ப்ரார்த்திப்போம்.

எங்களாழ்வான் தனியன்

ஸ்ரீவிஷ்ணுசித்த பத பங்கஜ ஸம்ச்ரயாய சேதோ மம ஸ்ப்ருஹயதே கிமத: பரேண
நோசேந் மமாபி யதிசேகரபாரதீனாம் பாவ: கதம் பவிதுமர்ஹதி வாக்விதேய:

அடியேன் சாந்தி ராமாநுஜ தாஸி

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/04/04/engalazhwan/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

மதுரகவி ஆழ்வார்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

madhurakavi

திருநக்ஷத்ரம் : சித்திரையில் சித்திரை

அவதார ஸ்தலம் : திருக்கோளூர்

ஆசாரியன் :  நம்மாழ்வார்

அருளிச்செயல் : கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு

திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளியது :  ஆழ்வார் திருநகரியில்

நம்பிள்ளை தனது  ஈட்டு வ்யாக்யான அவதாரிகையில் மதுரகவி ஆழ்வாரின் வைபவத்தைத் திறம்பட சாதித்தருளியுள்ளார்.  அவற்றில் சிலவற்றை அனுபவிப்போம்.

ரிஷிகள் எல்லோரும் சாமான்ய சாஸ்திரத்தில் கவனம் செலுத்தினார்கள். அப்படி அனுஷ்டித்து, மூன்றுவிதமான பலன்களுக்காக பகவானைப் பணிந்தார்கள். சாமானிய சாஸ்திரம் அறுதியிடுவது ஐஸ்வர்யம், கைவல்யம், மற்றும் பகவத் கைங்கரியங்களாகிற  புருஷார்த்தம் (ஆத்மா அடைய வேண்டிய இலக்கு). ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு அன்புத்தொண்டு செய்யும் உத்தம புருஷார்த்தத்திலே நோக்கத்தோடு ஆழ்வார்கள் இருந்தார்கள்.  ஆனால், இவர்களுக்கு மாறாக இருந்தவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  பகவானுடைய கைங்கர்யத்தைக் காட்டிலும், பாகவத கைங்கர்யமே உயர்ந்தது என்றும், ஆசார்யனே உயர்ந்த புருஷார்த்தம் ஆவார் என்றும் கொண்டு, நம்மாழ்வாரின் திருவடிகளைத் தஞ்சமாகப் பற்றி, ஆசார்யன் திருவடிகளே உய்யும் வழி என்பதை ஸ்தாபித்து அருளினார்.  தனக்குச் செய்யும் தொண்டைக் காட்டிலும், தன் அடியவர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டே உயர்ந்தது என்று (மதுரகவிகள் கொண்ட சிந்தையை) எம்பெருமானும் ஏற்றுக்கொள்கிறான் .

இதையே நாம் ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும் காணலாம்.  இராமாயணமானது உபப்ருஹ்மணம் (வேதத்தின் உட்பொருளை விளக்குவது) ஆகையால், நான்கு வேதங்களில் காட்டப்பட்டுள்ள விஷயங்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கின்றது. நான்கு வேதங்களும் எம்பெருமானைத்தான் உயர்ந்தவனாகக் காட்டிற்று. இராமபிரான் தர்மத்தின் மறுவடிவமாகவே தோன்றியவர் ஆவார். சாமான்ய தர்மத்தை அனுஷ்டித்துக் காட்டி, உலகத்தாருக்கு உயர்ந்த வழிகாட்டியாக இருந்தவர் இராமபிரான். தந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு நடப்பதே பித்ரு வசன பரிபாலனம் என்று வழங்கப்படுகிறது.

இளையபெருமாளான லக்ஷ்மணர் விசேஷ தர்மமான சேஷத்வத்தை (சேஷன்- சேவகன்; சேஷத்வம் – தன எஜமானன் எங்குச் சென்றாலும் பின் சென்று சேவை புரிவது)  நிலைநாட்டி அருளினார்; “அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி” (உனக்கு நானே எல்லாவற்றையும் செய்வேன்) என்று சேஷத்வத்தை நிலைநாட்டி அருளினார்.

பரதாழ்வான் (பரதன்) பாரதந்திரியத்தில் ஊற்றம் கொண்டவராய் இருந்தார்.  அதாவது பகவானின் விருப்பப்படி நடந்து, அதற்குப் பிரதிபலன் எதையும் எதிர்பாராமல் இருப்பதே பாரதந்த்ரியமாகும். இதுவே ஜீவாத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம், அதாவது லக்ஷணம் ஆகும்.  நீ அயோத்திக்குச் சென்று, அந்த நகரத்தை நன்கு ஆண்டு, மக்களைக் காப்பதில் கண்ணாக இரு என்று இராமபிரான் இட்ட கட்டளையை ஏற்று, அதன்படி நடந்து காட்டியவர் பரதன். இவ்வாறே அயோத்தி மாநகருக்கு வெளியேயே 14 ஆண்டுகள் இருந்துகொண்டு, இராமபிரான் வனவாசத்தில் எந்தவிதமான உடைகளை (வஸ்திரங்கள்) அணிந்திருந்தாரோ, அதேபோன்று தானும் அணிந்து, அதே அனுஷ்டானத்தில் ஒழுகி, தன்னுடைய கடமைகளை ஆற்றினார் பரதாழ்வான்.

இப்படி இளைய பெருமாள் சேஷத்வத்திலும், பரதாழ்வான் பாரதந்த்ரியத்திலும் சிறந்து நிற்க, சத்ருக்நாழ்வான்(சத்ருக்நன்) ஆத்மாவின் உயர்ந்த நிலையான பாகவத சேஷத்வத்தைக் காட்டி அருளினார்.  அதாவது, பகவானுக்கு அடியவராக இருப்பவருக்கு அடியவராக இருக்கும் நிலை.  பரதனையே தனக்கு ஸ்வாமியாகக் கொண்டு, அவருக்குத் தொண்டாற்றுவதையே தனக்குப் பேறாகக் கொண்டு, வேறு எதிலும் விருப்பமற்றவராய் இருந்தவர் சத்ருக்நாழ்வான்.

“பகவானுக்கு அடியவர்களாக இருந்த இளையபெருமாளைக் காட்டிலும், பரதாழ்வானைக் காட்டிலும், இராமன் உகந்தது சத்ருக்நாழ்வானையே   என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்) அருளிச் செய்துள்ளதை  நம்பிள்ளை ஈட்டில், மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.  சத்ருக்நாழ்வான் எப்படி பரதனிடத்தில் அடிமைப் பட்டிருந்தாரோ, அதேபோன்று, நம்மாழ்வாரிடத்தில் அடிமைப்பட்டிருந்தவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  தனக்கு ஸ்வாமியான நம்மாழ்வாரையே உபாயமாகவும், உபேயமாகவும் கொண்டு, அவருக்கு அடிமைப்பட்டிருந்தவர் மதுரகவிகள்.  அப்படித் தான் அனுஷ்டித்துக் காட்டியதைத்தான், தன்னுடைய திவ்யப் பிரபந்தத்தில் (கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு) அருளிச்செய்தார்.

பிள்ளைலோகாசார்யருடைய படைப்புகளில் தலை சிறந்ததான ஸ்ரீவசனபூஷணத்தின் கடைசி ப்ரகரணத்தில் ஆசார்ய அபிமான நிஷ்டையின் பெருமைகளையெல்லாம் விளக்கும்போது, தனக்கு ஸ்வாமியான நம்மாழ்வாரே அனைத்தும் ஆவார் என்று அவரிடத்தில் மதுரகவி ஆழ்வார் கொண்ட பக்தியை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார்.  எட்டாவது ப்ரகரணத்தில் எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுகமான கருணையைப் பற்றி (அதாவது எந்தக் காரணமுமின்றி, நமக்குக் கிருபை செய்பவன் எம்பெருமான் என்று) விவரித்துள்ளார்.  அதேசமயம், ஒரு ஜீவனின் கர்ம பலன்களைக் கொண்டே அவனுக்கு அருள் செய்யவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றான் எம்பெருமான் என்றும் தெரிவிக்கிறார்.  ஆதலால், எம்பெருமான் தன்னை ஏற்பானோ மாட்டானோ என்று ஒருவர் சங்கை (சந்தேகம்) கொள்ளலாம்.  அந்த சந்தேகத்தையும் தீர்க்கும் வண்ணம், 9ஆவது ப்ரகரணத்தில் உபாயத்தின் ஏற்றத்தைக் (இறுதி வழி) காட்டி அருளியுள்ளார் பிள்ளைலோகாசார்யர். சரம உபாயமானது ஆசாரியனையே சார்ந்து இருத்தல். அதாவது, பகவானை நமக்கு எளிதில் அடைவித்துத் தருபவர் ஆசாரியனே; இந்த உபாயம் எவ்வாறு ஜீவாத்மாவை வாழ்விக்கும் என்று தெரிவிக்கிறார் பிள்ளைலோகாசார்யர்.  இதனைச் சற்று அனுபவிப்போம்.

ஸூத்ரம் 407இல், ஒருவருக்கு  “எம்பெருமான் ஸ்வாதந்த்ரியம் (சுதந்திரம்) உடையவன் என்பதால் அவன் நம்மை ஏற்பானோ அல்லது புறந்தள்ளுவானோ என்ற ஐயம் (சந்தேகம்) ஏற்படும்.  அவனது ஸ்வாதந்த்ரியமானது எப்படிப்பட்டது என்றால், ஒருவரது கர்மாவைக் கொண்டு அவரைப் புறம் தள்ளக்கூடிய உரிமையும், அல்லது, தன்னுடைய க்ருபையால் ஒருவர் எப்படிப்பட்டவரானாலும் அவரை ஏற்பதும் ஆகும்.  இதற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்துள்ள ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள், “நாம் பரதந்திரனான (பரதந்திரன் – பகவானையே சார்ந்து இருப்பவன்) ஆசாரியனைத் தஞ்சமாகப் பற்றினால் (புகலிடமாகக் கொண்டால்)  கருணைக்கு இருப்பிடமாகத் திகழும் அவர் (அந்த ஆசாரியர்) தன்னுடைய கருணையைக் கொண்டு, எம்பெருமானிடத்தில் நம்மை சேர்த்து வைத்து நம்மை உயர்ந்த கதிக்கு ஆளாக்கி, அந்த ஜீவனின் முக்திக்கு வழிகாட்டிவிடுவார் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை” என்று இந்தச் ஸூத்ரத்தின் வியாக்யானத்தைத் தலைக்கட்டுகிறார்.

ஸூத்ரம் 408இல், இதை எம்பெருமானையே சரணமாகப் பற்றிய மற்ற பத்து ஆழ்வார்களின்  (மதுரகவி ஆழ்வார் மற்றும் ஆண்டாளைத் தவிர) பாசுரங்களைக் கொண்டு நிரூபிக்க இயலாது. ஏனென்றால் அந்தப் பத்து ஆழ்வார்களும் எம்பெருமானே எல்லாம் என்று இருந்தவர்கள்.  மேலும், இவர்கள் எம்பெருமானால்  மயர்வற மதிநலம் அருளப்பட்டு நேரே கடாக்ஷிக்கப்பட்டவர்கள்.  “உண்டபோது ஒரு வார்த்தை; உண்ணாதபோது ஒரு வார்த்தை பேசுபவர்கள் அந்தப் பத்து ஆழ்வார்கள்” என்று விளக்கி அருளுகிறார் பிள்ளைலோகாசார்யர்.    அதாவது, பகவத் அனுபவம் கிட்டப்பெற்றால், அவனது அடியவர்களாக இருப்பவர்களின் பெருமையைப் பேசி, அவர்களைக் கொண்டாடுவார்கள்;  அதேசமயம், பகவத் அனுபவம் கிட்டவில்லை என்றால் பாகவதர்களின்  மீது வருத்தம் கொள்வார்கள். இதற்கும் மாமுனிகள், “பத்து ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களைக் கொண்டு ஆசார்ய வைபவத்தின் மகிமையை நம்மால் ஒருபொழுதும் முழுமையாக அனுபவிக்கமுடியாது; ஆனால், மதுரகவிகளின் பாசுரங்களைக் கொண்டு, ஆசார்யரின் மகிமைகளை நன்கு அனுபவிக்கலாம் என்று காட்டி இந்தச் ஸூத்ரத்தின் வியாக்யானத்தைத்  தலைக்கட்டுகிறார்.

அதேபோன்று, ஸூத்ரம் 409லும், ஆசார்யனைச் சரணமாகப்பற்றி உய்யும் சாஸ்திரத்தைக் காட்டித்தந்த மதுரகவி ஆழ்வாரே மற்ற பத்து ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்!   ஏனென்றால், அவர்களைப் போல் இவர், உண்டபோது ஒருவாறும், அல்லாதபோது ஒருவாறும் பேசியவர் அல்லர்.   எல்லா நிலைகளிலும், நம்மாழ்வாரே தனக்கு எல்லாம் என்று ஆசார்ய அபிமானத்தில் சிறந்து விளங்கியவர் மதுரகவி ஆழ்வார் என்பதை அவர் (பாசுர) வார்த்தைகளைக் கொண்டே அறியலாம் என்று இதற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்துள்ளார் மாமுனிகள்.

மதுரகவி ஆழ்வார் பெருமைகளை பேசும் வண்ணம் இரண்டு பாசுரங்களை மாமுனிகள் உபதேசரத்தினமாலையில் அருளிச்செய்துள்ளார் :

பாசுரம் 25இல், மதுரகவி ஆழ்வார் திரு அவதரித்த “சித்திரையில் சித்திரையானது” ப்ரபன்னர்களின் (சரணாகதர்கள்) ஸ்வரூபத்தை (லக்ஷணத்தை) உணர்த்தும் மகத்தான நாளாகும் என்றும், ஆகையால், இந்த நாளுக்குரிய ஏற்றமானது, மற்ற ஆழ்வார்கள் திரு அவதரித்த நாள்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது என்று அருளிச்செய்துள்ளார்.

பாசுரம் 26இல், மதுரகவி ஆழ்வாரின் மகிமைகளையும், அவர் அருளிச்செய்துள்ள பிரபந்தத்தின் (“கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு”) பெருமையையும் உரைக்கின்றார் மாமுனிகள்:

வாய்த்த திருமந்திரத்தின் மத்திமமாம் பதம் போல்
சீர்த்த மதுரகவி செய் கலையை
ஆர்த்த புகழ் ஆரியர்கள் தாங்கள் அருளிசெயல் நடுவே
சேர்வித்தார் தாற்பரியம் தேர்ந்து

பிள்ளைலோகம் ஜீயர் இந்தப் பாசுரத்திற்கு வியாக்யானம் அருளிச்செய்கையில், கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு பிரபந்தத்தை, அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தின் (திருமந்திரம்) மத்திய பதமாக அமைந்துள்ள “நம:” சப்தத்திற்கு ஈடாகக் காட்டியுள்ளார்.  திருமந்திரமானது, இந்த ஜீவாத்மாவிற்குப் பேறானது “ஆத்மாவால்” என்று உபதேசிக்கின்றது.  ஆத்மாவை பகவானுக்கு உரியதாகக் கொண்டு, அவனுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதே அதற்கு (ஆத்மாவிற்கு) உண்டான லக்ஷணமாகும் என்பதே திருமந்திரத்தால் உணரப்படவேண்டிய ஞானமாகும்.  இதில் “நம:” பதமே முக்கியமானதாகும்  – இது  ஜீவாத்மாவுக்கு தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் (இரட்சித்துக் கொள்ளும்) சுதந்திரம் (உரிமை) கிடையாது; நம்மை இரட்சிக்கும் பொறுப்பு எம்பெருமான் ஒருவனுக்கே உள்ளது என்று தெளிவிக்கிறது . ஆனால், இதற்கு சற்றே மாறாக, இந்த ஆத்மாவானது, எம்பெருமானுக்கு ஆட்பட்டு இருப்பதைக் காட்டிலும், ஆசார்யனுக்கு உரியது என்று கொண்டு, அவருக்கு ஆட்பட்டு, அதோடு, அவரே நமக்கு ரக்ஷகர் ஆவார் என்று உரைக்கும் பிரபந்தமாகும் மதுரகவிகள் அருளியுள்ள கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு. ஆகையாலேயே, சாஸ்திரங்களில் ரஸமாக இருக்கும் ஆசார்ய நிஷ்டையை உரைக்கும் இவரது பிரபந்தத்தை, மற்ற ஆழ்வார்கள் அருளிச்செய்துள்ள நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்களில் ஒன்றாகச் சேர்த்து, மதுரகவி ஆழ்வாருக்கு ஏற்றத்தை அளித்துள்ளார்கள் நம் பூர்வாசார்யர்கள். இவ்வாழ்வார் திரு அவதரித்த நக்ஷத்திரமான சித்திரையும் 27 நக்ஷத்திரங்களில் மத்யமாக அமைந்தது போல இவர் அருளிச்செய்துள்ள கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு திவ்யப் பிரபந்தமானது 4000 திவ்விய பிரபந்த ரத்தின ஹாரத்தின்  நடு நாயகக் கல்லாக இவர் அருளிச்செய்துள்ள பிரபந்தமும் அமைந்துள்ளது என்பது இவருடைய பிரபந்தத்திற்கும் உள்ள பெருமை ஆகும்.

ஆக. மதுரகவி ஆழ்வாரைக் கொண்டே எம்பெருமானார் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்), நம்பிள்ளை, பிள்ளை லோகாசார்யர், மணவாள மாமுனிகள் மற்றும் பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஆகியோர் ஆசார்ய நிஷ்டையின் மகிமையை விதம் விதமாக விவரித்து அருளியுள்ளார்கள் என்பதை இவற்றைக் கொண்டு அனுபவித்தோம்.

இவற்றின் மூலமாகக் கொண்டே, இவ்வாழ்வாரின் சரித்திரத்தை இனி நாம் மேலும் அனுபவிப்போம்:

மதுரகவி ஆழ்வார் சித்திரை மாதம், சித்திரை நக்ஷத்ரத்தில் தோன்றியவர் ஆவார். இவர் திரு அவதரித்தது திருக்கோளூர் என்னும் திவ்ய தேசமாகும்.   சூர்யோதயத்திற்கு முன் கிழக்கில் காணப்படுகின்ற அருணோதயம் போல, பராங்குசர் (நம்மாழ்வார்) உதிப்பதற்கு முன் தென் தேசத்தில் தோன்றியவர் மதுரகவி ஆழ்வார்.  ஆழ்வார்கள் அனைவரும் எம்பெருமானுடைய அருளால் தெய்வீகத்தன்மை பெற்று, ஸம்ஸார ஸாகரத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டவர்களானாலும், வயதில் தனக்கு இளையவரான நம்மாழ்வாரின் தாள் பணிந்து நின்ற இவரது பெருந்தன்மையைப் பார்த்து, கருடவாஹன பண்டிதர், மதுரகவி ஆழ்வாரை ஸூரி கணங்களுக்குத் தலைவரான குமுதருடைய அம்சமும், கருடாழ்வாருடைய அம்சமுமாய்த் தோன்றியவர் என்று காட்டுகிறார்.

இவ்வாழ்வார், ஸாம வேதத்தை ஓதும் பூர்வ சிகை பிராம்மணர் குலத்தில் தோன்றியவர் ஆவார்;   உரிய பருவத்தில், ஜாத கர்ம, நாமகரணங்கள் சூட்டப்பெற்று, தக்க வயதில் உபநயன இத்யாதிகள் நடத்தப்பட்டு வேத சாஸ்திரங்களோடு, இதிஹாச புராணங்களையும் இளமையிலேயே பயின்று நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்.  கடவுள் அருளால் உண்மை உணர்வு  கொண்டு, உலகப் பற்றை அறவே துறந்தார்.  அவருக்கு இன்ப துன்பங்களில் அகப்பட்டு துன்புறும் மக்களுடன்  வாழவும் பழகவும்  பிடிக்கவில்லை. அதனால் அவர் அயோத்தி, வடமதுரை, மாயை, காசி, காஞ்சி அவந்தி, துவாரகை என்னும் ஏழு திருத்தலங்களுக்குச் சென்று புண்ணிய நீராடி, பரந்தாமனைத் தரிசித்து வரவேண்டும் என்று  விரும்பினார். உடனே அவர் தன் யாத்திரையைத் தொடங்கினார். வடநாட்டிலுள்ள பல திவ்யதேசங்களையும் தரிசித்துக்கொண்டு, அயோத்தி மாநகரை  வந்தடைந்தார்.  விக்கிரக வடிவில் அங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் இராமபிரானை வணங்கிச் சில காலம் அங்கேயே தங்கி  வாழ்ந்துவந்தார்.

nammazhwar-madhurakavi-nathamuniமதுரகவி ஆழ்வார், நம்மாழ்வார், நாதமுனிகள் – காஞ்சிபுரம்

மதுரகவி ஆழ்வாருக்குப் பின்னே அவதரித்த நம்மாழ்வார் உலக நடைக்கு உள்ள இயல்பான பால் குடித்தல், அழுதல் போன்றவற்றைச் செய்யாதவராக இருந்தார். ஆழ்ந்த யோகத்தில் ஈடுபட்டவராக இருந்தார் நம்மாழ்வார்.  அவருடைய பெற்றோர்கள் காரி (தந்தை) மற்றும் உடைய நங்கை (தாய்) ஆவர்.  நம்மாழ்வார் பிறந்த 12ஆம் நாள், தங்களுக்குப் பிறந்த இந்தக் குழந்தை இப்படி உலக இயல்புக்கு மாறாக இருக்கின்றதே என்று அவரது பெற்றோர்கள். தென்திசையில் குளிர்ந்த தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் உள்ள திருக்குருகூரில் எழுந்தருளியுள்ள பொலிந்து நின்ற பிரான் ஸந்நிதிக்கு எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு வந்தனர்.  இந்த எம்பெருமான் தெய்வீகமான சங்கையும் சக்கரத்தையும் தன்னுடைய திருக்கைகளில் தாங்கியவனாவான்.  தாமரைக் கண்களை உடையவான இருந்தான்; நானே உனக்கு ரக்ஷகன்! ஆகையால் அஞ்சேல் என்று காட்டும் அபயஹஸ்தத்தை உடையவன்; ஸ்ரீதேவி, பூதேவி மற்றும் நீளாதேவி நாச்சிமார்களோடு எழுந்தருளியிருப்பவன்.  இப்படித் தங்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையானது, உலக இயற்கைக்கு மாறாக இருந்ததால், அக்குழந்தைக்கு “மாறன்” என்ற திருநாமத்தைச் சூட்டி, அந்தக் குழந்தையை அந்த ஸந்நிதிக்கு வெளியே இருக்கின்ற புளியமரத்துக்கு அடியில் விட்டுவிட்டு, அதன் தெய்வீகத் தன்மையை அறிந்தவர்களாக, அந்தக் குழந்தையை அடிக்கடி வந்து தரிசித்துவிட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.  அப்போது, பரமபதநாதனான எம்பெருமான், தன்னுடைய தளபதியான விச்வக்ஸேனரை அழைத்து, கீழே சென்று, நம்மாழ்வாருக்குப் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் முதலியவற்றைச் செய்துவைத்து, திராவிட வேதங்களை உபதேசித்துவிட்டு வாரும் என்று பணித்து அருளி, விச்வக்ஸேனரும் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் பற்றியவராய், அதனைச் செவ்வனே செய்யும் வண்ணனும், ஆழ்வாருக்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்துவித்து, ரஹஸ்ய மந்த்ரங்களை அதன் அர்த்தங்களுடன் ஓதி, திராவிட வேதங்களையும் உபதேசித்து அருளினார் (இதிலிருந்து நாயனார் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் கூறியபடி த்ராவிட வேதமும் அநாதி என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம்).

அதன் பின்னே, நம்மாழ்வார் அந்த தெய்வீகத்தன்மையுடைய புளியமரத்தின் கீழேயே 16 ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார்.  இதைப் பார்த்த அவரது பெற்றோர்கள் ஆழ்வாரது பெருமைகளை நன்கு அறிந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.  ஆனால், அதை ஊராருக்கு எடுத்துச்சொல்லி, புரியவைத்தாலும், அவர்களால் அதைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாது என்று அறிந்து, ஆழ்வாரின் பெருமைகளைத் தங்களுக்குள்ளே அனுபவித்துக் கொண்டு, திருக்குறுங்குடி நம்பி எம்பெருமானை தியானித்தும், வணங்கியும் நின்றார்கள்.  (வடதேசத்தில் இருந்த பொழுது) மதுரகவி ஆழ்வாரும் இதைப்பற்றி கேள்விப்பட்டார், அங்கிருந்த ஆற்றங்கரையைக் கடந்து சென்றபோது, தென்திசையில் ஒரு அதிசயமான பேரொளி தோன்றியது.  அதைப் பார்த்த இவர், அருகில் இருக்கும் கிராமங்களில் ஏதாவது ஒன்று தீக்கரையாகி இருக்கும் அல்லது காட்டில் மூண்ட தீயாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்.

ஆனால், அடுத்தடுத்து மூன்று நாட்களிலும், இரவுப் பொழுதுகளில் இப்படிப்பட்ட வெளிச்சம் தோன்றுவதை கவனித்தார் மதுரகவிகள்.  அதை மேலும் ஆராய முற்பட்டு, அந்த இரவுப் பொழுது முடிந்து, விடிந்தவுடன், அந்த ஒளி தோன்றிய திசையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.  அப்படிச் சென்றபோது, வழியில் பல திவ்யதேசங்களைத் தரிசித்துக் கொண்டு, ஸ்ரீரங்கத்தை அடைந்தார். அங்கும் அந்த திவ்யமயமான ஒளி தோன்றவே, அந்த ஒளி வரும் தென்திசையை நோக்கி  மேலும் நகர, இறுதியாக திருக்குருகூரை (ஆழ்வார் திருநகரி) அடைந்தார்.  திருக்குருகூரை அடைந்தவுடன், அவரது கண்களிலிருந்து அந்த ஒளி விலகியது.  ஆகவே, அந்த ஒளியானது இங்கிருந்துதான் தோன்றியிருக்கிறது என்று அறிந்துகொண்டார்.  பின்னர், திருக்குருகூர் எம்பெருமானின் கோயிலுக்குள் நுழைந்து, அங்கே இருக்கும் திருப்புளியாழ்வாருக்குக் (புளியமரம்) கீழே, ” திவ்யமயமான திருமேனியோடே., அதாவது, ஞானமே வடிவெடுத்தவராய், பொலிந்த (பிரகாசாமான) கண்களை உடையவராய், 16 ஆண்டுகள் நிரம்பிய யௌவனனாய், அமாவாசை நாளிலும் வெளிச்சத்தைத் தரக்கூடிய முழுநிலவாய், பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த யோகியாய், எம்பெருமானைத் தொழுது எழவேண்டிய உபதேச முத்திரையை உடையவராய், ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்துக்கே ஆசாரியராய்” நம்மாழ்வார் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்.   இப்படி, பகவத் அனுபவத்தில் முற்றும் ஆழ்ந்து அருகில் நடக்கும் விஷயங்கள் எதையும் அறியாதவராய் இருக்கின்ற இவரை சோதிக்கும் வண்ணம், அருகில் இருந்த ஒரு கல்லை எடுத்து அவர்முன் போட, உடனே நம்மாழ்வார் கண்விழித்து, தன் முன்னே நிற்கும் மதுரகவி ஆழ்வரைப் பார்த்தார்.  ஓ! இவருக்குக் கண்கள் இருக்கின்றன என்று அறிந்துகொண்ட மதுரகவிகள், இவருக்குப் பேச வருமா? என்பதை சோதிக்க விரும்பி, அவரிடம், “செத்தத்தின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்?” என்று கேட்டார்.  அதன் உட்பொருளாவது, “ஞானமற்ற பிரகிருதியினால் உருவான உடம்பில், ஞானத்தை உடைய, அணு வடிவமான ஜீவாத்மா பிறந்தால், எதை அனுபவித்துக் கொண்டு, எங்கே (இன்பம் உண்டென்று) கிடக்கும்?”  என்று பொருள்படக் கேட்டார்?    அதற்கு சடகோபர், “அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும்”  என்று பதில் கூறினார்.  அதாவது, “மெய்ஞான உணர்வு நினைவு பெற்ற ஜீவாத்மாவாக இருந்தால், அத்தை (பரமாத்மாவை) தின்று (அனுபவித்துக் கொண்டு) அங்கே (பரமாத்விலேயே) கிடக்கும்.  ஒருவேளை அப்படிப்பட்ட ஞானத்தைப் பெறாத ஆத்மாவாக இருந்தால், அத்தைத் தின்று, அதாவது, உடலின் தொடர்பால் உருவாகும் ஐம்புலன் இச்சைகளின் நல்வினை தீவினைகளை அனுபவித்துக் கொண்டு அங்கேயே கிடக்கும்.  இதனால், அந்த ஆத்மாவானது பிறவிச் சுழலிலேயே கட்டுண்டு கிடக்கும்” என்று விடை கொடுத்தார்.   இதைக் கேட்ட மதுரகவிகள் இவர் “ஸர்வஞ்ஞர்” அதாவது, முற்றும் உணர்ந்த ஞானி என்று உணர்ந்து, எழுந்து, ஆழ்வாரின் திருவடித்தாமரைகளில்  சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி, அதுமுதலாக, ஆழ்வாருடனேயே நிரந்தரமாகத் தங்கி, அவருக்கு சகல கைங்கர்யங்களும் செய்துகொண்டு, அவரது பெருமைகளை பாடிக் கொண்டிருப்பதையே பொழுதுபோக்காகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

அதன்பின்னே, அனைத்துக்கும் காரணனும் (ஆதியும்), அனைத்துக்கும் நிர்வாஹகனும், அனைத்தையும் தன் கட்டுக்குள்ளே வைத்துக் கொண்டிருப்பவனும், அனைத்து ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்து பொருள்களிலும் பரமாத்மாவாய் நிறைந்திருப்பவனும், அழகிய கருநீல நிறத்தோடே கூடிய திருமேனியை (உடல்) உடையவனுமான ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் (பரமபதநாதன்) நம்மாழ்வாரை சந்திக்க முற்பட, உடனே பெரிய திருவடியான கருடாழ்வான் எம்பெருமானுக்கு முன்னே வந்து நிற்க, எம்பெருமான் பிராட்டியோடு சேர்ந்து கருடாழ்வானின் மீது ஏறி அமர்ந்துகொள்ள, அவர்கள் திருக்குருகூரை அடைந்து, ஒருமுறை ஆழவாருக்குத் தங்கள் தெய்வீகமான தரிசனத்தை அருளி, அவரை போரக் கடாக்ஷித்து, வாழ்த்தி, அவருக்கு மயர்வற மதிநலத்தை அருளினான். இப்படி திருமாலால் அருளப்பட்ட நம்மாழ்வார், மேலும் பகவத் அனுபத்தில் மூழ்க, அந்த அனுபவம் கட்டுக்கடங்காத ஆறாய், பெருக்கெடுத்த வெள்ளமாய் ஓட, அதன் விளைவாக நான்கு வேதங்களின் அம்சங்களாக, எம்பெருமானின் தெய்வீக லக்ஷ்ணம், தெய்வீக வடிவம், தெய்வீகத் தன்மைகள், அதாவது, ஸ்வரூப, ரூப, குண விபூதிகளை உடையவன் எம்பெருமான் என்பவற்றை உணர்த்தும்  நான்கு திவ்யப் பிரபந்தங்கள் ஆழ்வாரின் திருவாயிலிருந்து புறப்பட்டு வெளிவந்தது. அவை முறையே, திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி ஆகியவைகள் ஆகும். அதன் பின்னர், நம்மாழ்வார் அவற்றையெல்லாம் மதுரகவிகளுக்கும்,  தன்னைச் சரணமாகப் பற்றிய மற்றவர்களுக்கும் உபதேசித்து அருளினார்.  அனைத்து திவ்யதேசத்து எம்பெருமான்களும் நம்மாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த அந்தப் புளியமரத்துக்கு அருகில் வந்து, ஆழ்வாருக்குத் தங்கள் தரிசனங்களைத் தந்தருளி, மங்களாசாசனத்தைப் பெற்றுச் சென்றார்கள்.  அதன்பின்னர், நம்மாழவார் எல்லோரையும் போரக் கடாக்ஷித்து, அனைவரும் தன்னைப் போலவே பகவத் பக்தியில் திளைத்து,  எம்பெருமான் ஒருவனிடத்திலே மட்டும் பற்றுவைத்து, உயரவேண்டும் என்று வாழ்த்தினார்.

பின்னர், பரமபதத்திலிருந்து நித்யஸூரிகளும்,  ச்வேத த்வீப வாசிகளும் (திருப்பாற்கடலில் வசிப்பவர்கள்) நம்மாழ்வார் எழுந்தருளியிருக்கும் இடத்துக்கு வர, நம்மாழ்வார் தன்னைக் காணவந்த  அந்த உயர்ந்தவர்களின் பெருந்தன்மைக்குத் தோற்று, அவர்களுக்கும் மங்களாசாசனங்களை அருளிச்செய்து, அவர்கள் இங்கு வந்து தன்னை வாழ்த்தியதால், எம்பெருமானின் அருள் பெற்றதால், தான் உயர்ந்தவன் என்ற  ஸாத்வீக அஹங்காரம் தலைக்கேற  நின்று, அளவற்ற பெருமைகளுடனே, எப்பொழுதும் கண்ணன் எம்பெருமானையே தியானித்துக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.  ” பரமாத்ம ஸ்வரூபம், ஜீவாத்ம ஸ்வரூபம், உபாய ஸ்வரூபம், உபேய ஸ்வரூபம், விரோதி ஸ்வரூபம்”  ஆகியவற்றைக் கொண்ட அர்த்த பஞ்சகத்தை வெளியிட்டு, த்வய மஹாமந்திரத்தின் ஆழ்ந்த அர்த்தங்களையும் தன்னுடைய சரமப் பிரபந்தமான (கடைசிப் பிரபந்தம்) திருவாய்மொழியில், வெளியிட்டு, பரம பாகவதர்களுக்கு அமிர்தமாக கொடுத்து அருளினார்.  32 ஸம்வத்ஸரங்கள் வாழ்ந்த இவர்,  இந்த ஸம்ஸார பந்தத்தை அறுத்துக் கொண்டு., எம்பெருமானின் திவ்யமயமான அருளோடு திருநாட்டுக்கு (பரமபதம்)  எழுந்தருளினார்.

அதன் பின்னே, ப்ரபந்ந ஜன கூடஸ்தர் (ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் முதல்வர்) என்று போற்றப்படும் நம்மாழ்வாரின் பிரதான சிஷ்யரான மதுரகவி ஆழ்வார் ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்துக்கே தலைவராகத் திகழ்ந்தார்.   நம்மாழ்வாரைப் போற்றி பக்திப் பரவசத்துடன் 11 பாசுரங்கள் கொண்ட “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு” என்னும் பிரபந்தத்தை  அருளிச்செய்து, அதை பஞ்சமோபாய நிஷ்டர்களான முமுக்ஷக்களுக்கு (மோக்ஷத்தில் இச்சை உடையவர்களிடத்தில்) அளித்தார்.  அதாவது, ஐந்தாவது நிஷ்டையான ஆசார்ய நிஷ்டையிலேயே இருப்பவர்கள். அதாவது, ஆசார்யனே உயர்ந்த புருஷார்த்தம் என்று ஆசார்ய அபிமானத்தால் உயர்ந்த கதியைப் பெற்றவர்கள்.  மற்ற நான்கு புருஷார்த்தங்கள் யாவை என்றால், ஸாத்யோபாயமான கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்களாகிய மூன்று உபாயங்களும் ஸித்தோபாயமான சரணாகதியும் ஆகும்.

பிறகு மதுரகவியார் நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா திருவுருவத்தை அப்பெருமான் கோயிலினுள்ளே எழுந்தருளச் செய்து, அதற்கான திருமண்டபத்தையும், மதிள்களையும், விமானத்தையும் தோற்றுவித்தார்.  நாள்தோறும், பலவகை மலர்களைக் கொண்டு மாலை தொடுத்து, சூட்டி மகிழ்ந்தார்.  நம்மாழ்வார் பாடிய பாசுரங்களையெல்லாம் உலகெங்கும் பரவுமாறு பக்தியுடன் பாடினார். நம்மாழ்வாரின் விக்கிரகத்திற்கு மாலைகள் சூட்டி வழிபாடுகள் செய்து, திருவிழாக்களையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டாடினார்.  அப்பொழுது அழகிய பொன் விமானத்தில் அத்தெய்வ உருவை எழுந்தருளச் செய்து, வீதிகள் தோறும் வலம் வரச் செய்தார்.  விமானத்தின் முன்னே அடியார்களுடன் அவரும் சேர்ந்து, “நம்மாழ்வார் வந்தார் நற்குணச் சீலர் வந்தார், தமிழில் வேதம் பாடிய பெருமான் வந்தார், திருக்குருகூர் நம்பி வந்தார், திருவாய்மொழி ஈந்த அருளாளர் வந்தார், திருவழுதி வளநாடர் வந்தார், வகுளாபரணர் வந்தார், காரி மாறர் வந்தார், சடகோபர் வந்தார், பராங்குசர் வந்தார், பவனிநாதர் வந்தார்” என்று விருதுகள் உரைத்து திருவுலா வருவார்.  இவற்றின் அர்த்தங்களானது “வேதங்களின் சாரங்களை வெளியிட்டவர் வந்தார்; திருவாய்மொழி பாடிய நாவீரர் வந்தார்; திருநகரிக்குத் தலைவர் வந்தார்; திருவழுதிவளநாடு (ஆழ்வார் திருநகரி) மற்றும் அதைச் சூழுந்துள்ள இடத்தில் இருப்பவர்  வந்தார்; அனைவரையும் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பவர் வந்தார்”.

அச்சமயம், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்திலே புலவர்களாக இருந்த சிலர் அங்கே வந்து, நம்மாழ்வாரின் புகழ் பாடுபவர்களைப் பார்த்து, உங்களுடைய ஆழ்வார் பக்தர் அன்றி (தவிர) பகவான் இல்லை.  இவர் சங்கமேறிய புலவரோ? (சங்கத்தால் அங்கீகரிப்பட்டவரோ? என்றார்கள்). இவர் பாடிய திருவாய்மொழி சங்கமேறிய செய்யுள் அல்லவே!  இவரைப் போய் வேதம் தமிழ் செய்தவர் என்று போற்றுவது தகுதி அல்லவே! என்று குதர்க்க (இழிவான) வார்த்தைகளை பேசி, ஆழ்வார் புகழ் பாடுவதைத் தடுத்தனர்.  இதனைப் பொறுக்காத மதுரகவிகள் மனம் வருந்தி, இவர்கள் கர்வத்திற்குப் பங்கம் (அழிவு) ஏற்படும்படி தேவரீர் (நீர்) செய்தருள வேணும் என்று பிரார்த்திக்க,  நம்மாழ்வார் “கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே” என்ற திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தை ஒரு சிற்றேட்டில் எழுதிக் கொண்டுபோய் சங்கப் பலகையில் வைத்திட்டால், அவர்களது செருக்கு (அகம்பாவம்) அடங்கும் என்று கூறி அருள, அதன்படியே மதுரகவிகள் செய்து, அதைச் சில சங்கத் தமிழ் புலவர்களிடம் கொடுத்தார்.  அப்படிக் கொடுத்துவிட்டு, இதை உங்கள் சங்கப் பலகையில் ஏற்றுங்கள்; அப்படி ஏற்றப்பட்ட இந்தப் பாசுரத்தை சங்கப் பலகை ஏற்றுக்கொண்டால், ஆழ்வாரின் பெருமைகள் நிரூபிக்கப்பட்ட படியாகும் என்று கூறினார்.  சங்கப் புலவர்களும் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.  பின்னர் அவர்கள் அதை எடுத்துக் கொண்டுபோய், மதுரையில் இருந்த தமிழ் சங்கத் தலைவரிடம் கொடுத்து, மதுரகவிகள் சொன்னதைச் சொல்ல, அந்தத் தலைவரும், ஏற்றுக் கொண்டு, ஆழ்வாரது அந்தப் பாசுரத்தை ஒரு சிற்றேட்டில்  எழுதி, சங்கப் பலகையில் வைத்து, அதோடே 300 சங்கத் தமிழ் புலவர்களின் பாடல்களையும் அந்தப் பலகையில் ஏற்றினார்.  அந்த சங்கப் பலகையும், ஆழ்வார் பாசுரத்தை மட்டும் அங்கீகரித்து, அதோடே சேர்ந்து நின்ற 300 புலவர்களின் பாடல்களையும் கீழே தள்ளி, ஆழ்வாரின் பெருமைகளை நிரூபித்தத்து.

பிறகு அச்சங்கப் புலவர்களுக்கெல்லாம் தலைவராகிய அவர்,

ஈ ஆடுவதோ கருடர்க்கு எதிரே? இரவிக்கு எதிர் மின்மினியா ஆவதோ?
நாய் ஆடுவதோ உருவம் புலிமுன்? நரி ஆடுவதோ நரகேசரி முன்?
பேய் ஆடுவதோ அழகர் வசிமுன்? பெருமான் வகுளாபரணன் அருள்கூர்ந்து
தோலா துரையர் வீரமா மறையின் ஒரு சொற் பெறுமோ உலகிற் கவியே?

என்று நம்மாழ்வார் என்னும் பெரியவருக்கு முன், மற்ற அனைத்தும் தாழ்ந்தவைகளே என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் வண்ணம் பாடினார்.   அதாவது, கருடனுக்கு எதிரே ஈ ஆடுமோ?  சூரியனுக்கு எதிரே மின்மினிப் பூச்சி பிரகாசிக்குமோ?  புலியின் முன்பு நாய் ஆடுமோ?  நரி ஆடுமோ சிங்கத்தின் முன்? பேய் ஆடுமோ ஆழ்வாரின் அழகான தோற்றத்தின் முன்?  நம்மாழ்வார் என்னும் தெய்வம் அருளிய தெய்வப் பாசுரங்களுக்கு முன் வேறு எந்தச் சொல்லும் ஏற்றம் பெறுமோ? என்று அர்த்தம்.

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மதுரகவிகளிடமும் தங்கள் செயலுக்கு வருந்தி மன்னிப்பு கேட்டு, உங்கள் ஆழ்வாரின் மேன்மையை நாங்கள் உணர்ந்து கொண்டோம்.  தங்களால் எங்கள் அகந்தையும் அழிந்தது.  இனி நீங்கள் ஆழ்வாருடைய புகழை வான் முட்டும் அளவு கூறுங்கள்.  இவ்வுலகம் முழுதும் அவருடைய அருட்புகழ் சென்று பரவட்டும்.  திக்கெட்டும் அவருக்குத் திருவிழா நடைபெறட்டும்.  நாங்களும் அவ்விழாவிலே கலந்து கொள்கிறோம்.  உடனே சென்று விழா நடத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.   அவர்கள் மனம் திருந்தியதைக் கண்டு மதுரகவிகளும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, அங்கிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றார்.

நம்மாழ்வார் பாடிய பாசுரங்களின் பொருள்களையெல்லாம் மக்களுக்கு எடுத்துக்கூறி, நல்வழிப்படுத்தி நெடுங்காலம் மதுரகவி ஆழ்வார் வாழ்ந்து, இறுதியில் ஆசாரியன் திருவடியை அடைந்து, பரமபதத்திலும் ஆசார்யனுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்ய விழைந்தார்.

மதுரகவிகளின் தனியன்

அவிதித விஷயாந்தரஸ் சடாரேர்
உபநிஷதாம் உபகான மாத்ர போக:
அபி ச குண வசாத் ததேக சேஷி
மதுரகவிர் ஹ்ருதயே மமாவிரஸ்து

அடியேன் வேங்கட க்ருஷ்ண ராமாநுஜ தாஸன்
அடியேன் லக்ஷ்மி நரஸிம்ஹ ஸ்ரீவைஷ்ணவ தாஸன்

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/01/17/madhurakavi-azhwar/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள்

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

nampillai-goshti1நம்பிள்ளை காலக்ஷேப கோஷ்டியில் ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள்

திருநக்ஷத்ரம்: கார்த்திகை பரணி (யதீந்த்ர ப்ரவண ப்ரபாவத்தில் ஹஸ்தம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது)

அவதார ஸ்தலம்: ஸ்ரீரங்கம்

ஆசார்யன் : நம்பிள்ளை

சிஷ்யர்கள்: ஈயுண்ணி பத்மநாப பெருமாள் -அவருடைய திருக்குமாரன்)

ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் நம்பிள்ளையின் ப்ரியமான சிஷ்யர். அவர் சிரியாழ்வான் அப்பிள்ளை என்று அழைக்கப்பட்டார். இவர் மூலமாகத்தான் திருவாய்மொழியின் ஈடு மஹா வ்யாக்யானம் மணவாள மாமுனிகளுக்குக் கிடைத்தது.

“ஈதல்” என்றால் தமிழில் கொடுத்தல், தர்மம், கருணை, அன்பு என்று பலவேறு அர்த்தங்கள் உடையது. “உண்ணுதல்” என்றால் சாப்பிடுதல் என்று பொருள். ஈயுண்ணி என்றால் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு உணவு கொடுத்த பின்பே தான் உண்ணுபவர் என்று பொருள்.

நம்பிள்ளை ஒரு சமயம் பகவத் காலக்ஷேப விஷயங்களை எல்லோருக்கும் எடுத்துரைத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தக் காலமே ஸ்ரீரங்கத்தின் பொற்காலம் என்று கூறலாம். ஏனென்றால் நம்பிள்ளையின் சிறந்த ஞானத்தாலே அங்கு எல்லோரும் பகவத் அனுபவங்களில் ஊறித் திளைத்துக் கொண்டிருந்தனர். எம்பருமானின் எல்லையற்ற கருணையாலும், அவருடைய ஆசார்யனின் (நஞ்சீயர்) பரிபூர்ண க்ருபையாலும் நம்பிள்ளை மிகச் சிறந்த ஞானத்தைப் பெற்று இருந்தார். அவர், ஆழ்வார்கள் பாசுரங்களில் கூறப்பட்ட அழகான விஷயங்களை எல்லாம், ஸ்ரீ ராமாயணத்திலிருந்தும் இதிகாச புராணங்களிலிருந்தும் உதாரணங்களை எடுத்துக் காட்டி மிக அழகாக விளக்கினார்.

நம்பிள்ளையின் மற்றுமோர் பிராதான சிஷ்யர் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை. வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை தன் ஆசார்யன் நம்பிள்ளையிடம் பகலில் கேட்டறிந்து கொண்ட திருவாய்மொழி காலக்ஷேபங்களை எல்லாம் தினமும் இரவு நேரத்தில் பதிவெடுத்துக் கொண்டிருப்பார். தனது காலக்ஷேபத்தை முடித்துக் கொண்ட நம்பிள்ளை ஒரு நாள் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையின் திருமாளிகைக்குச் சென்றார். அங்கே ஓலைச் சுவடிகளில் தன்னுடைய திருவாய்மொழி காலக்ஷேபத்தின் போது ,தான் உரைத்த வார்த்தைகளை அக்ஷரம் பிசகாமல் பூரணமாக வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை பதிவு பண்ணியிருந்ததைப் பார்த்து மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தார். ஆனாலும் தன்னுடைய உத்தரவு இல்லாமல் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை எழுதி இருந்ததைப் பார்த்து கொஞ்சம் வருத்தம் அடைந்தார். அவர் தன்னுடைய அபிப்ராய பேதத்தை வெளியிட்டாலும் வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளையின் ஆழ்ந்த விச்வாஸத்தால் தேறி ஸமாதானம் அடைந்தார். திருவாய்மொழியின் இந்த வ்யாக்யானமே “ஈடு 36000 படி” என்று பிரபலமானது. அதன் பின்னால் இந்த ஓலைப் பிரதிகளை ஈயுண்ணி மாதவப்பெருமாளிடம் கொடுத்து எதிர்கால சந்ததியர்களுக்குக் கற்பிக்குமாறு பணித்தார். இந்த சரித்திரம் https://guruparamparaitamil.wordpress.com/2015/09/23/vadakku-thiruvidhi-pillai/ என்ற இணைய தளத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் தன்னுடைய திருக்குமாரர் ஈயுண்ணி பத்மநாபப் பெருமாளுக்கு இவைகளை கற்றுக் கொடுத்தார். பத்மநாபப் பெருமாளுடைய திருநக்ஷத்ரம் ஸ்வாதி. பத்மநாபப் பெருமாள் தன்னுடைய சிஷ்யர் நாலூர் பிள்ளைக்கு இதை உபதேசித்தார்.

நாலூர் பிள்ளை நாலூரானின் (கூரத்தாழ்வானின் சிஷ்யர்) வம்சத்தவர். இவர் மேல்பாடகம் (தொண்டை நாடு) என்ற ஊரில் அவதரித்தார். இவருடைய திருநக்ஷத்ரம் பூசம் (புஷ்யம்). இவர் ஸுமந:கோசேலர், கோல வராகப் பெருமாள் நாயனார், ராமானுஜ தாசர், அருளாளர் திருவடி ஊன்றியவர் என்றும் அழைக்கப்பட்டார். இவருடைய சிஷ்யர்கள் நாலூராச்சான் பிள்ளை, திருப்புளிங்குடி ஜீயர் மற்றும் திருக்கண்ணங்குடி ஜீயர் ஆவார்கள்.

திருப்புளிங்குடி ஜீயர் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சரிதம் என்ற க்ரந்தத்தை எழுதியுள்ளார்.

நாலூர் பிள்ளையின் அபிமான சிஷ்யரும், புதல்வனும் ஆவார் நாலூராச்சான் பிள்ளை. இவருடைய திருநக்ஷத்ரம் மார்கழி பரணி. இவர் தேவராஜாச்சான் பிள்ளை, தேவேசர், தேவாதிபர் மற்றும் மேல்னாடு ஆச்சான் பிள்ளை என்றும் அழைக்கப்பட்டார். நாலூராச்சான் பிள்ளை அவருடைய தகப்பனாரின் திருவடித் தாமரைகளிலே ஈடு 36000 படி கற்றுக் கொண்டார். இவருடைய சிஷ்யர்கள் திருநாராயணபுரத்து ஆய், இளம்பிளிசைப் பிள்ளை மற்றும் திருவாய்மொழிப் பிள்ளை ஆவார்கள்.

நாலூர் பிள்ளை மற்றும் நாலூராச்சான் பிள்ளை இருவரும் திருநாராயணபுரத்தில் தான் வசித்து வந்தார்கள்.

திருவாய்மொழிப் பிள்ளை குரகுலோத்தம தாஸரின் ஆணைப்படி திருவாய்மொழிக்கான அர்த்த விசேஷங்களை அறிந்து கொள்ள காஞ்சிபுரத்திற்குச் சென்றார். அந்த சமயம் நாலூர் பிள்ளை மற்றும் நாலூராச்சான் பிள்ளை இருவரும் காஞ்சிபுரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். மூவரும் தேவப்பெருமாளின் முன் சந்தித்துக் கொண்டார்கள். அப்போது அர்ச்சகர் வாயிலாக தேவப் பெருமாள் அவர்களுக்கு பிள்ளை லோகாசார்யார் எம்பெருமானின் அவதாரமே என்றும், திருவாய்மொழிப் பிள்ளைக்கு ஈடு வ்யாக்யானத்தைக் கற்றுக் கொடுக்குமாறும் நாலூர் பிள்ளைக்கு ஆணையிடுகிறார். அப்போது தன்னால் இது முடியுமோ (வயோதிகத்தால்) என தேவப் பெருமாளை வினவ அதற்கு அவர் “அப்படியென்றால் உம்முடைய குமாரர் (நாலூராச்சான் பிள்ளை) கற்றுக் கொடுக்கட்டும் ஏன் என்றால் அவர் சொல்வதும் நீர் சொல்வதும் ஒன்றே” என்று கூறினார். அதன் பின்னால் திருவாய்மொழிப் பிள்ளை நாலூராச்சான் பிள்ளையிடமிருந்து ஈடு வ்யாக்யானத்தைக் கற்றுக் கொண்டு ஆழ்வார் திருநகரிக்குத் திரும்பி அங்கு அதை மணவாள மாமுனிகளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். மாமுனிகளே பின்பு “ஈட்டுப் பெருக்கர் ” (ஈடு வ்யாக்யானத்தைபோற்றி வளர்த்தவர்) என மிகவும் பிரபலமாக விளங்கினார்.

நாலூர் பிள்ளையோ நாலூராச்சான் பிள்ளையோ திருமொழிக்கும் பெரியாழ்வார் திருமொழிக்கும் வ்யாக்யானம் அருளியுள்ளார்கள் என்று சொல்வதுண்டு.

மாமுனிகள் தன்னுடைய உபதேச ரத்னமாலை 48, 49 பாசுரங்களில் ஈடு வ்யாக்யானத்தைப் பற்றி அழகாக விளக்குகிறார்.

  • 48 வது பாசுரத்தில் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை ஈடு வ்யாக்யானத்தை பதிவு செய்ததையும், நம்பிள்ளை அதை எடுத்து ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளிடம் கொடுத்ததையும் குறிப்பிடுகிறார்.
  • 49 வது பாசுரத்தில் ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளிடமிருந்து அவரது குமாரர் ஈயுண்ணி பத்மநாபப் பெருமாள் கற்றுக் கொண்டதையும் அவரிடமிருந்து நாலூர் பிள்ளை மற்றும் நாலூராச்சான் பிள்ளை கற்றுக் கொண்டு பின்பு அவர்களிடமிருந்து திருவாய்மொழிப் பிள்ளை மற்றும் திருநாராயணத்து ஆய் போன்றோர் கற்றுக் கொண்டதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

இப்படியாக நாம் இதுவரை ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளைப் பற்றி ஓரளவு தெரிந்து கொண்டோம். அவர் மிகப் பெரிய பண்டிதராகவும் நம்பிள்ளையின் ஆத்ம சிஷ்யராகவும் விளங்கினார். நாமும் நமக்கும் அவரைப் போன்று சிறிதளவாவது பாகவத நிஷ்டை கிடைக்க வேண்டும் என்று அவருடைய திருவடித் தாமரைகளில் பிரார்த்திப்போமாக. இந்தப் பதிவில் மேலும் நாம் எவ்வாறு ஈடு வ்யாக்யானம் நம்பிள்ளையிடமிருந்து மணவாமாமுனிகளுக்குக் கிடைத்தது என்றும் பார்த்தோம்.

ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் தனியன்

லோகாசார்ய பதாம்போஜ ஸம்ஸரயம் கருணாம்புதிம் |
வேதாந்த த்வய ஸம்பன்னம் பதவார்யம் அஹம்பஜே ||

ஈயுண்ணி பத்மனபாப் பெருமாள் தனியன்

மாதவாசார்ய ஸத்புத்ரம் தத்பாதகமலாச்ரிதம் |
வாத்ஸல்யாதி குணைர் யுக்தம் பத்மநாப குரும் பஜே ||

நாலூர் பிள்ளை தனியன்

சதுர்க்ராம குலோத்பூதம் த்ராவிட பிரஹ்ம வேதிநம் |
யஜ்ஞார்ய வம்சதிலகம் ஸ்ரீவராஹமஹம் பஜே ||

நாலுராச்சான் பிள்ளை தனியன்

நமோஸ்து தேவராஜாய சதுர்க்கிராம நிவாஸினே |
ராமானுஜார்ய தாஸஸ்ய ஸுதாய குணஸாலினே ||

அடியேன் ஆண்டாள் ராமாநுஜ தாஸி

ஆதாரம்: http://guruparamparai.wordpress.com/2013/04/21/eeynni-madhava-perumal/

வலைத்தளம் – https://guruparamparaitamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org